ข่าวร้าย (เลือดสีขาว 13)

ข่าวร้าย

            ระหว่างสาธิตขับรถกลับบ้านต่างจังหวัดเพื่อเยี่ยมเด็กชายภูพิพรรธ  โทรศัพท์ดังขึ้นสามครั้งจากคนสามคน

            “พี่  เมื่อกี้ครูโทรมา  ลูกตกชิงช้าหัวแตก  ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล”  คนที่หนึ่งจากลักขณาเมียของเขาเอง

            “คุณพ่อคะ  น้องภูพิพรรธอยู่ที่โรงพยาบาลนะคะ”  คนที่สองเป็นครูประจำชั้นของลูกชาย  น้ำเสียงกังวลและขอโทษขอโพยอยู่ในที

            “พ่อครับ...ผม...ฮือๆ” คนที่สามเป็นเสียงลูกชาย  สั้นๆ  แล้วสายก็ตัดไป

            สาธิตใจร้อนรน  พยายามตั้งสติบังคับรถไม่ให้ออกนอกถนน  หากเขาไม่ได้อยู่กับลูกชายคราวใดที่ได้รับข่าวเกี่ยวกับลูกชายเขาจะตกใจแทบทุกครั้ง  บางครั้งกลายเป็นหวาดระแวงและวิตกกังวลไปต่างๆ นานา  ลูกชายจะเป็นอะไรมากหรือเปล่าเขาไม่อาจคาดเดาได้  เสียงแต่ละสายสั้นๆ ปะติดปะต่ออะไรได้ไม่มากนัก  คาดเดาได้เพียงว่าตอนนี้ลูกชายอยู่ที่โรงพยาบาลในตัวอำเภอใกล้บ้านยาย

            พอถึงโรงพยาบาลสาธิตกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉิน  ลูกชายวิ่งเข้ามาหาทั้งน้ำตา           บนศีรษะมีผ้าปิดแผลเล็กๆ  ครูประจำชั้นเดินตามมา

            “ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะคุณพ่อ  หมอบอกว่าแผลเล็กน้อย  ล้างแผลสองสามวันก็หายแล้ว”  ว่าพลางส่งถุงยาให้สาธิต

            “ขอบคุณมากครับคุณครู”

            สาธิตและลูกชายยกมือไหว้ครูประจำชั้นก่อนจะเดินออกมาจากโรงพยาบาล

            “ทำไมถึงตกชิงช้าล่ะลูก”  สาธิตถามระหว่างเดินไปที่รถ

            “ไอ้โชคมันแกว่งแรงเกินไปฮะ”  ลูกชายเล่า

            “เจ็บมากมั้ยลูก”

            “เห็นหน้าพ่อก็หายแล้วฮะ”

            สาธิตยิ้มพลางลูบหัวลูกชาย