หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่4 ปฐมบท..ทะเลแห่งชีวิต

แสงแห่งอรุณทำให้ซายอรู้สึกตัวตื่น  เมื่อยามฟ้าสว่างมาได้ชั่วครู่ใหญ่.. เหมือนพายุฝนจะจางหายไปแล้วจนสิ้นเมื่อตอนฟ้าจวนสว่าง เพราะ ณ เวลานี้ มีเพียงหยดน้ำเล็กๆ บางๆ เบาๆ ไหลลู่จากหลังคาสังกะสีปีกเดียว  ตกกระทบพื้นหญ้าข้างล่างเป็นระยะ 

ซายอกวาดสายตาไปทั่วเพิงพัก  นึกงุนงงอยู่เล็กน้อยเมื่อไม่พบชายฉกรรจ์ทั้งสามคนที่เขาพบเจอเมื่อคืน ..ชายหนุ่มลุกออกจากเพิงพักกวาดสายตาไปไกลจนถึงบริเวณหน้าหาดที่เขาจอดเรือก่าบางไว้  ภาพที่เห็นตรงหน้ามีเรือยนต์ใหญ่อีกลำมาจอดเทียบข้างใกล้เรือของเขา  ชายฉกรรจ์สามคนที่เขาพบเจอเมื่อคืนที่เพิงแห่งนี้  ยืนพูดคุยกับใครบางคนอยู่ที่นั่น

ใครบางคนที่มองจากระยะไกลๆตรงนี้ คือชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งไม่คุ้นตา

ซายอรีบกลับเข้ามาที่เพิงพัก  ปลุกน้องให้ตื่นเพราะต้องรีบออกเรือไปยังเกาะใหญ่  เมื่อนึกถึงอาการป่วยไข้ของคนเป็นแม่ที่รอยาอยู่ ทำให้ละมอแทบไม่ได้ไถ่ถามความใดๆ  นอกจากรีบเดินตามผู้เป็นพี่ออกไปยังเรือก่าบางตรงหน้าหาด

ซายอรีบก้าวเท้าเดินไปยังบริเวณหน้าหาดที่กลุ่มชายฉกรรจ์และหนุ่มสาวยืนพูดคุยกัน  ในขณะที่ทั้งกลุ่มนั้นเริ่มทยอยหันมามองคนทะเลทั้งสอง  ซึ่งกำลงมุ่งเดินตรงดิ่งมาหาพวกเขา

และเมื่อซายอก้าวเดินมาอยู่ประจันหน้าคนทั้งหมด  เขาก็เริ่มต้นคำถามไม่รีรอ

“พวก...สองคนใช่ไหมที่จะมาสร้างที่ทางบนเกาะนี้”

ละมอก้าวเท้าเดินมาประชิดอยู่หลังพี่ชาย  จ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยพอใจ

ชายหนุ่มรุ่นราวสามสิบต้นๆ  ก้าวเท้ามายืนประจันคนทะเล

“ใช่สิครับ  ผมจะมาทำรีสอร์ทบนเกาะนี้”

“พวก...จะมาสร้างที่ทางแบบฝั่งเมืองฟากโน้นไม่ได้  เพราะเกาะแถวนี้เป็นของพวกกู”  เสียงของซายอจริงจังขึ้นในฉับพลัน

“ใช่  แล้วทั่วน่านน้ำทะเลทั้งหมด  ก็เป็นของพวกกู”  เสียงของละมอดังขึ้น  บอกความเป็นเจ้าของสิทธิ์ในธรรมชาติย่านนี้อย่างทะนงใจ

หญิงสาวรุ่นราวยี่สิบปลายๆในชุดสวยเต็มไปด้วยสีสัน  สวมใส่หมวกสีขาวปีกกว้างกันแดด  ก้าวเดินมาอยู่ข้างๆชายหนุ่มของหล่อน

“มันคืออะไรกันคะพี่วิชิต”  เจ้าหล่อนงงว่าใครเป็นเจ้าของอะไร  คนทะเลป่าพวกนี้หรือคือเจ้าของ  ไร้สาระแท้ๆ

