หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 32 (เพชรมรณะ)

มาตาชะงักตาค้าง.. 

แต่ด้วยสติแห่งความแค้นอันเกิดจากรัก หล่อนรีบถลาไปดึงมีดออกจากอกของชายคนรัก แล้วเหลียวหันมาจะแทงพ่อใหญ่มาดีนะ  แต่มีดสั้นอีกด้ามของพ่อใหญ่ก็ถูกเหวี่ยงออกไปปักกลางอกของมาตา  ก่อนที่หล่อนจะได้ทำร้ายชีวิตชายมอแกนสูงวัย

มาตายืนชะงักหยุดนิ่งไปอีกคน..  

ทุกส่วนของร่างกายไม่อาจบังคับได้อีก  มือที่กำมีดไว้ค่อยๆคลายออก  จนมีดด้ามนั้นตกลงสู่พื้นทราย  แล้วทั้งร่างของหล่อนก็ค่อยๆทรุดลงกับพื้น  ตามร่างของชายคนรักไปอีกคน

เมื่อแน่ใจว่าคนทั้งสองสิ้นลมไปแล้ว   พ่อใหญ่รีบเดินออกจากหน้าผาเพชรตรงเข้าหมู่บ้านทันที  เมื่อกลับถึงเรือนก็กำชับความแก่ลูกชาย  ก่อนจะรีบออกจากเรือนไปอีกครั้ง  แต่จุดหมายครั้งนี้คือเรือนของซานัม..

พ่อใหญ่มาดีนะพรวดพราดเข้าไปในเรือนของซานัมทันที  

ไม่มีใครรู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้   เพราะกว่าซายอจะนึกตามรอยพ่อใหญ่มาก็สักพักใหญ่   และเมื่อมาถึงหน้าเรือนของซานัม  ซายอก็ต้องรีบหาที่หลบซ่อน  เพราะเห็นคนพรวดพราดออกมาจากประตูเรือนตรงหน้า..

ร่างของซานัมดูลุกลี้ลุกลน  แล้วก็วิ่งหายลับมุ่งตรงไปทางเชิงเขาท้ายหมู่บ้าน  ซายอกำลังจะก้าวออกจากที่หลบซ่อน  แต่แล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินมาอีก   ซายอรีบก้าวกลับคืนเข้าหลังต้นไม้ใหญ่  เพื่อหลบซ่อนตัวอีกครั้ง  และก็ไม่แปลกใจนักเมื่อได้เห็นหน้าของหญิงผู้เป็นเจ้าของเสียงฝีเท้าเร่งรีบนั้น

“กูหลบอยู่ข้างนอก  จนได้ยินเสียง-ึงร้องนี่แหละถึงได้เข้ามา”

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้  มันทำให้ซายอสะท้านใจนัก  ถ้าเพียงเขาไม่คิดหลบซ่อนตัวเสียแต่แรก  แล้วรีบตามเข้าไปในเรือนทันที  มันก็อาจทันการณ์ที่จะทำอะไรสักอย่าง  เพื่อช่วยพ่อของเขา  ยิ่งทุกเสี้ยววินาทีที่มองร่างของพ่อ  ยิ่งเคียดแค้นมันเป็นทวี

ซายอยังคงเอามีดจ่อที่คอของบูงอ  ปลายแหลมคมของมันเหมือนใกล้  และใกล้ผิวเนื้อตรงซอกคอนั้นเข้าไปทุกขณะ   

มือที่กำมีดสั่นเทาด้วยแรงแค้น..

แต่สำนึกแห่งปรานีก็ก่อเกิดขึ้นในใจ  จนซายอเองก็สับสน

สักพักซายอค่อยๆกล่าวคำ  ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่แฝงเร้นความเคืองแค้น   “เพราะกูเห็นว่า-ึงแค่เอาความมาบอกมันถึงหน้าผาเพชร  และเห็นแก่อีบีแตหญิงคนรักของกู  ที่อย่างน้อย-ึงก็เป็นน้องสาวมัน   ครั้งนี้กูจะไม่เอาชีวิต   แต่อย่าหวังว่ากูจะมีไมตรีกับ-ึงอีก  แม้จนวันตาย”

ซายอค่อยๆเอามีดที่จ่อคอบูงอออก  และเก็บมีดเล่มนั้นเหน็บเข้าที่เอวตามเดิม

บูงอคลายความเกร็ง  ถอนหายใจโล่งอกดั่งคนได้เกิดใหม่  แต่สายตาของหล่อนที่จ้องมองซายอก็ยังเต็มไปด้วยความกลัว  กลัวว่าชายคนนี้อาจจะฆ่าเอาชีวิตหล่อนจริงๆ  เมื่อมันคิดว่าคนรักของหล่อนฆ่าพ่อของมัน  ฆ่าหญิงคนรักของมัน  ซายอมันอาจจะแค้นบ้าคลั่งขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้

ความหวาดกลัว  ความสับสน

ทำให้หัวสมองของบูงอ  เหมือนเจียนระเบิด

“ไป”

เสียงซายอไล่หญิงสาวสะท้านก้องขึ้นอีกครั้ง

บูงอค่อยๆลุกขึ้นยืนเหมือนคนไร้สติ  ไร้ที่หมาย  สมองที่เจียนระเบิด  เหมือนจะระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยงๆได้ทุกเมื่อ  แต่พลันวินาทีหล่อนก็หันหลังรีบวิ่งออกจากเรือนไป  ดั่งคนกระเจิดกระเจิง 

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 31  https://board.postjung.com/1080593.html