เกล็ดเลือด(เลือดสีขาว 4)

เกล็ดเลือด

          น้ำหนักของเด็กชายภูพิพรรธขึ้นๆ ลงๆ เกล็ดเลือดก็ขึ้นๆ ลงๆ บางครั้งตัวผอมซีด บางครั้งอ้วนจ้ำม่ำ ผมหลุดร่วงทั้งศีรษะ  จากการให้ยาเคมีบำบัด กลิ่นยาคละคลุ้งออกมาจากเนื้อตัวของลูกชาย  จนสาธิตและภรรยาสัมผัสได้เมื่ออุ้มหรือเล่นกับลูก

           ด้วยฤทธิ์ของยาซึ่งทำให้เนื้อหนังของลูกพอกพูนขึ้น  ในขณะเดียวกันพยาบาลผู้ทำหน้าที่แทงเข็มเจาะเลือดหรือให้ยาก็หาเส้นเลือดลำบาก  จากที่เคยให้เกล็ดเลือดหรือเคมีบำบัดทางแขนก็เปลี่ยนจุดไปเรื่อยๆ โดยเปลี่ยนไปแทงเข็มที่ขาบ้าง ศีรษะบ้าง

          คราวใดที่สาธิตมองเห็นเข็มทิ่มแทงลงบนศีรษะลูกชายพร้อมกับสายระโยงระยางคดวงใจของผู้เป็นพ่อแทบสลาย

          “หาเส้นเลือดยากขึ้นทุกวัน  เห็นทีต้องฝังพล็อทหรือสายยางถ่างเส้นเลือดเสียแล้ว” พยาบาลในชุดขาวสะอ้านว่าในวันหนึ่ง  มันเป็นจริงในเดือนต่อมา

          เด็กชายภูพิพรรธอายุได้เพียงขวบเศษซึ่งควรเป็นวัยแห่งการเรียนรู้และซุกซน กลับต้องมาอยู่ท่ามกลางกลิ่นยาและเพื่อนผู้ป่วยตัวน้อยตัวนิด

         พยาบาลแทงเข็มฉีดยาให้ลูกชาย  หลังจากนั้นเด็กน้อยก็สะลึมสะลือ  มือยังไขว่คว้าหาผู้เป็นพ่อ  พยาบาลเปลี่ยนชุดสีเขียวให้ลูกชายสำหรับเข้าห้องผ่าตัด

          “พ่อกับแม่ก็ต้องเปลี่ยนชุดด้วยนะคะ” พยาบาลสำทับ

            พนักงานบริการคนไข้เข็นเตียงลูกชายนำสาธิตและลักขณาไปที่ชั้นสาม  เขาและภรรยาเปลี่ยนชุดเป็นสีเขียวทั้งตัวแล้วนั่งรอหน้าห้องผ่าตัด  ก่อนที่ลูกชายจะถูกหมอสาวจับขายกขึ้นอุ้มแล้วนำตัวเข้าห้องผ่าตัดนั้นลักขณาแอบหอมแก้มลูกชายที่นอนไร้สติหนึ่งฟอด

          เวลาผ่านไปชั่วโมงเศษ หมอสาวคนเดิมก็โผล่หน้ามาเรียก  สาธิตเข้าไปในห้องพักฟื้น  ขณะนี้ลูกชายรู้สึกตัวแล้ว  ทันทีที่เห็นใบหน้าสวมแว่นของผู้เป็นพ่อลูกชายก็ยื่นมือมาหา  เขาเข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นจากเตียงพลางสำรวจร่างกายลูก  มีผ้าปิดแผลขนาดกว้างยาวสองเซนติเมตรที่บริเวณหน้าอกด้านซ้าย  และมีรอยนูนเด่นเห็นได้ชัด

          “มีจี.พี.เอส.ติดตามตัวแล้วลูก”  พูดเล่นกับลูกเบาๆ เจ้าตัวน้อยยิ้มเนือยๆ