หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่ 6

ตอนที่ 6: กลลวงยามเช้า
​ก๊ก ก๊ก ก๊ก—
​"องค์ชายรัชทายาท พระชายา... ได้เวลาตื่นบรรทมเพื่อไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทและฮองเฮาแล้วเพคะ"
​เสียงแหลมเล็กกระชั้นของ ‘นางกำนัลอาวุโสลั่ว’ คนสนิทของฮองเฮาดังทะลุผ่านบานประตูห้องหอเข้ามาตั้งแต่รุ่งสาง น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนและต้องการจับผิด ร่องรอยสายตาของนางพยายามสอดส่องผ่านรอยแตกของประตูเพื่อหาสิ่งผิดปกติ
​ภายในห้องหออันกว้างขวาง มู่หรงชิงลืมตาขึ้นในพริบตา แววตาของนางนิ่งสงบระแวดระวังทันทีตามสัญชาตญาณของนักรบ ทว่าเมื่อนางขยับกาย ก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อพบว่าท่อนแขนแกร่งและอบอุ่นของบุรุษข้างกายกำลังพาดอยู่บนเอวบางของนางอย่างถือวิสาสะ
​หลี่เสวียนยังคงหลับตาอยู่ แต่มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นบางๆ อย่างเจ้าเล่ห์
​"พระชายา ตื่นเช้าเช่นนี้คิดจะหนีสามีไปไหนหรือ?" เขากระซิบเสียงพร่าจงใจให้คนข้างนอกได้ยิน
​มู่หรงชิงถลึงตาใส่เขา มือเรียวบางคว้าเข้าที่ข้อมือหนาแล้วบิดออกอย่างแรงจนหลี่เสวียนต้องลืมตาขึ้นมาโอดครวญเบาๆ "ชิงเอ๋อร์ เจ้าช่างมือหนักนัก หากแขนข้าหักไป ใครจะกางปีกปกป้องเจ้าในวังหลวงกัน"
​"เลิกเล่นละครได้แล้วเพคะ คนของฮองเฮามาตามแล้ว" มู่หรงชิงกระซิบตอบพลางขยับลุกขึ้นจากเตียง นางรีบจัดแจงเสื้อผ้าและเรือนผมที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ ขณะที่หลี่เสวียนลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเชื่อมปรอยไร้แก่นสารดั่งเดิมในพริบตา
​หลี่เสวียนเดินไปเปิดประตูห้องหอช้าๆ ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวและอ่อนเพลียคล้ายคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน เขาแสร้งทำเป็นหาวหวอดใหญ่ต่อหน้านางกำนัลลั่ว
​"อ้าว... แม่นมลั่วหรอกหรือ? จะรีบไปไหนกัน ยามเช้าอากาศดีเช่นนี้ เปิ่นไท่จื่อยังอยากนอนกกพระชายาต่ออีกสักหน่อย" เขากล่าวเสียงยานคางพลางเอามือลูบเอวตัวเองแสร้งทำเป็นปวดเมื่อย
​นางกำนัลลั่วลอบมองเข้าไปในห้อง สายตาของนางจับจ้องไปยังกระถางต้นไม้ข้างหน้าต่างที่ดินมีรอยแฉะจางๆ ก่อนจะหันไปมองคราบสุราที่จงใจหยดทิ้งไว้บนโต๊ะ และผ้าปูเตียงมงคลที่มีรอยยับย่น ข้อมูลเหล่านี้ทำให้นางสรุปในใจทันทีว่า 'สุราพิษถูกดื่มไปแล้ว และรัชทายาทก็หลงเสน่ห์แม่ทัพหญิงจนกรำศึกบนเตียงทั้งคืน'
​"ฝ่าบาทและฮองเฮารออยู่ที่ตำหนักคุณหนิงเพคะ ขอองค์ชายและพระชายารีบผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์เถิด" แม่นมลั่วยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะย่อกายถอยออกไป
​เมื่อประตูปิดลง มู่หรงชิงแค่นเสียงในลำคอ "สายตาของนางกำนัลผู้นั้นน่ารังเกียจนัก"
​"นั่นคือสายตาของคนที่คิดว่าตนเองกุมชัยชนะไว้ในมือ" หลี่เสวียนเดินมาหยุดข้างๆ นาง แววตาของเขาเย็นเยียบลง "พิษสิ้นวิญญาณจะค่อยๆ ออกฤทธิ์ พวกมันคิดว่าตอนนี้พวกเราเปรียบเสมือนคนตายที่เดินได้ ดังนั้นการไปเข้าเฝ้าเช้านี้... พวกมันย่อมเผยพิรุธออกมาให้เห็นแน่"
