กาฝาก(เรื่องสั้น-สั้น)

กาฝาก
     ทันที่ผู้อำนวยการอ่านคำร้องขอย้ายของผมเสร็จท่านก็เงยหน้าขึ้นมองผมตรงๆ "ผมไม่เซ็นผ่านคำร้องให้คุณหรอก คุณก็รู้ว่าไม่มีคนทำงาน เจ้าหน้าที่ในกองล้วนเป็นเด็กฝากเด็กนาย ทำงานไม่เป็นสักคน จะย้ายก็ไม่ได้ จะลงโทษอะไรก็ไม่ได้ วันๆ เอาแต่เล่นเฟซฯ เล่นไลน์ ผมก็เห็นแต่คุณเท่านั้นแหละที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง และพึ่งพาอาศัยได้ หากคุณมีปัญหาเรื่องครอบครัว ค่าใช้จ่าย หรือเรื่องอะไรบอกผม ผมจะเคลียร์ให้" ผู้อำนวยการหยุดพักพลางถอนหายใจ "ผมไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับผอ. ผมเพียงรู้สึกว่าได้รับความไม่เป็นธรรม ทำไมเด็กฝากเด็กนายถึงเติบโตในหน้าที่การงานทั้งที่บันทึกข้อความสักแผ่นยังไม่เป็นเลย คนทำงานบางคน เขียนทั้งแผนงานโครงการ ออกตรวจพื้นที่ ทำงานหามรุ่งหามค่ำยังต๊อกต๋อยอยู่กับที่ ราวกับพวกเขาเกิดมาเพื่อเป็นผู้รับใช้เท่านั้น" ผมโพล่งออกไปด้วยความอึดอัด ปกติผมไม่ค่อยพูดคุยหรือระบายเรื่องการงานให้ใครฟัง จะมีก็แต่ผู้อำนวยการคนนี้ที่พอจะรับฟังปัญหาและพูดคุยกันได้ "ผมเข้าใจ ผมก็ตกที่นั่งเดียวกับคุณนั่นแหละ เพื่อนร่วมรุ่นเป็นอธิบดีกันหมดแล้ว ทั้งที่อธิบดีบางคนทำเป็นอยู่อย่างเดียวคือเซ็นหนังสือ การบริหารคนบริหารงานไม่เป็นสักอย่าง อ้อ มีอีกอย่างที่พวกนี้เป็น ประจบประแจงนักการเมือง" ผู้อำนวยการมองซ้ายขวา "นี่อย่าเอะไป อธิบดีคนก่อนที่เขยิบไปเป็นปลัดกระทรวงน่ะหมดเงินไปเกือบห้าสิบล้าน" ผมส่ายหัวไปมา ผมชอบทำงาน เป้าหมายคือผลสำเร็จของงานและประชาชนผู้รับบริการ หากแต่ผู้ปฏิบัติงานเพื่อรับใช้ประชาชนยังมีเด็กฝากเด็กนาย วิ่งเต้นใช้เส้นสายเพื่อตำแหน่งหน้าที่่ที่สูงขึ้นอยู่อย่างนี้ ผู้รับบริการจะได้รับบริการที่ดีได้จากไหน "คุณต้องอยู่กับผมเพื่อคานอำนาจคนพวกนี้ ถ้าในกองนี้มีแต่พวกที่ไม่ทำงาน เด็กฝากเด็กนาย ในอนาคตกรมนี้ กระทรวงนี้ ประเทศนี้จะเป็นยังไงลองคิดดู" ผู้อำนวยการเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยหน่าย"ผมคงทำอะไรไม่ได้อีกเช่นเคย" ผมพูดเบาๆ ก่อนลุกจากเก้าอี้ออกจากห้องผู้อำนวยการ เด็กฝากเด็กนายหัวเราะสนุกสนานเมื่อเห็นหน้าผม บางคนส่งยิ้มเยาะเย้ยด้วยซ้ำไป