หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่ 5

ตอนที่ 5: ค่ำคืนอภิเษกและยาพิษในจอกสุรา
​ตึง— ตึง— ตึง—
​เสียงระฆังหลวงดังกังวานแว่วมาจากวังต้องห้าม บ่งบอกถึงเวลาอันเป็นมงคลที่กำหนดไว้ในราชโองการ ทั่วทั้งเมืองหลวงฉางอันถูกประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงมงคลนับหมื่นดวง ทว่าบรรยากาศภายในตำหนักบูรพากลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตึงเครียดอันเงียบงัน
​วันนี้คือวันพิธีอภิเษกสมรสระหว่าง องค์ชายรัชทายาทหลี่เสวียน และ แม่ทัพหญิงมู่หรงชิง
​ขุนนางใหญ่และเชื้อพระวงศ์ต่างมาร่วมงานเลี้ยงฉลองในห้องโถงกลาง บ้างลอบหัวเราะเยาะในใจ บ้างเฝ้ามองดูความหายนะของตระกูลมู่หรงที่กำลังจะเริ่มขึ้น อัครเสนาบดีซ่งนั่งลูบเคราขาวพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ สายตาของเขาจับจ้องไปยังคู่บ่าวสาวที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องโถง
​มู่หรงชิงอยู่ในชุดมงคลสีแดงเพลิงปักลายหงส์เหินด้วยดิ้นทองอร่าม บนใบหน้ามีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงบางๆ ปิดบังไว้ ท่วงท่าการก้าวเดินของนางยังคงเหยียดตรง สง่างาม และเปี่ยมด้วยพลังกดดันดั่งจอมทัพ ไม่มีความอ่อนช้อยหรือตื่นตระหนกแบบสตรีในห้องหอแม้แต่น้อย ส่วนหลี่เสวียนที่อยู่ข้างกาย สวมชุดมงคลลายมังกรสี่เล็บ ทว่าสีหน้าของเขากลับดูซีดเซียว ดวงตาเยิ้มคล้ายคนดื่มสุรามาตั้งแต่เช้า ท่าทางเดินโอนเอนจนขันทีต้องคอยประคองอยู่บ่อยครั้ง
​"คำนับฟ้าดิน—!"
"คำนับบิดามารดา—!"
"สามีภรรยาคำนับกันและกัน—!"
​สิ้นเสียงพิธีกรหลวง พิธีการอันน่าอึดอัดก็จบลง มู่หรงชิงถูกส่งตัวเข้าไปรอยังห้องหอ ณ ตำหนักใน ทิ้งให้หลี่เสวียนแสร้งทำเป็นร่ำสุราและส่งเสียงโวยวายหยอกล้อกับเหล่าขุนนางจนดึกดื่น เพื่อรักษาหน้ากาก "รัชทายาทขยะ" เอาไว้จนนาทีสุดท้าย
​ยามวิกาล (สองยาม)
​ภายในห้องหออันกว้างขวาง แสงเทียนสีแดงมงคลส่องสว่างวับแวม กลิ่นเครื่องหอมตลบอบอวลชวนให้จิตใจเคลิบเคลิ้ม มู่หรงชิงนั่งนิ่งสงบอยู่บนขอบเตียงกว้าง นัยน์ตาคมปลาบจับจ้องไปยังบานประตูที่ถูกผลักเปิดออก
​หลี่เสวียนก้าวเข้ามาในห้อง เขากดสลักประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ในพริบตานั้น ท่าทางโงนเงนและแววตาไร้สติพลันมลายหายไป สิ้นเหลือเพียงบุรุษผู้มีความสุขุมลุ่มลึก เขาสืบเท้าเดินตรงเข้ามาหาเจ้าสาวของตนช้าๆ
​เขาหยิบไม้คานตาชั่งทองคำขึ้นมา ค่อยๆ เลิกผ้าคลุมหน้าสีแดงผืนบางขึ้น
​แสงเทียนสาดกระทบใบหน้าของมู่หรงชิง บัดนี้เครื่องหน้าอันงดงามที่ปกติจะดูดุดันและแข็งกร้าว กลับถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประดับและชาดสีแดงสด ทำให้ริมฝีปากและดวงตาของนางดูเย้ายวน ชวนสะกดสายตาอย่างที่หลี่เสวียนไม่เคยคาดคิดมาก่อน พยัคฆ์หนุ่มชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาไม่สามารถควบคุมได้
​"พระชายาของข้า... ค่ำคืนนี้เจ้างดงามยิ่งนัก" หลี่เสวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกปนกระแสความรู้สึกบางอย่าง
​มู่หรงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรีบยกมือขึ้นถอดมงกุฎหงส์ทองคำที่หนักอึ้งออกจากศีรษะแล้วโยนไปข้างเตียงอย่างไร้ความเสียดาย "องค์ชาย... ละครข้างนอกจบลงแล้ว ในห้องนี้ไม่มีใคร พระองค์ไม่ต้องแสร้งเอ่ยวาจาหวานหูเช่นนี้หรอกเพคะ"
​หลี่เสวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สลัดความหวั่นไหวเมื่อครู่ออกไป ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะไม้กลางห้อง ที่ซึ่งมีกาสุรามงคลปักลายเป็ดวูดดักวางอยู่พร้อมจอกสุราสองใบ
​"ข้าไม่ได้แสร้งกล่าว... แต่เอาเถิด ในเมื่อเป็นคืนแต่งงาน ต่อให้เป็นพันธมิตรลวงโลก แต่ตามธรรมเนียมแล้ว พวกเราก็ควรจะดื่ม 'สุราผูกสัมพันธ์' สักจอก มิเช่นนั้นหากคนภายนอกเข้ามาตรวจสอบร่องรอยในวันพรุ่งนี้ จะเกิดความสงสัยได้"
​หลี่เสวียนรินสุราใสกระจ่างลงในจอกทองคำทั้งสองใบ กลิ่นหอมหวานของลูกท้ออบอวลโชยมา ทว่า... จมูกของมู่หรงชิงที่ผ่านการฝึกฝนและคุ้นเคยกับสารพัดพิษในสนามรบกลับกระตุกวูบ
​"ช้าก่อน!"
