คืนหลอนที่ห้องเก็บศพโรงพยาบาล

              ฝนตกพรำๆ ตั้งแต่เช้า กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลอยู่ทั่วโรงพยาบาลเก่าแก่แห่งหนึ่ง “ภาคิน” หนุ่มวัยเบญจเพศได้เข้ามารักษาตัวที่นี่ด้วยอาการมีไข้เรื้อรังที่ยังหาสาเหตุไม่เจอ หมอบอกให้แอดมิตเพื่อสังเกตอาการสักสองสามวัน

              คืนแรกผ่านไปอย่างเงียบงัน แต่คืนที่สองนั้น ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

              เสียงล้อเตียงผู้ป่วยเข็นดังเอี๊ยดอ๊าดในโถงทางเดินของโรงพยาบาล ทั้งที่เวลานั้นเกือบจะตีสองแล้ว พยาบาลเวรควรจะประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์ แต่พอภาคินเปิดประตูออกไป กลับไม่เห็นใครเลย มีเพียงแสงไฟนีออนที่กระพริบเป็นจังหวะเหมือนกำลังจะดับอยู่รอมร่อ

              เขาเริ่มรู้สึกอึดอัด หายใจไม่ค่อยออก เลยตัดสินใจเดินไปหาน้ำดื่มเอง

              แต่พอยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกว่าโรงพยาบาลนี้มันกลับยาวผิดปกติ ทางเดินทอดยาวดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ป้ายบอกทางบางจุดก็หลุดลอก เหลือเพียงลูกศรชี้ไปยังความมืดมิด

              ภาคินเดินไปเรื่อย ๆ จนไปถึงประตูเหล็กบานหนึ่ง มันแง้มออกอยู่เล็กน้อย และมีไอเย็นพุ่งออกมา เขาผลักมันเข้าไปโดยไม่ทันได้คิดว่าอะไรอยู่ในนั้น

              ข้างในนั้นเย็นจัดเหมือนกับอยู่ในตู้แช่เย็น

              ไฟสลัวๆ เผยให้เห็นลิ้นชักสแตนเลสเรียงกันเป็นแถวยาว

              “ห้องเก็บศพ…”

              เขาพึมพำเบา ๆ หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

              ทันใดนั้นเอง ลิ้นชักหนึ่งก็มีเสียงดังขึ้น “กึก” เหมือนมีอะไรอยู่ข้างในนั้น

              ภาคินถอยหลังทันที แต่เท้ากลับสะดุดอะไรบางอย่าง พอหันหลังกลับไปมอง เขาก็เห็นเงาคนยืนอยู่ที่มุมห้อง

              ชายคนนั้นดูผอมซีด ใส่ชุดคนไข้เหมือนกับเขา แต่หน้าซีดสนิทจนแทบไม่มีสีเลือดหลงเหลืออยู่

              “มาหาฉันเหรอ…” เสียงแหบพร่าดังขึ้น

              ภาคินส่ายหน้า พยายามที่จะวิ่งหนี แต่ประตูกลับปิดสนิทโดยที่ไม่มีลมพัดเลย

              เสียงลิ้นชักดังขึ้นอีกครั้ง… แต่คราวนี้ดังขึ้นหลายตู้พร้อมกัน

              “ช่วยด้วย…” เสียงกระซิบดังมาจากรอบตัว

              เขากรีดร้องอย่างสุดเสียง

               รุ่งเช้าในวันต่อมา พยาบาลพบว่าเตียงของภาคินนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาหายไปไหน

              จนกระทั่งเจ้าหน้าที่ห้องเย็นได้เปิดลิ้นชักในห้องเก็บศพ เพื่อเตรียมรับร่างใหม่

              ในลิ้นชักหนึ่งนั้น กลับมีร่างชายหนุ่มปริศนานอนนิ่งอยู่ เขามีใบหน้าซีดเหมือนคนนอนอยู่ที่นี่มานานแล้ว

              ป้ายได้ระบุชื่อเอาไว้อย่างชัดเจนว่า “ภาคิน — เสียชีวิตเมื่อคืน เวลา 02:13”

               อย่าเพิ่งหนีไปไหน เรื่องนี้ยังไม่จบอย่างที่คิด

              คืนถัดมา ก็มีคนไข้รายใหม่ได้เข้ามาพักที่ห้องเดียวกัน

              และตอนตีสองของคืนนั้นเอง…

              ก็มีเสียงล้อเตียงเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง…ทุกอย่างมันวนลูปอยู่อย่างนี้เหมือนไม่มีจุดจบ