เติมชีวิตด้วยรัก

หลายครั้งหลายหนที่เราเจ็บปวดเพราะรัก…เพราะรักเป็นทุกข์นั้นหรือ…

       หากมองให้ดี ๆ รักอาจจะไม่เป็นตัวกำหนดทุกข์นั้นได้.. แต่เป็นการคาดหวังจากฝ่ายหนึ่งมากกว่า…ลองย้อนถามตัวเองซิว่า “ทุก ๆ ครั้งที่เราร้องไห้ เราผิดหวัง เป็นเพราะเรารักเขาหรือเป็นเพราะว่า เขาไม่รักเรามากอย่างที่เราต้องการกันแน่”

        ความรักไม่เคยทำร้ายใคร… แต่เป็นความคาดหวังจากความรักนั้นมากเกินไป…  ความรักที่เราคาดหวังมากจะย้อนกลับมาทำร้ายเราทุกครั้งที่เราคาดหวังสูงเกินไป.. 

      ไม่มีใครในโลกที่สามารถเป็นอย่างเจ้าชาย…เจ้าหญิงในฝันของเราได้… การเรียกร้องจากอีกฝ่ายรังแต่จะทำให้เจ็บปวดกันทั้งคู่… เมื่อใดที่รู้สึกท้อแท้หรือหมดกำลังใจ…จากการร้องหาความรักจากผู้อื่น …

ลองมองย้อนกลับมาที่ตัวเราเอง… แล้วลองสร้างความรักให้เกิดขึ้นภายในของตัวเองดูบ้าง…

       ไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายได้รับอยู่ตลอดเวลา … ความรักภายในตัวของตัวเอง…ไม่ต้องใช้เงินใช้ทองซื้อมา… หากแต่ก่อขึ้นมาง่าย ๆ …และมีล้นเหลือมากพอที่จะแบ่งปันให้ผู้อื่น… โดยไม่จำเป็นต้องคาดหวังจะได้สิ่งตอบแทนมา …

      เมื่อใดที่รักใครสักคน…ลองให้ความรักแก่เขาเท่าที่เราจะทำได้… โดยไม่ต้องคาดหวังถึงสิ่งที่จะได้รับกลับมา ไม่จำเป็นเลยที่เรียกร้องให้เขารักเราตราบเท่าเทียมที่เรารักเขา… เพียงแค่แบ่งปันรักในใจเท่านั้น… เราก็จะสัมผัสจากคำว่าความสุขจากความรัก…จากการให้อย่างแท้จริง

           นอกจากนี้เราจะสามารถควบคุมความสุขของตัวเองให้อยู่ในมือของตัวเองได้… ไม่จำเป็นต้องให้ความสุขของเราอยู่ในมือของคนอื่นที่แล้ว ๆ มา… เพราะเขาเองเป็นบ่อเกิดของความรัก…    เป็นคนให้มิได้เป็นฝ่ายรับ.. และยิ่งให้มากเท่าไร…เราก็ยิ่งได้ความรักกลับคืนมากเท่านั้น…

           เมื่อเราบริสุทธิ์ใจที่จะให้รักกับใครก็ตาม…อีกฝ่ายก็จะรู้สึกสบายใจที่จะให้รักแก่เรา… โดยไม่ต้องคำนึงว่าเราต้องการอะไรตอบแทนจากเขากันแน่…

          แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด…คือ… ความรักและการให้เป็นบ่อเกิดของความสุขได้ด้วยตัวของมันเอง … ไม่จำเป็นต้องใช้ใครก็ตามเป็นคนสร้างความสุขให้เราอีกแล้ว… เพราะทั้งความรักและความสุขทั้งหมด…มันอยู่ที่เรานั่นเอง…