แด่ความพยายามของนิสิตผู้โดดเดี่ยวแต่ไม่เคยยอมแพ้

เคยได้ยินเรื่องราวของ "วาฬ 52 เฮิรตซ์" ไหม?

    เขาเล่ากันว่านี่คือวาฬที่เหงาที่สุดในโลก เพราะในขณะที่วาฬตัวอื่นๆในท้องทะเลลึกเขาสื่อสารกันด้วยคลื่นความถี่ต่ำประมาณ 15 ถึง 25 เฮิรตซ์ แต่เจ้าวาฬตัวนี้กลับเปล่งเสียงร้องด้วยความถี่สูงถึง 52 เฮิรตซ์ นั่นหมายความว่า ต่อให้มันจะตะโกนสุดเสียงแค่ไหน ต่อให้มันจะพยายามส่งเสียงเรียกหาพรรคพวกมากเพียงใด คลื่นเสียงของมันก็สูงเกินกว่าที่วาฬตัวอื่นจะรับรู้หรือได้ยินมันเลย สักครั้งเดียวในชีวิต... มันเลยต้องแหวกว่ายไปตามกระแสน้ำอันกว้างใหญ่ ไร้ซึ่งเพื่อนฝูง ไร้ซึ่งคนเข้าใจ และต้องทนอยู่กับความเงียบงันที่กัดกินหัวใจมาตลอด

ฟังดูเศร้าชะมัดเนอะ...

แต่พอฉันมานั่งนึกดูดีๆ ชีวิตของการเป็นนิสิตคนหนึ่งที่กำลังพยายามอย่างหนักหน่วงในตอนนี้ มันช่างละม้ายคล้ายคลึงกับเจ้าวาฬ 52 เฮิรตซ์ตัวนั้นซะเหลือเกิน

บางที แกอาจจะกำลังนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็งๆ ในห้องพักนิสิตสี่เหลี่ยมแคบๆรอบตัวมีเพียงกองหนังสือเรียน ชีทสรุปหนาเตอะ และหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างวาบในยามตีสอง นาฬิกาบอกเวลาว่าดึกมากแล้ว ข้างนอกตึกเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง แต่ในหัวของแกสิ... มันไม่ได้เงียบตามเลย มันเต็มไปด้วยเสียงก้องกังวานของเดดไลน์งานโปรเจกต์ ความเครียดเรื่องสอบ ปัญหาชีวิตจิปาถะ และสารพัดความคาดหวังที่แกต้องแบกรับไว้คนเดียว

ในวินาทีนั้น แกอาจจะเคยแอบตั้งคำถามกับตัวเองในความมืดด้วยซ้ำว่า "กูสู้ไปเพื่ออะไรวะ? ทำไมเหนื่อยขนาดนี้แล้วชีวิตมันยังไม่ไปไหนเลย?"

แกอยากตะโกนบอกใครสักคนเหลือเกินว่าตอนนี้ไม่ไหวแล้วนะ อยากร้องไห้ดังๆให้ใครสักคนเข้ามาโอบกอดแล้วบอกว่าเก่งมากแล้ว แต่พอหันไปรอบๆ แกกลับพบว่า... เออว่ะ เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเรามันดังอยู่แค่ในหัว ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครรู้เลยว่าข้างในใจของนิสิตที่ดูยิ้มแย้มแจ่มใสในตอนกลางวัน แท้จริงแล้วมันกำลังพังทลายลงทีละนิดๆ ในยามค่ำคืน ทุกคนต่างก็มีสงครามชีวิตที่ต้องรบราฆ่าฟันกันทั้งนั้น จนไม่มีใครว่างพอจะหันมาฟังเสียงสะท้อนในใจของเราเลย

มันโดดเดี่ยวชะมัดเลยใช่ไหม?

แต่รู้ไหม ถึงแม้ว่าแกจะรู้สึกแบบนั้น ถึงแม้ว่าคลื่นความถี่แห่งความเหนื่อยล้าของแกจะไม่มีใครได้ยิน แต่อย่างน้อยที่สุด...แกก็ยังพยายามอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอวะ? คิดดูดีๆดิ แกเก่งโคตรๆเลยนะเว้ยที่ลากสังขารตัวเองตื่นตอนเช้า ฝ่ารถติดไปเรียนและพยายามประคับประคองเกรดให้อยู่รอด แม้ว่าบางวันตื่นมาแล้วในหัวจะมีแต่คำว่า "ไม่อยากไปเรียนเลย เว้ย" วนซ้ำๆเป็นร้อยรอบ แต่สุดท้ายแกก็ยังลุกขึ้นมาแต่งตัวแล้วเดินออกจากห้องได้อยู่ดี สำหรับฉัน...แค่นั้นแกก็โคตรจะเท่และมีความรับผิดชอบในชีวิตตัวเองมากๆแล้ว

    บางทีเราอาจจะตั้งมาตรฐานกับตัวเองไว้สูงเกินไป จนลืมมองว่ามนุษย์เราไม่ใช่หุ่นยนต์ เรามีพลังงานจำกัด เรามีวันแบตหมด เรามีวันที่รู้สึกแย่ได้เป็นเรื่องธรรมดา การที่แกเหนื่อยแล้วอยากพัก การที่แกท้อจนอยากนอนซุกผ้าห่มร้องไห้เงียบๆคนเดียว มันไม่ใช่ความอ่อนแอเลยเว้ยแก มันคือการที่ร่างกายและจิตใจของแกกำลังส่งสัญญาณเตือนว่า "เฮ้... แกใช้งานฉันหนักเกินไปแล้วนะ พักหน่อยเถอะ"

ดังนั้นในวันที่รู้สึกเหมือนเป็นวาฬ 52 เฮิรตซ์ที่ไม่มีใครเข้าใจ ลองหยุดพยายามวิ่งแข่งกับโลกใบนี้สักวันสองวันสิ ปิดแจ้งเตือนไลน์กลุ่มงานชั่วคราว วางกองงานตรงหน้าลงก่อน แล้วหันมาโอบกอดตัวเองแน่นๆ สักที ต้มมาม่าร้อนๆที่ชอบ เปิดซีรีส์หรืออนิเมะเรื่องโปรดดูโดยไม่ต้องรู้สึกผิดว่าตัวเองกำลังขี้เกียจหรือถ้าแค่อยากนอนมองเพดานห้องปล่อยให้เวลามันไหลผ่านไปเฉยๆก็ทำเถอะ 

    ถ้าวันไหนคลื่นมันแรงเกินกว่าที่แกจะรับไหว ถอยหลังกลับมาตั้งหลักที่ห้องสี่เหลี่ยมนี้ก่อนก็ได้ พักผ่อนให้เต็มที่ ชาร์จแบตให้เต็มที่ แล้วค่อยๆว่ายน้ำต่อไปตามจังหวะของตัวเอง ไม่ต้องรีบไปแข่งกับใครเขาหรอก เพราะนี่คือชีวิตของแกไม่ใช่การวิ่งมาราธอนที่ใครเข้าเส้นชัยก่อนจะชนะ

ยิ้มหน่อยน่าแก... รอยยิ้มของแกน่ะ เวลาที่มันกลับมาสดใสอีกครั้งมันสวยงามและมีพลังมากเลยนะ หวังว่าบทความนี้จะทำหน้าที่เป็นอ้อมกอดอุ่นๆ โอบล้อมหัวใจที่เหนื่อยล้าของแกในวันนี้