เงาดอกฝิ่นแผ่นดินเดือด ตอนที่5

ตอนที่ 5: คมมวยล้านนาของคำปอ

แสงแดดยามบ่ายสะท้อนผิวน้ำแม่น้ำพิงค์เป็นระลอกคลื่นสีทอง บรรยากาศย่านการค้าเริ่มกลับคืนสู่ความสงบหลังจากพวกนักเลงเกเรถูกตีกระเจิงไป ชาวบ้านต่างแยกย้ายด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ยายแก่คุกเข่ายกมือไหว้ขอบคุณแม่หญิงบัวบานและคำปอไม่ขาดปาก

"ขอบพระคุณคุณหนูบัวบานกับอีคำปอมากๆ เจ้า ถ้าไม่ได้พวกคุณหนู ยายคงโดนมันยึดผักยึดตลับเงินไปหมดแน่ๆ"

"ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะยาย เอาผักพวกนี้ไปขายต่อเถอะ หากพวกมันมาวุ่นวายอีก ให้คนไปแจ้งที่คุ้มสิงห์คำได้ทันทีเลยนะ" บัวบานยิ้มหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางช่วยพยุงยายแก่ให้ลุกขึ้น

หลังจากส่งยายแก่กลับไป บัวบานก็ปัดฝุ่นออกจากกางเกงขายาวสีน้ำตาลนำสมัยของเธอ แล้วหันไปพยักหน้าให้คำปอ "ทำได้ดีมากคำปอ สมกับเป็นมือขวาของฉัน"

"เรื่องแค่นี้สบายมากเจ้าคุณหนู! พวกนักเลงปลายแถวแบบนี้ คำปอเตะแถมให้อีกสี่ห้าคนยังไหวเลย!" คำปอยักคิ้วยิ้มร่าพลางเช็ดหยดเหงื่อบนหน้าผาก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแต่อบอุ่นก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"ฝีมือมวยล้านนาและเชิงดาบคล่องแคล่วไม่เบา... แต่การให้ความช่วยเหลือโดยไม่ทันระวังตัว อาจทำให้แม่หญิงตกอยู่ในอันตรายได้นะ"

บัวบานและคำปอหันขวับไปมองทันที!

ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ตัดกับกางเกงขายาวเนื้อดี หมวกปีกทรงเท่สวมทับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคู่นั้นดุดัน เด็ดเดี่ยว ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเที่ยงธรรมและน่าค้นหา—เจ้าพระยาสิงหราชเดโช ยืนกอดอกพิงเสาไม้ริมแพแม่น้ำพิงค์ จ้องมองมาที่ทั้งสองด้วยสายตาเงียบขรึม

คำปอรีบเอื้อมมือไปจับด้ามดาบข้างเอวทันทีด้วยสัญชาตญาณบอดี้การ์ด "แกเป็นใคร?! มาแอบมองคุณหนูของฉันตั้งนานแล้วนะ!"

"คำปอ ช้าก่อน..." บัวบานยกมือห้ามคำปอไว้ สายตาคมหวานฉลาดเฉลี่ยวจ้องมองสิงหราชตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอสังเกตเห็นท่วงท่าการยืนที่มั่นคง ท่าทางสง่างามแบบคนมีเงิน และบุคลิกที่ไม่เกรงกลัวใครของชายตรงหน้า

"ดูจากการแต่งกาย... ท่านคงไม่ได้มาจากแถบนี้ กระมัง?" บัวบานก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงฉลาดและมั่นใจ "และที่ท่านบอกว่า 'ไม่ทันระวังตัว' หมายความว่าอย่างไร?"

สิงหราชค่อยๆ ขยับตัวออกจากเสาไม้ ก้าวเท้าเข้ามาหาทั้งสองช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้กระดานดังเป็นจังหวะ เขายกมือขึ้นดันหมวกปีกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่จ้องมองบัวบานโดยไม่หลบสายตา

"แม่หญิงสั่งให้คนสนิทบุกเข้าลุย โดยที่ตนเองยืนอยู่กลางจุดอับริมแม่น้ำ หากเมื่อครู่นี้... มีนักเลงซ่อนตัวอยู่บนเรือนแพข้างหลัง แล้วชักปืนหรือซุ่มยิงใส่ แม่หญิงคิดว่าคนสนิทของแม่หญิงจะกลับมาปัดลูกกระสุนให้ทันหรือ?" สิงหราชเอ่ยพลางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

บัวบานชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจกระตุกวูบเมื่อนึกตามคำพูดของเขา... ชายคนนี้สังเกตการณ์ทุกอย่างได้เฉียบขาดนัก!

