ครอบครัวบนตึกขาว(เลือดสีขาว 9)

ครอบครัวบนตึกขาว

          พอเริ่มจำความได้ผมก็คุ้นเคยกับตึกสีขาว  แวดล้อมด้วยเพื่อนวัยใกล้เคียงกันในห้องที่ตกแต่งด้วยสีสันสดใส  มีของเล่นหลากหลายชนิด  หนังสือการ์ตูนหลายต่อหลายเล่ม  ผมมีเพื่อนที่พูดคุยสนิทสนมอยู่คนหนึ่งชื่อเต้ย  ทุกครั้งที่เจอกันเราเล่นกันอย่างสนุกสนาน  เต้ยมากับแม่  บนศีรษะของเต้ยซึ่งโล้นเลี่ยนมีเข็มและสายระโยงระยาง  แม่ของเต้ยบอกกับแม่ว่าเต้ยเป็นเนื้องอกในสมอง   พ่อของเต้ยเสียชีวิตนานแล้วด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ แม่ของเต้ยจึงต้องรับบทหนักในการดูแลรักษาและเลี้ยงดูลูกเพียงลำพัง

          “น่าสงสารนะ”  แม่เคยพูดกับผมอย่างนี้

          ด้วยความสนิทสนมกันนี้เอง  ทุกคราวที่ผมมาที่ตึกสีขาวและก้าวเข้าไปในห้องสีสันสดใสท่ามกลางเด็กวัยเดียวกัน  ผมจะมองหาเต้ยก่อนเป็นอันดับแรกเสมอ  บางครั้งแม่ก็นำของฝากมาฝากแม่ของเต้ยด้วย  บางคราวแม่ของเต้ยก็นำขนมและของฝากจากต่างจังหวัดมาฝากแม่ของผม  สองครอบครัวสนิทสนมกันเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน  ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันและกัน

          “ฉันจะไปซื้อของหน้าโรงพยาบาล  แม่เต้ยจะเอาอะไรมั้ย  ฝากภูด้วยนะ”  หรือบางทีก็เปลี่ยนคนพูด  “ฉันจะไปร้านเซเว่นชั้นล่าง  แม่ภูจะเอาอะไรหรือเปล่า  ฝากเต้ยด้วยนะ”

          หากยามใดที่ผมและเต้ยเล่นกันจนลืมแม่ๆ แม่ของผมและแม่ของเต้ยก็จะนั่งปรับทุกข์กันอยู่ที่ขอบเตียงด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยทั้งคู่

          “พ่อเขาต้องทำงาน  มาได้เฉพาะวันหยุด  ไม่เป็นอะไรหรอก  ฉันเป็นแม่บ้าน  มีหน้าที่เลี้ยงดูลูกอยู่แล้ว  พ่อเขารับราชการอยู่จังหวัดชายแดนโน่น  มาทีก็ลำบาก   ช่วงแรกๆ ที่ลูกป่วยเขาลางานเกือบเดือนมาเฝ้าดูแลลูก  เขาคงเจ็บปวดเหมือนกันที่ทำอย่างใจคิดไม่ได้”

         แม่จะพูดอย่างนี้  หากเรื่องมันวกวนมาถึงเรื่องพ่อ  แม่จะไม่ไถ่ถามถึงเรื่องของพ่อเต้ยเลย  เพราะอะไรนั้นผู้ใหญ่ทั้งสองคนคงรู้แก่ใจดี

          เรื่องนี้คงไม่มีอะไรน่าสนใจนัก  หากวันนั้นผมได้พบเจอเต้ยและแม่ของเต้ยอีก วันนั้นหลังจากแม่ยื่นบัตร  ผมเข้าห้องตรวจ  และถูกส่งเข้าห้องสีสันสดใสแห่งวัยเด็กแล้ว  ผมก็สอดส่ายสายตาหาเต้ยเช่นเคย  ทว่าไม่พบ  แม่คงจะคิดแบบเดียวกันจึงไปถามพยาบาลประจำห้อง  พยาบาลบอกแม่ว่าเต้ยได้เสียชีวิตแล้วเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา  แม่หันมากอดผมแล้วจูงมือผมไปที่เตียง

     “ไม่เป็นไรลูก  เต้ยกับแม่ยังอยู่กับเรา”  แม่กระซิบ