ครั้งหนึ่งของชีวิต....กับอาชีพ "เด็กปั้ม"

   ***ถ้าพูดถึงอาชีพเด็กปั้ม...หลายคนก็คงเบะปากใส่แล้วละสิ

แต่เราอยากจะบอกว่าคุณคิดผิดเพราะอาชีพนี้ไม่ได้มีอะไรต้อยต่ำไปกว่างานอื่นๆเลย รายได้ก็okพอสมควร ไม่น้อยไม่มากจนเกินไปเพราะทำแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง

 เราไม่ขอบอกน่ะว่าชื่อปั้มอะไร บอกแค่ว่าคาลเท็กในจังหวัดสุพรรณก็แล้วกัน เราชื่อแป้ง อายุ20ปี ตอนนี้เรียนปริญญาตรี คณะสังคมศาสตร์ สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ ∆∆ ตอนแรกแป้งก็คิดเหมือนอย่างที่ทุกๆคนคิดนั่นแหละว่าอาชีพเด็กปัเมเนี่ยมันดูไม่มีความสุข แถมยังลำบากอีกต้องทำตามที่ลูกค้าสั่งตลอดยังกับว่าเป็นคนใช้ยังไงยังงั้นเลยหละ

  ***แต่ที่แตกต่างก็คือที่ปั้มเราลูกค้าสำคัญก็จริงแต่ถ้าลูกค้านิสัยไม่ดีเนี่ยเราก็ไม่จำเป็นจะต้องยอม เรียกว่า ใครดีมาเราดีกลับร้ายมาเราก็ร้ายตอบ^^

∆∆∆ เริ่มจากฐานะทางบ้านแป้งไม่ค่อยดีต้องใช้เงินเยอะไหนจะค่าน้ำค่าไฟอีก และที่สำคัญค่าเทอมแป้งเองด้วย แป้งเลยต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย

****ทีแรกแป้งก็ทำไม่ไหวหรอกมันทั้งตากแดดแถมยังเหม็นกลิ่นน้ำมันจนชวนอ้วกกกกกก กว่าจะปรับตัวได้แทบแย่พอสมควรค่ะ หยุดงานเป็นอาทิตย์เลยดีน่ะที่เจ้านายเขาไม่ว่าอะไร แถมที่ดีไปกว่านั้นคือแป้งมีเพื่อนร่วมงานนิสัยดีทุกคนเป็นกันเองมีอะไรก็ช่วยเหลือกันตลอด หยอกล้อเฮฮาสนุกสนานกันได้ทั้งวัน แป้งมีฉายาที่ปั้มด้วยน่ะ ทุกคนเรียกแป้งว่า เต้าหู้ และส่วนอีกชื่อก็ยัยรั่ว นั่นเอง ( คงไม่ต้องบอกน่ะค่ะว่าแป้งนิสัยแบงไหน)

พูดถึงตัวเองมาเยอะมากและพูดถึงลูกค้าบ้างดีกว่า จะมีลูกค้าอยู่ 5 ประเภทน่ะ(ตามความคิดของแป้งน่ะค่ะ)

ประเภทที่1 ลูกค้านิสัยดีมากใจเย็นสุดๆ ซึ่งหาได้น้อยมากที่จะเจอ ขอยกตัวอย่างน่ะค่ะ เขาพูดจาเพราะมากยิ้มให้ซื้อขนมมาฝากตลอด แถมทั้งที่ตัวเองมาก่อนพอโดนแซงคิวก็บอกไม่เป็นไร #แปลกดีปกติเจอแต่ฉันมาก่อนฉันต้องได้ก่อน. อะไรประมาณนี้555+

ประเภทที่ 2 เห็นแก่ตัว ขี้งก เน้นน่ะค่ะ งกมว้าาาากกกก สตางค์เดียวก็ไม่ยอม เกินได้แต่ห้ามขาด

ประเภทที่3 ชอบจิกหัวใช้ยังกับว่าเราเป็นคนใช้ของเขาเลยแถมยังชอบดูถูกคนจนๆอีกทั้งๆที่เขาเองก็ไม่ได้รวยเลยด้วยซ้ำไป

ประเภทที่4 เนียนได้ใจ^^ ยกตัวอย่างน่ะค่ะ เขาบอกว่าป้ามีตังค์ติดตัวมาแค่40฿เองเติมให้ป้าเถอะน่ะ เราก็เติมเพราะสงสารแก แต่พอส่งตังค์ให้เท่านั้นละ อยากตบปากแกจริงๆ แมร่งให้แบงค์1,000 เรามาทีแรกก็คิดว่าเขาคงต้องไปซื้อของละมั้ง แต่พอมาบ่อยๆเราก็ชักจะเบื่อละสิ

ประเภทที่5 ขออนุญาติพูดคำหยาบนิดหนึ่งน่ะค่ะ...พวกที่หน้าหม้อ หื่นกาม คือแป้งอยากบอกว่าถึงเราจะจนแต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องทำอะไรต่ำๆและสิ้นคิดน่ะค่ะ เรามีศักดิ์ศรีพอค่ะ อย่าคิดว่าเด็กปั้มจะต้องขายตัว ติดยาและขี้ขโมย ให้เกีรติกันบ้างพวกเราก็คนเหมือนกัน ใจเขาใจเรา ใครจะว่าแป้งหยิ่ง แป้งก็ไม่ว่าถ้าการที่เรารักนวลสงวนตัวมันทำให้เรากลายเป็นคนหยิ่ง แป้งก็ยอม และก็อยากบอกว่าเงินมันซื้อไม่ได้ทุกอย่างหรอก โดยเฉพาะคุณค่าและศักดิ์ศรีของความเป็นคน

(( แป้งไม่ได้บอกว่าตัวเองดี เพราะแป้งเองก็ไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้น แต่แป้งแค่อยากจะทำให้คนที่ชอบดูถูกคนนั้นได้เข้าใจว่า คนจนๆอย่างเราก็มีศักดิ์ศรีไม่จำเป็นต้องขายตัวแลกเงินก็มีปัญญาส่งตัวเองเรียนได้จนจบโดยยึดอาชีพที่สุจริต ไม่ผิดกฎหมายและศีลธรรม ))

ซึ่งกิจวัตรประจำวันของแป้งก็วนเวียนไปมาที่จะเจอคนในหลายๆแบบหลายแง่มุมแบบนี้ แต่ถ้าคิดในทางกลับกันมันก็ทำให้เราเข้าใจนิสัยคนมากขึ้นด้วย จากคนที่โลกแคบนอกจากเรียนก็อยู่แต่ในบ้านไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหน พอออกมาเผชิญหน้ากับโลกที่กว้างและสังคมที่ใหญ่มันก็ทำให้เราคิดและเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง ทำให้เรามีความคิดมากขึ้น ไม่ใช่แค่เด็กกะโปโลเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

   ∆∆∆ สุดท้ายนี้แป้งอยากจะบอกกับทุกคนว่า ไม่ว่าจะอาชีพไหนก็คนเหมือนกันอย่าดูถูกกันเลยค่ะ เด็กปั้มก็ใช่ว่าจะต้องติดยา ขี้ขโมยและนิสัยแย่ บางคนนิสัยดีกว่าผู้ดีซะอีกที่วันๆขอเงินพ่อแม่เที่ยวเล่นไปวันๆ ที่ดีๆก็ยังมีอยู่น่ะค่ะ