แยกย้ายกันไปเติบโต

พอพูดถึงช่วงชีวิตมหาลัย จุดพีกของความเหงาที่ฉันว่าใครไม่เคยเจอกับตัวไม่มีวันเข้าใจจริงๆ

    ช่วงแรกๆที่ก้าวเท้าเข้ามาในรั้วมหาลัย หลังจากที่เพิ่งแยกย้ายกับเขาคนนั้นมาหมาดๆ โลกทั้งใบของฉันมันเหมือนถูกโยนลงไปกลางทะเลทรายที่ไม่มีใครรู้จักชื่อฉันเลยสักคน จากคนที่เคยมีเพื่อนสนิทตัวติดกันตลอดเวลา มีคนคอยเดินข้างๆ ไม่เคยต้องกินข้าวคนเดียว กลายเป็นว่าในคลาสเรียนใหญ่ๆที่มีคนนั่งกันเต็มห้อง ฉันกลับนั่งอยู่ตรงมุมห้องเพียงลำพัง

มันโคตรจะอึดอัดและทำตัวไม่ถูกเลยเวลาอาจารย์สั่งให้ "จับกลุ่มทำงานกลุ่มละ 4-5 คน" วินาทีนั้นคือฝันร้ายที่สุดในชีวิตมหาลัยเลย ทุกคนต่างก็หันขวับไปหาแก๊งของตัวเอง หัวเราะคิกคัก จับกลุ่มกันเสร็จภายในไม่กี่วินาที ส่วนฉัน...ก็ทำได้แค่นั่งก้มหน้ามองปากกาในมือ ทำเป็นยุ่งๆเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกส่วนเกิน แล้วค่อยเดินคอตกไปบอกอาจารย์ตอนท้ายคาบว่า "อาจารย์คะ หนูยังไม่มีกลุ่มค่ะ" หรือแม้แต่ตอนพักเที่ยงที่โรงอาหารเสียงดังจอแจ คนเดินกันขวักไขว่ โต๊ะเกือบทุกตัวเต็มไปด้วยกลุ่มเพื่อนที่นั่งคุยกันออกรส ฉันถือจานข้าวเดินวนหาที่นั่งด้วยความรู้สึกประหม่า กลัวสายตาคนอื่นจะมองว่า ทำไมยัยนี่มานั่งกินข้าวคนเดียววะ? ไม่มีเพื่อนคบเหรอ? จนบางวันฉันเลือกที่จะซื้อข้าวกล่องกลับไปนั่งกินเงียบๆในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆแทน ดีกว่าต้องออกไปนั่งเผชิญกับความรู้สึกโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนมากมาย

    ในหัวตอนนั้นมันอดคิดเปรียบเทียบไม่ได้เลย ภาพตอนม.ปลาย ที่ฉันกับเขานั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน แย่งลูกชิ้นกันกิน หัวเราะกันจนน้ำตาไหล มันย้อนกลับมาตอกย้ำความว่างเปล่าในปัจจุบันแบบเจ็บจี๊ด ฉันเคยแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความระบายความอึดอัดใจนี้ลงไปในแชตของเขา แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่กดลบมันทิ้งทั้งหมด เพราะรู้ดีว่าเขาก็มีสังคมใหม่ มีเพื่อนใหม่ และมีชีวิตใหม่ที่กำลังเดินหน้าต่อไปแล้ว ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วง หรือเป็นคนที่ดึงเขากลับมาจมอยู่กับอดีต

มันเป็นช่วงเวลาที่ทรมานและตั้งคำถามกับคุณค่าในตัวเองหนักมาก ฉันเคยสงสัยว่า หรือฉันเป็นคนเข้ากับใครไม่ได้? หรือฉันแปลกแยกเกินไป?

    แต่รู้ไหมว่าพอเวลาผ่านไปสักพัก วันที่ฉันเริ่มชินกับความเงียบ วันที่ฉันเลิกแคร์สายตาของคนรอบข้างที่มองเข้ามา ฉันกลับค้นพบความจริงที่โคตรจะมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง การอยู่คนเดียวมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด และมันไม่ได้แปลว่าเราเป็นคนขี้แพ้หรือไม่มีใครคบเลยสักนิด ตรงกันข้าม...มันคืออิสรภาพที่โคตรจะบริสุทธิ์เลยต่างหาก

ฉันเริ่มเรียนรู้ที่จะกินข้าวคนเดียวได้อย่างสบายใจ อยากกินร้านไหนก็เดินเข้าไปนั่ง ไม่ต้องรอถามความเห็นใคร อยากกลับหอตอนไหนก็กลับ อยากเดินเล่นดูของคนเดียวก็แวะได้เลยโดยไม่ต้องเกรงใจใคร ฉันมีเวลาอยู่กับความคิดของตัวเองมากขึ้น ได้รู้จักตัวเองในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน และที่สำคัญ ฉันได้รู้ว่าต่อให้ไม่มีใครเดินข้างๆ ฉันก็ยังสามารถพาตัวเองเดินไปข้างหน้าได้อย่างสง่างาม

    ถ้าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ต้องเดินคนเดียวในมหาลัย กำลังนั่งกินข้าวคนเดียวหรือกำลังรู้สึกเหมือนเป็นมนุษย์ล่องหนในห้องเรียน ฉันอยากกอดเธอแน่นๆ แล้วบอกว่า ไม่เป็นไรเลยนะ การไม่มีเพื่อนในมหาลัยไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยสักนิด มันเป็นแค่จังหวะชีวิตที่ยังไม่เจอคนที่คลิกกันหรือเป็นช่วงเวลาที่จักรวาลอยากให้แกได้ลองใช้ชีวิตเพื่อตัวเองแบบ 100% ดูบ้าง

    อย่าเอาคุณค่าของตัวเองไปผูกไว้กับจำนวนคนรอบตัวเลยนะ ต่อให้วันนี้เธอต้องเดินคนเดียว กินข้าวคนเดียว หรือทำงานกลุ่มร่วมกับคนแปลกหน้า แค่นี้เธอก็เก่งมากแล้วที่ยังประคับประคองตัวเองให้ผ่านแต่ละวันไปได้ ยืดอกขึ้นแล้วยิ้มให้ตัวเองในกระจกนะ ชีวิตคนเดียวในมหาลัยอาจจะเหงาไปหน่อยในบางวัน แต่มันกำลังปั้นให้เธอกลายเป็นคนที่โคตรจะสตรองและพึ่งพาตัวเองได้ในอนาคตแน่นอน เชื่อฉันสิ... เธอทำได้อยู่แล้ว สู้ๆนะเว้ย!