​ณ ตำหนักคุณหนิง (ตำหนักของฮองเฮา)
​บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยความหรูหราอลังการ ควันธูปหอมลอยอวลละมุนละไม ฮ่องเต้แคว้นต๋าฉี่ ประทับอยู่บนตั่งมังกรทอง ใบหน้าของพระองค์ดูอิดโรยและซูบผอมจากอาการประชวรเรื้อรัง ทว่าดวงตายังคงเปี่ยมไปด้วยความหวาดระแวงและเฉียบขาด ข้างกายคือ ซ่งฮองเฮา สตรีผู้มีรอยยิ้มงดงามทว่าแฝงไปด้วยพิษร้ายดั่งอสรพิษ
​"ลูกเสวียน และมู่หรงชิง ถวายบังคมเสด็จพ่อ ขอทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี ถวายบังคมเสด็จแม่เพคะ"
​หลี่เสวียนและมู่หรงชิงคุกเข่าลงกราบทูลพร้อมกัน
​ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองมู่หรงชิงในชุดชายาวังหลวงที่ดูงดงามแปลกตา แววตาของพระองค์ฉายแววพึงพอใจเมื่อเห็นว่า "หงส์เหล็ก" ตัวนี้ยอมสยบอยู่ใต้ราชโองการ "ลุกขึ้นเถิด... มู่หรงชิง เจ้ากรำศึกชายแดนเพื่อแผ่นดินมานาน บัดนี้ได้แต่งเข้าตำหนักบูรพา ถือเป็นวาสนาของราชวงศ์ ต่อไปนี้จงทำหน้าที่ปรนนิบัติรัชทายาทให้ดี เรื่องกองทัพ... ข้าได้ส่งคนไปดูแลแทนเจ้าแล้ว"
​"หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ" มู่หรงชิงตอบเสียงเรียบ นิ่งสงบดั่งผิวน้ำ ทว่าในใจกลับเย็นเยียบ... 'ส่งคนไปดูแลแทนงั้นหรือ? ช่างหน้าไม่อายนัก'
​ในขณะนั้นเอง ซ่งฮองเฮากลับแย้มสร้อยพระสรวลอย่างอ่อนโยน สายตาจับจ้องใบหน้าของคนทั้งสองอย่างสำรวจ "ดูท่า... คืนเข้าหอของพวกเจ้าคงจะหวานชื่นไม่น้อย ลูกเสวียนดูอ่อนเพลียปานนี้ สุรามงคลที่แม่ส่งไปให้เมื่อคืน รสชาติดีหรือไม่?"
​คำถามนี้แฝงไปด้วยจิตสังหารอันลึกล้ำชวนให้คนฟังเสียวสันหลังวาบ
​หลี่เสวียนแสร้งทำเป็นยิ้มแห้งๆ เกาหัวด้วยท่าทางขัดเขิน "รสเลิศยิ่งนักพะยะค่ะเสด็จแม่ ลูกดื่มไปจนหมดกา... พระชายาของลูกช่างงดงามและดุดันดั่งเสือป่า ลูกปราบแต่งนางจนเกือบไม่ได้นอนทั้งคืนเลยพะยะค่ะ ฮ่าๆๆ"
​คำพูดตรงไปตรงมาและน่าอายของหลี่เสวียนทำให้ฮ่องเต้ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความระอาในความเสเพล ส่วนซ่งฮองเฮากลับลอบสะใจในใจ 'ดื่มจนหมดกา? ดี... เช่นนั้นเจ้าก็เตรียมตัวไปปรโลกพร้อมนังแพศย่านี่ได้เลย!'
​"ดีแล้ว... ในเมื่อพวกเจ้ารักใคร่กัน แม่ก็เบาใจ" ฮองเฮากล่าวเยินยอพลางหันไปส่งสายตาให้อัครเสนาบดีซ่งที่ยืนอยู่ด้านข้าง
​ทว่า ในจังหวะที่มู่หรงชิงเงยหน้าขึ้น สายตาของนางพลันประสานเข้ากับ องค์ชายรอง หลี่จิ้ง ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม หลี่จิ้งส่งรอยยิ้มท้าทายและเหยียดหยันมาให้นาง แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันราวกับจะบอกว่า ตระกูลมู่หรงของนางหมดสิ้นหนทางสู้แล้ว
​มู่หรงชิงไม่ได้หลบสายตา นางจ้องตอบด้วยแววตาที่เยือกเย็นดั่งใบมีดโกน
​‘องค์ชายรอง... เจ้าหัวเราะได้ตอนนี้ก็หัวเราะไปเถิด เพราะอีกไม่นาน ข้าจะทำให้เจ้าต้องร้องไห้แทบเป็นสายเลือด!’
​หลังจากเสร็จสิ้นการเข้าเฝ้าอันน่าอึดอัด ทั้งสองเดินเคียงคู่กันกลับสู่ตำหนักบูรพา ท่ามกลางหมอกหนายามเช้าที่เริ่มปกคลุมวังหลวง แผนการโต้กลับและรอยร้าวแรกของการเมืองในราชสำนัก... กำลังจะถูกเปิดฉากขึ้นโดยสองพยัคฆ์หนุ่มสาวคู่นี้!

จบตอนที่ 6