ลองอ่านเเล้วคิดดูนะคะ

และเขาก็ทำให้ใครหลายๆ คนผู้ที่มีเนื้อตัวสะอาด
มีโอกาสได้ยืนเชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคม ต้องหันกลับ
มามองถึงคุณธรรมข้อหนึ่งที่ตกหล่นและถูกลืมไป
คือ การเป็นผู้ปิดทองหลังพระ ด้วยการบริจาคเงิน
ที่เก็บหอมรอมริบมาเกือบทั้งชีวิตให้กับวัดหนองเสือยาง
ปราสาท บ้านหนองเสือ ต.กรับใหญ่ อ.บ้านโป่ง จ.ราชบุรี
ทั้งหมด

โดยไม่เคยเรียกร้องให้ใครมาสนใจ บางทีคนที่
สลักชื่อของแกเอาไว้ที่ฝาเมรุเผาศพ ยังไม่รู้เลยด้วย
ซ้ำว่าเจ้าของเงินแสนที่ถวายให้วัดไปใช้หนี้ค่าอิฐ
ค่าปูนนี้เป็นใครมาจากไหน รู้เพียงว่าชื่อ "นายพัฒน์ แซ่จึง"
ถูกสลักไว้ในฐานะผู้บริจาคเงินสร้างมากเป็นอันดับสอง
รองจากคหบดีคนหนึ่ง มานานร่วมสิบปีแล้ว

"ผมทำบุญอย่างเดียวก็มีความสุขแล้ว
ไม่อยากออกหน้าออกตา มันอาย" ตาพัฒน์กล่าว
และแกยังบอกด้วยว่า ทุกวันนี้พอใจในสิ่งที่มี
อยู่แบบต่ำๆ แต่สบายใจ ไม่ต้องไปอยากได้อยากมี
เหมือนคนอื่น แค่มีอะไรให้ทำ มีข้าวกิน มีที่นอน
ก็พอแล้ว และก็ได้ทำบุญทำความดีอย่างที่อยากทำ
ชาตินี้ตายไปตอนไหนก็ตายตาหลับแน่นอน ..

และปัจจุบันจะมีซักกี่คนที่คิดได้แบบแก
"ตาพัฒน์" เฒ่าหัวใจสะอาด