ข้อความจากแม่

เอิญเป็นเด็กบ้านนอกพยายมดิ้นรนเข้ามาทำงานในกรุงเทพเอิญจบแค่ม.ต้นเธอทำงานร้านอาหารแห่งหนึ่งเวลาว่างเธอชอบอ่านหนังสือ ฟังเพลงตามประสาตอนนี้เธออายุแค่17ปีร้านอาหารที่ทำอยู่นั้นเป็นร้านอาหารกึ่งบาร์เธอเป็นเด็กดริ้งหัวอ่อนไม่ค่อยทันคน ที่ร้านรับเด็กดริ้งเข้ามาใหม่หนึ่งคนชื่อเฟิร์น 

เฟิร์นและเอิญคุยกันถูกคอและเริ่มสนิทกันเรื่อยๆวันนึงเฟิร์นเห็นเอิญที่รับแขกอยู่ซึ่งวันนั้นเอิญได้ทิปเยอะเฟิร์นอิจฉาเอิญอย่างมากจากที่เริ่มสนิทกันก็เริ่มห่างกันไปเรื่อยๆเอิญทำงานอย่างขยันได้รับคำชมเยอะแยะซึ่งต่างจากเฟิร์นมาก เอิญเริ่มรู้สึกอึดอัดกับสายตาของเฟิร์นที่มองมาเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเฟิร์นถึงตีตัวออกห่าง

วันหนึ่งขณะที่เอิญกำลังจะกลับบ้านเธอได้พบผู้ชายท่าทางน่ากลัวคนนึงเดินเข้ามาหาเธอเขาบอกกับเธอว่ามีคนขายเธอให้กับนายของเขาแล้วเธอตกใจอย่างมากพยายามหนีแต่เธอจะเอาอะไรไปสู้กับผู้ชายตัวใหญ่ได้อย่างไรเล่า สุดท้ายเธอถูกจับไปให้เสี่ยหนุ่มคนนึง 

เสี่ยวิทได้ซื้อเอิญมาจากเฟิร์นซึ่งเป็นคนที่ติดหนี้เสี่ยวิทไว้สองแสนเฟิร์นเกียจเอิญที่สวยกว่า สาวกว่า เธออิจฉาเอิญมากและการที่เธอเอาเอิญมาขายให้เสี่ยวิทก็สมควรแล้ว เธอไม่เคยรู้สึกผิดแต่เธอสะใจเธอรอวันที่จะกำกัดเอิญมาตลอด

ขณะเดียวกันเอิญต้องพบกับชะตากรรมที่เธอไม่ได้ก่อเธอได้รู้ความจริงจากปากเสี่ยวิท เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเฟิร์นทำกับเธอแบบนี้เธอโกรธมาก เธออ้อนวอนขอเสี่ยวิทอย่าทำอะไรเธอเลยเธอยังเด็กเสี่ยวิทเห็นเอิญร้องไห้ก็สงสารเลยให้เอิญหาเงินสองแสนมาไถ่ตัวเองเธอขอบคุณเสี่ยวิทด้วยความดีใจเอิญโทรหาแม่เล่าเรื่องทุกอย่างให้แม่ฟังแม่เธอโอนตังให้เสี่ยวิทสองแสนเอิญเป็นอิสระ

เอิญลูกกลับบ้านเราเถอะลูกที่นั่นไม่เหมาะกับคนบ้านนอกอย่างเราหรอกอยู่ที่นี่ยังมีบ้าน มีพี่น้องอย่าดิ้นรนอยู่ที่นั่นเลยแม่รักลูกนะกับมาอยู่กับแม่เถอะคนดี นี่คือข้อความที่แม่ส่งให้เธอ