หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 35 (เพชรมรณะ)

ปริศนาการฆาตกรรมที่เกิดจากเพชร  หินมีประกาย  คือสิ่งที่ทำให้ใครหลายคนต้องสังเวยชีวิตตามไปด้วย  ทั้งฝ่ายที่ต้องการมัน และฝ่ายที่พยายามรักษามันเอาไว้

“ส่วนไอ้มาดีนะ  กูฆ่ามัน  เพราะมันฆ่าอีมาตากับลูกชายของกู”

แต่คำของพ่อใหญ่บันลือ  เหมือนทำให้ความสงสัยยังไม่อาจหายสิ้นไปจากใจของบูงอได้  เพราะจากคำบอกเล่าของซายอเมื่อประเดี๋ยวนั้น  คนที่ซายอเห็นวิ่งหนีออกมาจากเรือนหลังการตายของพ่อใหญ่มาดีนะคือซานัม

ใครในนี้  กำลังเล่นละครตบตาหล่อนอย่างนั้นหรือ

หรือสองคนนี้  จริงแท้มันก็เกี่ยวดองกัน

กำลังร่วมกันปั่นหัวหล่อนเล่น..

ให้หล่อนงุนงงเจียนบ้า ก่อนจะฆ่าหล่อนทิ้งเสีย ไปอีกคน

“กูถาม...อีกสักคำ ซานัม  ...จะร่วมมือกับกูหรือไม่”

พ่อใหญ่บันลือหันเหเรื่องกลับมาที่ซานัม  คนที่เขาหวังจะให้เป็นกำลังสำคัญ ในการลอบเอาเพชรออกจากหน้าผา  ขึ้นไปขายที่ฝั่งเมือง

“...จะเลือกอะไร  ระหว่างเศรษฐีคนใหม่  กับการถูกจองจำเหมือนพ่อของ...”

ซานัมค่อยๆจ้องมองหน้าชายสูงวัย  คนที่เคยเคารพศรัทธาเต็มเปี่ยม  แต่บัดนี้ความศรัทธาต่างๆมันหายสิ้น  ไม่มีอารมณ์ศรัทธาใดๆในแววตาของชายหนุ่ม

“กูก็เหมือนกับพ่อของกู  ที่จะทรยศเผ่าพันธุ์ของตัวเองไม่ได้”

“ถ้าอย่างนั้น  กูก็คงไม่รอ”

สิ้นคำของพ่อใหญ่บันลือ  ชายฉกรรจ์ฝั่งเมืองสามคนก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังร่างของซานัมและบูงอ  สัญชาตญาณและไหวพริบของการเป็นนักสู้  ก่อนที่คมดาบของฝ่ายตรงข้ามจะเข้าถึงผิวกายของตน  ซานัมใช้คมดาบของเขาเข้าปัดป้องเป็นพัลวัน

การต่อสู้  ฝีไม้ฝีมือไม่มีใครเป็นสองเป็นรองใคร

แม้จะถูกรุมโดยชายฉกรรจ์ถึงสาม  แต่ความว่องไวและไหวพริบของซานัมก็เทียบได้ดั่งชายนับสิบ  ไม่มีแม้สักครั้งที่คมดาบของคนเหล่านั้น  จะเข้ากระทบใกล้ผิวเนื้อ  ผิวกายของซานัมได้เลย

แต่แล้ว..        

ขณะที่ซานัมกำลังปะอาวุธกับคนทั้งสาม  ฝ่ายพ่อใหญ่บันลือเห็นเป็นจังหวะที่จะเข้าทำร้ายบูงอได้   ชายสูงวัยกระโดดเข้าตัดหน้าร่างของมอแกนสาว  และใช้คมดาบของตน  ง่าฟาดลงกลางร่างของบูงอเต็มแรง

เสี้ยววินาทีของการปกป้อง  ซานัมตวัดร่างของตนที่กำลังสู้กับคนทั้งสาม  มาขวางทางตัดหน้าร่างของบูงอไว้  แต่มือที่ถือดาบไม่ทันจะตวัดขึ้นมากั้นคมดาบของพ่อใหญ่บันลือ..

คมดาบของพ่อใหญ่บันลือ  กรีดปาดที่ผิวแก้มของซานัม

แม้จะเป็นเพียงตอนปลายของคมดาบ..

แต่ความคมนั้นก็กรีดผิวแก้มของชายหนุ่มเป็นแผลสดริ้วยาว

เลือดสีแดงไหลอาบ  บูงอผงะกับภาพที่เห็น

“...หนีไปก่อน  เร็ว”

แม้จะเจ็บแสบจากบาดแผล  ร่างของชายหนุ่มที่กั้นร่างของคนรักไว้ไม่ให้ใครเข้ามาทำร้าย  ก็ยังมีสติดี  และรู้ว่าจะต้องทำสิ่งใดให้ตัวเองเป็นกังวลน้อยที่สุดในสถานการณ์แบบนี้

บูงอยังคงมีทีท่าละล้าละลัง  ด้วยห่วงชายคนรักเขาจะรอดจากเหตุการณ์ตรงนี้ไปได้  ใช่ว่าจะง่ายนัก

“กูบอกให้...รีบหนีไป  ...ได้ยินหรือไม่”

เสียงซานัมร้องสั่งซ้ำ

สัมผัสในสำนึกบางอย่าง  ที่ความรักมีต่อความรัก

บูงอรีบพยุงร่างของตนให้ลุกขึ้นยืน  และตัดสินใจหันหลังให้  หญิงสาวเร่งก้าวเท้า..ออกวิ่งและวิ่งไป  อย่างไม่คิดอะไรอีกทั้งสิ้น

เสียงปะดาบต่อสู้สะท้อนดังขึ้นอีก

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 34 https://board.postjung.com/1085138.html