คำถามของแม่ "ลูกรัก..ในชีวิตเรา..ส่วนใดสำคัญที่สุด"

เมื่อตอนผมยังเป็นเด็กเล็ก  แม่ถามผมว่าอวัยวะอะไรสำคัญที่สุด ผมเคยคิดว่าเสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับเราในฐานะที่เป็นมนุษย์ ดังนั้น ผมจึงบอกว่า " แม่มัน คือ หูผมไง "

แต่แม่บอกว่า " ไม่ใช่จ้ะ คนจำนวนมาก หูหนวก แต่ก็ยังอยู่ได้ "
ลูกลองคิดดูไปก่อนนะ แล้วเร็วๆ นี้แม่จะถามลูกใหม่

หลายปีผ่านไป ก่อนที่แม่จะถามผมเรื่องนี้อีกครั้ง ตั้งแต่ที่ผมทายผิดครั้งแรก ผมก็พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ถูกต้องตลอดมา และ ในตอนนี้ผมบอกกับแม่ว่า " แม่ การมองเห็น สำคัญมากสำหรับทุกๆ คนดังนั้นมันต้องเป็นตาของเราแน่เลย ที่สำคัญที่สุด " 

แม่มองมาที่ผม และบอกกับผมว่า " ลูกเรียนรู้ได้เร็วมาก แต่ว่าคำตอบยังไม่ถูกจ้ะ เพราะว่า ยังมีคนมากมายที่ตาบอดแต่ก็ยังอยู่ได้ "

ผมอึ้งไปอีกครั้ง แต่ผมก็ยังคงพยายามค้นคว้า หาความรู้ต่อมาอีกหลายปีและแม่ก็ยังคงถามผมอีก หลายครั้ง และทุกครั้งคำตอบของแม่ก็คือ "ไม่ใช่จ้ะ แต่ลูกก็ฉลาดขึ้นทุกๆ ครั้งนะจ๊ะ ลูกรัก" จนเมื่อปีที่แล้ว ปู่ของผมเสียชีวิตลงทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก ทุกคนร้องไห้ แม้แต่พ่อของผมก็ร้องด้วย ผมจำได้ดีเพราะว่า มันเป็นเพียงครั้งที่สอง ที่ผมเห็นพ่อร้องไห้ แม่มองมาที่ผม 

ตอนที่เรากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่ แล้วแม่ก็ถามผมว่า " ลูกรู้หรือยังส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุด ลูกรัก ? " 

ผมรู้สึกงุนงง ที่แม่ถามผมตอนนี้ ผมคิดตลอดมาว่าคำถามนี้เป็นเกมระหว่างผมกับแม่แม่มองเห็นสีหน้ามึนของของผม และก็บอกว่า "คำถามนี้สำคัญมากลูก มันแสดงให้เห็นความจริงในชีวิตของเราสำหรับอวัยวะต่างๆ ที่ลูกเคยบอกกับแม่ว่าสำคัญ ในอดีตที่ผ่านมาและแม่ได้บอกกับลูกว่า มันผิดมาตลอดพร้อมกันนั้นแม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังว่าทำไมมันถึงผิดแต่ว่าวันนี้ เป็นวันที่ลูกจะได้เรียนบทเรียนที่สำคัญที่สุด " แม่ก้มลงมองมาที่ผม ด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างที่แม่คนนึงจะทำได้ ผมเห็นตาแม่เอ่อด้วยน้ำตา และแม่ก็พูดว่า 

"ลูกรัก ส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลูกก็ คือ บ่าจ้ะ "

ผมถามแม่ว่า " เป็นเพราะว่ามันคอยรองรับหัวของเราไว้ ใช่มั้ยครับ? "
แม่ตอบว่า " ไม่ใช่จ้ะ แต่เป็นเพราะว่ามันสามารถรองรับ ศีรษะของเพื่อนของเรา หรือ คนที่เรารัก เมื่อยามที่เค้าร้องไห้ คนเราทุกคนต้องการบ่าใครซักคนไว้คอยซบยามร้องไห้ในบางช่วงเวลาของชีวิต ลูกรักแม่เพียงแต่หวังว่า ลูกจะมีเพื่อน และคนรัก ที่จะมีบ่าพร้อมที่จะให้ลูกซบตอนร้องไห้ ยามเมื่อลูกต้องการ " 

ตรงนั้นเองที่ผมได้รู้ว่า สิ่งสำคัญที่สุดของร่างกายเรา คือการไม่เห็นแก่ตัว และมันคือความรู้สึกร่วมรับรู้กับ คนเราอาจจะลืม สิ่งที่คุณพูด คนเราอาจจะลืมสิ่งทีคุณทำแต่ไม่มีใครลืม สิ่งที่ทำให้เค้ารู้สึกได้ เพื่อนที่ดีก็เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า คุณไม่ได้เห็นมันตลอดเวลาหรอก แต่คุณรู้ว่า พวกเค้าอยู่ที่ตรงนั้นกับคุณ ตลอดเวลา

อย่ารู้สึกว่าการขอโทษเป็นเรื่องที่น่าอับอาย
เพราะมันจะน่าอับอายกว่าที่รู้ทั้งรู้ว่าผิดแต่ขอโทษไม่เป็น
นี่คือเหตุผลที่สังคมเราโตอย่างปราณีต 
เพราะเราไม่ได้สอนให้ใครก็ได้มีเงิน
แต่สอนให้คนดีรู้จักรวย สำคัญจำนวนจำกัดครับ!!