“พวกคนทะเลเร่ร่อนแถวนี้  มันว่ามันเป็นเจ้าของเกาะนี้  ก็แค่นั้นแหละรตี”  วิชิตหันไปบอกหญิงสาวคนสวย  อย่างที่ตนเองคิดว่าจะใช่

หญิงสาวที่ถูกเรียกชื่อว่า “รตี”  ก้าวเท้ามายืนประจันแทบประชิดพวกยิปซีทะเล  ผิวพรรณของหล่อน  ผิวพรรณของคนทะเลทั้งสองคือขาวกับดำ  ต่างกันสิ้นดี

“นี่  พวกแกจะบ้าเหรอไงนะ  ใครเป็นเจ้าของ  ฉันกับพี่วิชิตได้สัมปทานจากทางการมาเรียบร้อย  และเราก็มีเอกสารสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้บนเกาะแห่งนี้”

“สัมปะทงสัมปะทานอะไรของพวก...  กูไม่เข้าใจด้วยหรอก”  สายตาของซายอจ้องมองอย่างเอาเรื่อง  อย่างคนที่รู้สึกกำลังจะถูกแย่งของรักดั่งชีวิต  “เกาะทั้งหมดในน่านน้ำทะเล มันคือที่อยู่ของพวกกูมาหลายชั่วอายุคน  ...จะมาแย่งไปง่ายๆได้ยังไง”

“ใครแย่งของใคร” 

รตีทำหน้างุนงงไม่เข้าใจ  “นี่ดีนะ ที่คนงานของฉันยังกรุณาให้พวกแกเข้ามาหลบพายุได้เมื่อคืน  ไม่งั้นพวกแกสองคนคงตายเป็นผีเฝ้าทะเลไปแล้ว”

“ใครกันแน่จะเป็นผีเฝ้าทะเล  กูนี่แหละจะทำให้...เป็นผีเฝ้าทะเล”

ซายอก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างจะเอาเรื่องเอาชีวิต  จนละมอต้องรีบรั้งแขนพี่ชายไว้

“ว้ายย”

 รตีถอยร่นก้าวเท้ามายืนอยู่ข้างๆคนของพวกหล่อนอย่างนึกกลัว  แต่ไม่วายจะกล่าวคำต่อ  “นี่พวกแกจะมาป่าเถื่อนบนเกาะนี้ไม่ได้นะ  และจำเอาไว้ด้วยว่านับแต่วันนี้เป็นต้นไป  บนเกาะแห่งนี้มีกฎหมาย”

คำว่า “กฎหมาย” ที่พอเข้าใจความของมันอยู่บ้าง  เพราะซายอเองได้มีโอกาสขึ้นไปบนฝั่งเมืองอยู่หลายหน  ทำให้ซายอระงับยั้งอารมณ์ได้ทัน

“กลับกันก่อนเถอะพี่  แม่รอเราอยู่นะ”

ละมอฉุดรั้งแขนพี่ชายให้ถอยห่างออกมา  และคำบอกของน้องสาว  ก็ทำให้ซายอยอมถอยหลังโดยง่าย หากแต่ในใจลึกๆไม่ได้ยอมคนพวกนี้เลยสักนิด

เหมือนสงครามแห่งการปกปักรักษาของชนเผ่า..กำลังจะเริ่มต้น

ซายอและละมอพากันขึ้นเรือก่าบาง ..เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น  แล้วสักพักเรือแห่งชีวิตลำนั้น  ก็มุ่งออกสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่อีกครั้ง  รตียืนจ้องมองเรือลำนั้นถอยห่างออกจากชายหาด  อย่างนึกเคืองแค้นไม่หาย  กับคำอาฆาตมาดร้ายของพวกคนทะเล

“คนป่าพวกนี้  มันคือใครกันเหรอคะพี่วิชิต”  รตีถามด้วยความสงสัย  เคืองแค้น

วิชิตยิ้มเยาะที่มุมปาก  ขณะสายตายังจับจดที่เรือก่าบางไกลโพ้น  

 “ไอ้พวกมอแกน”

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008