ความฝันของเด็กขอทาน

ทุกคนย่อมมีความฝันแม้กระทั่งเด็กพิการ  เด็กเร่ร่อน  และเด็กปกติฝันที่จะเป็นจริงนั้นต้องขึ้นอยู่กับโอกาสและการลงมือทำหลายคนมีโอกาสแต่ไม่ทำปล่อยโอกาสนั้นทิ้งไปง่ายๆส่วนคนไม่มีโอกาสอยากทำแทบตายแต่ขาดโอกาสชีวิตแต่ละชีวิตมันไม่เหมือนกันทุกคนล้วนเลือกเกิดไม่ได้

ณ  สังคมขอทานเป็นสังคมเล็กๆมักจะถูกผู้คนรังเกลียดโดนด่าว่าสารพัดพวกเค้าไม่รู้หรอกว่าขอทานก็อายเหมือนกันเพราะทุกชีวิตมีความรู้สึกมีสามีภรรยาคู่หนึ่งได้ให้กำเนิดเด็กน้อยขึ้นมาแต่เธอถูกทิ้งตั้งแต่ยังไร้เดียงสาอยู่เลยเธอถูกนำมาทิ้งที่ถังขยะสักพักก็มีตาแก่ๆคนหนึ่งมาเก็บขยะเจอเด็กน้อยจึงเก็บไปเลี้ยงซึ้งตาแก่ก็ไม่มีฐานนะเค้าเป็น1ในสังคมขอทานจึงเลี้ยงดูแบบตามมีตามเกิดหรือเลี้ยงด้วยเศษอาหราจากถังขยะก็ว่าได้เมือเวลาผ่านไป14ปีเด็กน้อยโตขึ้นทุกๆเช้าตาแกจะพาเด็กไปขายบริการให้แก่คนในเมืองเพื่อนำเงินมาจุนเจือชีวิตที่ตาแก่ทำไปเพราะเห็นว่าตัวเองเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กๆสมควรที่จะตอบแทนพอทำไปนานๆครั้งตาแกก็กลัวโดนตำตรวจจับจึงให้เด็กน้อยเลิกทำและพากันไปนั่งขอทานตามสถานีรถไฟทุกเช้าๆมีอยู่วันหนึ่งขณะนั่งขอทานเด็กน้อยจะชอบแอบมองเด็กคนอื่นๆที่เค้าแต่งตัวดีๆเดินมากับครอบครัวที่แสนอบอุ่นเธอน้อยใจโชคชะตาตัวเองจึงแอบไปนั่งร้องไห้คนเดียวบ่อยๆพอตาแก่เห็นก็ไม่พอใจที่แอบมาร้องไห้กับเรื่อไร้สาระจึงทุบตีเธอสารพัดระหว่างที่ตาแกทุบตีเด็กน้อยน้ำตาก็ช่วยอะไรไม่ได้สิ่งเดียวที่ทำได้คืออดทนเมื่อเวลาผ่านไปตาแก่เกิดล้มป่วยไม่มีแรงเดินได้แต่นอนอยู่กับที่เด็กน้อยสงสารตาไม่มีปัญญาพาตาไปหาหมอได้แต่นั่งมองตาแก่ค่อยๆสิ้นใจไปเรื่อยๆนับเป็นช่วงเวลาที่โหดร้ายของตาแก่และผู้ที่เลี้ยงดูเธอตั้งเล็กจนโตมาได้มาขนาดนี้ไม่นานร่างที่ไร้วิญญาณที่ถูกโอบกอดด้วยเด็กหญิงตัวคนเดียวเธอกราบตีนผู้ที่มีพระคุณแล้วก็วิ่งหายเข้าไปในซอยเธอเดินตามถนนโดยไม่มีจุดมุ่งหมายระหว่างทางถูกโดนคนรุมด่าว่าสกปกเด็กมีหัวนอนปลายตีนไอ่เดนสังคมทั้งเหนื่อยทั้งท้อกับชีวิตหมดแรงก็หยุดพักหิวก็หากินในถังขยะทุกอย่างเงียบเหมือนอยู่ในป่าช้าชีวิตตัวคนเดียวแสนทรมานเธอชอบนั่งกอดเข่าริมถนนแล้วก็ยิ้มเธอชอบคิดว่าสักวันต้องมีพ่อมีแม่มีบ้านสักหลังและและอยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์ขณะที่เธอกำลังจิตนาการจู่ๆที่มีคนสาดน้ำใส่เธอตกใจมากจึงวิ่งข้ามถนนโดยไม่ได้ดูทางเธอจึงถูกรถชนทุกคนยืนดูเธอไม่มีใครช่วยเธอเลยคนคนมองดูด้วยความเวทนาเธอจึงค่อยๆสิ้นใจไปช้าๆจนเธอตาย

(ฝันของคน)

ตั้งใจทำฝันซะในเมื่อเรามีโอกาสทำก็ให้พ่อแม่ภูมิใจในตัวเราซะ