แต่ด้วยความที่มีนิสัยไม่ยอมคน บัวบานจึงเชิดหน้าขึ้นแล้วตอบกลับอย่างเผ็ดร้อน "ย่านการค้าริมแม่น้ำพิงค์นี้เป็นเขตบ้านเกิดของฉัน ชาวบ้านทุกคนรู้จักฉันดี และไม่มีใครกล้าทำเรื่องชั่วร้ายขนาดนั้นหรอก! ท่านเป็นคนต่างถิ่น เพิ่งมาถึงเมืองเหนือ อย่ามาทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลย"

"คนต่างถิ่นอาจจะไม่คุ้นเคยกับสถานที่..." สิงหราชเว้นจังหวะ สายตามองลึกลงไปในดวงตาของบัวบาน "แต่คนต่างถิ่นคนนี้... คุ้นเคยกับ 'สันดานของคนชั่ว' ดีพอที่จะรู้ว่า พวกมันพร้อมจะลงมือทุกเมื่อโดยไม่เลือกสถานที่และไม่สนว่าใครเป็นใคร"

คำพูดที่หนักแน่นและจริงจังของสิงหราช ทำให้อารมณ์โกรธของบัวบานแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัย บรรยากาศริมแม่น้ำพิงค์ยามเย็นเงียบสงบลงชั่วขณะ ลมเหนือพัดพาเอาเส้นผมสลวยของบัวบานปลิวไหว สิงหราชมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ... หญิงสาวตรงหน้าไม่เพียงแต่เลอโฉม แต่ดวงตาของเธอยังเต็มไปด้วยความรักแผ่นดินและความยุติธรรมอย่างแท้จริง

"ท่านชื่ออะไร?" บัวบานเอ่ยถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา

สิงหราชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่เปี่ยมไปด้วยพลัง "เรียกข้าว่า... 'สิงห์' ก็แล้วกัน ข้าขึ้นมาทำธุระเรื่องการค้าขายที่เมืองเหนือ"

"ชายนามว่าสิงห์..." บัวบานพยักหน้ารับ รู้ดีว่าเขากำลังปกปิดฐานะจริงบางอย่าง "ฉันชื่อ 'บัวบาน' ... ในเมื่อท่านหวังดีเตือนฉัน ฉันก็จะรับฟังไว้ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะนายสิงห์ ว่าเมืองเหนือแห่งนี้ ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ท่านคิด คนดีที่คอยช่วยเหลือชาวบ้านยังมีอยู่อีกมาก"

"ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น... แม่หญิงบัวบาน" สิงหราชโค้งศีรษะให้อย่างสุภาพทว่าแฝงความเท่ "หวังว่าเราคงจะได้พบกันอีก"

ร่างสูงของสิงหราชหันหลังเดินปะปนหายไปในกลุ่มผู้คนย่านการค้าอย่างรวดเร็วและกลมกลืน

คำปอมองตามหลังสิงหราชพลางขมวดคิ้ว "คุณหนูเจ้า... ตาคนนี้น่าสงสัยนัก ท่าทางไม่เหมือนพ่อค้าทั่วไปเลยสักนิด สายตาคมดุเหมือนพวกตำรวจหรือพวกนักสู้มากกว่า!"

บัวบานยืนมองตามแผ่นหลังของสิงหราชที่ค่อยๆ หายลับไปริมแม่น้ำพิงค์ ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิด หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"นั่นสิคำปอ..." บัวบานพึมพำเบาๆ "คนผู้นี้มีเงาบางอย่างที่ลึกลับ... แต่แววตาของเขา ไม่มีโกหกเลยแม้แต่น้อย"

จบตอนที่ 5