​มู่หรงชิงผุดลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงมาคว้าข้อมือของหลี่เสวียนไว้แน่น สายตาของนางจ้องมองดิ่งลงไปในน้ำสุราที่กำลังสั่นไหวเป็นระลอกคลื่น "สุรานี่มีปัญหา"
​แววตาของหลี่เสวียนพลันเย็นเยียบลงทันที "เจ้าแน่ใจหรือ?"
​มู่หรงชิงหยิบปิ่นปักผมเงินที่เหลืออยู่บนมวยผมของนาง จุ่มลงไปในจอกสุราเพียงอึดใจเดียว ปลายปิ่นเงินพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำดั่งหมึกเขม่า!
​"พิษสิ้นวิญญาณ..." มู่หรงชิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "พิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น หากดื่มเข้าไป มันจะไม่แสดงอาการในทันที แต่จะค่อยๆ กัดเซาะหัวใจและเส้นลมปราณ ทำให้ผู้รับพิษตายอย่างช้าๆ ภายในสามเดือน โดยที่หมอหลวงจะตรวจพบเพียงอาการหัวใจล้มเหลวเฉยๆ"
​นางเงยหน้าสบตาหลี่เสวียน "ดูท่า... คนเบื้องหลังจะรอให้พวกเราทำลายกันเองไม่ไหว จึงคิดจะกำจัดพวกเราพร้อมกันในคืนเข้าหอนี่เลย"
​หลี่เสวียนมองปิ่นเงินสีดำ แววตาของเขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับฉายแววเยือกเย็นและเหี้ยมเกรียมชวนขนลุก "กาสุรานี้ ขันทีจากตำหนักในของเสด็จแม่บุญธรรม (ฮองเฮา) เป็นผู้ส่งมาด้วยตัวเอง แผนการนี้ช่างอำมหิตนัก... หากข้าและเจ้าตายตกตามกันไป ตระกูลมู่หรงทางเหนือย่อมก่อจลาจล และองค์ชายรองก็จะใช้ข้ออ้างนี้ นำทัพหลวงไปปราบปรามเพื่อยึดอำนาจเบ็ดเสร็จ"
​"แล้วเราจะทำอย่างไร?" มู่หรงชิงถาม พลางเทน้ำสุราพิษในจอกทั้งสองทิ้งลงในกระถางต้นไม้ข้างหน้าต่างอย่างระมัดระวัง
​หลี่เสวียนยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตากลับมาเป็นพยัคฆ์ซ่อนคมอีกครั้ง "ในเมื่อพวกมันอยากเห็นละครโศกนาฏกรรม พวกเราก็ต้องจัดงิ้วฉากใหญ่ให้พวกมันดู... ชิงเอ๋อร์ เจ้าจงส่งสัญญาณให้คนของเจ้าแอบนำข่าวนี้ไปกระจายในกองทัพม้าเหล็กอย่างลับๆ ว่ามีการลอบวางยาพิษในวังหลวง แต่ในขณะเดียวกัน..."
​เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างโปร่งในชุดสีแดง มือหนาเอื้อมไปกุมมือของนางไว้ ก่อนจะพาเดินไปที่เตียงกว้าง
​"ในคืนเข้าหอนี้ พวกเราจำเป็นต้องทำให้คนข้างนอกเชื่อว่า... พวกเราได้ร่วมหอกันอย่างดูดดื่ม และเปิ่นไท่จื่อก็หลงใหลในตัวพระชายาจนโงหัวไม่ขึ้น เพื่อดึงเวลาให้พวกมันชะล่าใจ"
​มู่หรงชิงมองเตียงนอนอันหรูหรา สลับกับใบหน้าคมคายของบุรุษตรงหน้า แม้จะเป็นการแสดงตบตาข้าศึก แต่การต้องนอนร่วมเตียงกับบุรุษแปลกหน้าเช่นนี้ ก็ทำให้นักรบหญิงผู้ไม่เคยหวั่นเกรงสิ่งใดในสนามรบ ถึงกับรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
​"หวังว่าองค์ชาย... จะรักษาสัญญา และไม่ล่วงเกินหม่อมฉันเกินขอบเขตนะเพคะ" มู่หรงชิงเอ่ยเสียงกร้าว แฝงคำขู่
​หลี่เสวียนหัวเราะร่า ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงฝั่งหนึ่งพลางตบที่ว่างข้างกาย "วางใจเถิดพระชายา ข้ายังรักชีวิตตนเองดี ยังไม่อยากถูกกระบี่หงส์เหล็กของเจ้าหั่นเป็นชิ้นๆ หรอก... ราตรีนี้ยาวนานนัก มาเริ่มละครฉากแรกของพวกเรากันเถิด"
​ท่ามกลางแสงเทียนมงคลที่เริ่มริบหรี่ สองพยัคฆ์ผู้แบกรับความแค้นหนีตายจากหมอกพิษการเมือง ได้เอนกายลงนอนเคียงข้างกันเป็นครั้งแรก... เป็นจุดเริ่มต้นของความผูกพันลึกซึ้งที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของแผ่นดินต๋าฉี่ไปตลอดกาล

จบตอนที่ 5