อาแปะ(เรื่องสั้น-สั้น)

อาแปะ
     อาแปะมาตรงเวลาทุกวัน แกเหมือนนาฬิกาของพวกเราเลยทีเดียว ชายชราเชื้อสายจีน ผมโปะน้ำมันเยิ้ม หวีเรียบแปร้ แต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีน้ำตาล พาร่างผอมแห้ง เดินยักแย่ยักยันมาบนชั้นสอง หน้าแผนกเครื่องหนัง ซึ่งวางสินค้าจำพวกกระเป๋าเดินทาง รองเท้า และเข็ดขัด หากแหงนเงยไปที่ฝ้าเพดานจะมีกระจกบานใหญ่ให้ลูกค้าหรือพนักงานได้จ้องดูเงาตัวเอง อาแปะจะเดินขึ้นมาเวลาบ่ายสองโมง ถ้ามาก่อนหรือหลังจากนี้ก็ไม่เกินห้านาที มาถึงหน้าแผนกเครื่องหนังแกไม่สนใจมองพวกเราหรือใครทั้งสิ้น แหงนมองกระจก ดึงหวีออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง จากนั้นก็ตั้งอกตั้งใจหวีผมอย่างประณีตเบามือ มือขวาจับหวีมือซ้ายจัดทรงผม ใช้เวลาประมาณสิบนาทีอาแปะจึงเก็บหวีและหันหลังเดินจากไป พวกเราส่งยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน พนักงานบางคนเล่าว่า อาแปะเป็นเพื่อนกับเจ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ เดินทางจากเมืองจีนด้วยเสื่อผืนหมอนใบ เจ้าของห้างประสบความสำเร็จได้เป็นนักธุรกิจร่ำรวย ทว่าอาแปะเป็นได้แค่คนเก็บกล่องกระดาษขาย หาเช้ากินค่ำ ลูกเมียไม่มี เจ้าของห้างสงสารเลยให้มาอยู่ที่ตึกแถวใกล้ๆ ห้าง เพื่อดูแลกันในยามแก่เฒ่า มีอยู่ครั้งหรือสองครั้งที่อาแปะหายหน้าไปสองสามวัน พวกเรารู้สึกหงุดหงิดและทำงานไม่มีความสุขทั้งวัน ขายของก็ไม่ค่อยได้ ไม่ได้เป็นญาติโยมกับอาแปะ แต่คนเคยเห็นกันทุกวันเป็นปีๆ ก็รู้สึกเป็นห่วงไม่ได้ พวกเราจึงจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องอาแปะต่างๆ นานา บ่ายสองโมงวันนั้น ขณะกำลังหวีผมอาแปะก็ล้มลง พวกเราเข้าไปรุมล้อมช่วยเหลือด้วยความตกอกอกใจ "ไม่สบายยังห่วงทรงผม มือกำหวีแน่นเลย " ใครคนหนึ่งในกลุ่มพวกพูดขึ้น