หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 36 (เพชรมรณะ)

เสียงปะดาบต่อสู้สะท้อนดังขึ้นอีก

แต่บูงอไม่คิดหันหลังมองย้อนภาพตรงนั้นอีกเลย  หล่อนกลัวจะแพ้ใจตัวเอง  แพ้ต่อความห่วงอาทร  และย้อนกลับไปอยู่เคียงข้างเขา  และนั่นจะทำให้เขามีภาระเพิ่มขึ้นในวินาทีของความเป็นและความตาย

สำนึกในแง่ดีบอกให้หล่อนคิดและคิด ในขณะที่วิ่งและวิ่ง  แต่เพียงว่าคนชำนาญการทะเล  คนป่ามากฝีมือในการต่อสู้  และการใช้อาวุธหลายหลากอย่างซานัม  สุดท้ายจะต้องปลอดภัย.. 

ร่างของบูงอหายลับที่ปลายเวิ้งของหุบเขา        

แต่เสียงของคมดาบที่ปะทะกัน  ยังดังก้องไปทั่วป่าอยู่อีกยาวนาน  แม้ฝ่ายหนึ่งจะมีกำลังมากถึงสี่   ในขณะที่อีกฝ่ายมีกำลังแม้เพียงหนึ่ง  แต่ก็ไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำใคร  สองฝ่ายปะดาบหมายเอาชีวิตกันและกัน  ก็ยังคงหมายมั่นที่จะให้อีกฝ่ายหนึ่งจบชีวิตลงให้จงได้

เสียงคมเหล็กที่ปะทะกันเป็นประกายไฟแปลบปลาบ  ยุติลงเมื่อท้ายสุดมีฝ่ายหนึ่งเพลี่ยงพล้ำ  วินาทีที่สายตาของซานัม   ประสานกับแสงอาทิตย์ส่องประกาย  และประกายไฟของคมดาบที่ปะทะกับคมดาบของคู่ต่อกรตรงหน้า  ความล้าจากการต้องใช้กำลังสู้กับคนถึงสี่ชีวิต  ก็ทำให้หนุ่มมอแกนคนดีหน้ามืดไปชั่ววินาที

วินาทีนั้น..หนึ่งในชายฉกรรจ์  กระโดดใช้หัวเข่ากระแทกเข้าตรงข้อมือที่ถือดาบของซานัมเต็มแรง  จนดาบในมือซานัมร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่างเสียงดังสะท้อน  เมื่อดาบเล่มนั้นตกกระแทกกับก้อนหิน..         

ดาบแสนคมของพ่อใหญ่บันลือ

จ่อเข้าที่คอของซานัมในวินาทีถัดมาทันที

แววตาของซานัม  มองคมดาบที่จวนประชิดซอกคอนั้นอย่างคนพ่ายแพ้   หากแต่แววตาคู่นั้น  เมื่อค่อยๆเหลียวไปประสบกับสายตาของพ่อใหญ่บันลือ  ก็ยังแฝงไว้ซึ่งความทระนง

แววตาว่างเปล่าของพ่อใหญ่บันลือ  

จ้องมองกลับคืนแน่นิ่งที่ดวงตาทระนงตรงหน้า

แค่ปาดคมมีดเข้าไปอีกนิด

ตัดเส้นเลือดที่คอหอย  แค่นี้ชีวิตก็จบสิ้น

“กูเปลี่ยนใจแล้ว”

พ่อใหญ่บันลือ  ค่อยๆเอ่ยคำอย่างครุ่นคิด  “ฆ่า-ึงไปก็ตายเปล่า  -ึงคงจะมีประโยชน์อยู่หรอก  หากสักวันคิดเปลี่ยนใจมาช่วยกู”  

แล้วสุดท้ายพ่อใหญ่บันลือ  ก็เลือกไว้ชีวิตมอแกนหนุ่ม  อย่างน้อยมันก็เป็นน้องชายอีมาตา  เป็นน้องเมียของลูกชายตัวเอง  เป็นเหมือนญาติเกี่ยวดองกันอยู่บ้าง  ที่สำคัญ..หากวันข้างหน้ามอแกนฉกรรจ์คนนี้และพ่อของมัน  ยอมเปลี่ยนใจมาภักดีด้วย  พ่อใหญ่บันลือก็จะได้คนทะเลมากฝีมือ  มาเป็นไม้เป็นมือเสริมกำลัง

พ่อใหญ่บันลือสั่งลูกน้องชายฉกรรจ์สองคน  พาซานัมลงเรือไปขังไว้ที่เรือนของพ่อใหญ่บนฝั่งเมือง  ที่เดียวกับพ่อและแม่ของซานัมถูกพาตัวไปขังไว้ก่อนหน้า  ส่วนลูกน้องอีกคนให้อยู่ที่นี่  เพราะมีงานสำคัญต้องทำให้จบสิ้นก่อนตะวันตกดิน

ฉกรรจ์วัยหนุ่มทั้งสอง  พาซานัมลัดเลาะออกจากบริเวณทะเลสาบ  ไปยังหน้าชายหาดที่เรือจอดรอท่าอยู่อย่างไม่รีรอ   ส่วนพ่อใหญ่บันลือกับลูกน้องวัยหนุ่มฝีมือดีอีกคนที่ยังอยู่  รีบก้าวเท้าไปยังที่หมายไว้

“พ่อใหญ่จะไปที่ไหน”

ลูกน้องชายฉกรรจ์ร้องถาม  เมื่อเดินตามพ่อใหญ่บันลือมาได้สักพัก

“ไปฆ่าพวกที่มันรู้เรื่องเพชรพวกนี้ให้หมด”

พ่อใหญ่บันลือกล่าวความอย่างไม่ต้องคิด  อีกสามคนที่เหลือ บูงอ  บูแล  และซายอ  มันทั้งสามต้องจบชีวิตลงในวันนี้  การขุดเอาเพชรจากหน้าผาไปขาย  จะได้สะดวกไร้การขัดขวางจากคนป่างมงายพวกนี้เสียที

“ถ้าคนที่-ึงจะต้องฆ่าให้หมดมีกูรวมอยู่ด้วย  กูก็อยู่ตรงนี้แล้ว  และพร้อมจะให้-ึฆ่า”

เสียงของซายอดังขึ้นจากทางด้านหลัง

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 35 https://board.postjung.com/1087388.html