เงาดอกฝิ่นแผ่นดินเดือดตอนที่3

ตอนที่ 3: คุ้มสิงห์คำผู้มีเมตตา

ทิวเขาสลับซับซ้อนของเมืองเชียงใหม่ถูกทาบทับด้วยสายยามเช้า กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าละมุนละไมปะปนกับความเย็นเยือกของลมเหนือ ณ ที่แห่งนี้ บนเนินเขาร่มรื่นริมแม่น้ำพิงค์ เป็นที่ตั้งของ "คุ้มสิงห์คำ" เรือนไทยล้านนาขนาดใหญ่ทำจากไม้สักทองทั้งหลัง แสดงถึงความมั่งคั่งและบารมีอันล้นพ้นของผู้เป็นเจ้าของ

ที่หน้าคุ้ม ชาวบ้านและคนยากไร้นับสิบคนกำลังเข้าแถวรอรับแจกทานอย่างเป็นระเบียบ "พ่อเลี้ยงสิงห์คำ" ชายวัยกลางคนรูปร่างท่วม ยิ้มแย้มแย้มยิ้มด้วยความเมตตา ขณะกำลังส่งมอบถุงข้าวสารและเงินขวัญถุงให้แก่หญิงชราคนหนึ่ง

"เอาไปเถอะแม่ย่า ไว้ซื้อยารักษาตัว หากติดขัดสิ่งใดก็มาบอกข้าที่คุ้มได้เสมอ" พ่อเลี้ยงสิงห์คำเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนเคารพเลื่อมใส

"ขอบพระคุณพ่อเลี้ยงเจ้า... พ่อเลี้ยงเมตตาพวกเราดั่งเทวดามาโปรดแท้ๆ" หญิงชรายกมือไหว้ท่วมหัวด้วยน้ำตาคลอเบ้า

ทว่าเบื้องหลังสายตาแห่งความเมตตานั้น คุณหญิงมณี ผู้เป็นภรรยาและเชื้อพระวงศ์จากเมืองหลวง นั่งมองอยู่จากระเบียงชั้นบนของคุ้ม แววตาของคุณหญิงเต็มไปด้วยความแฝงฝากและกดดันภายในจิตใจ เธอสังเกตเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์แปลกหน้า หน้าตาเหี้ยมเกรียม ที่แวะเวียนเข้าออกเรือนเล็กยามวิกาลอยู่เสมอ แม้จะสงสัยเพียงใด แต่ความรักและภาพลักษณ์อันแสนดีของสามีก็ทำให้เธอเลือกที่จะเก็บเงียบไว้

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะสดใสและกังวานดั่งเสียงกระดิ่งแก้วดังมาจากทางเรือนครัว เผยให้เห็นหญิงสาวร่างบางเลอโฉม สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อน นำสมัย นุ่งกางเกงขายาวสีน้ำตาลเข้มทรงเท่ ลุคดุดันและคล่องแคล่ว ทว่าใบหน้าหวานคม ดวงตาทอประกายความฉลาดและจิตใจดีงาม—"แม่หญิงบัวบาน"

"แม่ปานเจ้า! ข้าวสารตักใส่ถุงถัดไป ขอเพิ่มปริมาณอีกครึ่งต่อนะเจ้า ชาวบ้านจะได้มีกินเพียงพอตลอดสัปดาห์" บัวบานสั่งงานบริวารด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแต่เพียบพร้อมด้วยมิตรภาพ

"เจ้า... คุณหนูบัวบาน พ่อเลี้ยงแจกจนเกือบหมดคลังแล้วนะเจ้า" แม่บ้านเอ่ยยิ้มๆ

"หมดก็ซื้อเพิ่มเจ้า เงินทองมีไว้ช่วยเหลือผู้ตกยาก หากเก็บไว้เฉยๆ ก็ไร้ค่า" บัวบานยิ้มตอบ ดวงตาฉายแววรักแผ่นดินและยุติธรรมอย่างยิ่ง เธอภูมิใจในตัวพ่อเลี้ยงสิงห์คำผู้เป็นบิดาเหลือเกิน ที่วางตนเป็นคนดีและช่วยเหลือผู้คนมาโดยตลอด

"คุณหนูเจ้า! คุณหนู!"

เสียงตะโกนพร้อมร่างของหญิงสาวอีกคนวิ่งพรวดพราดเข้ามา เธอคือ "คำปอ" ลูกน้องคนสนิทและบอดี้การ์ดส่วนตัวของบัวบาน สวมเสื้อกาสะลองและนุ่งผ้าซิ่นดึงร่นขึ้นมาถึงเข่าเพื่อความคล่องตัว ในมือถือดาบเมืองคู่กาย

"มีอะไรหรือคำปอ วิ่งหน้าตื่นเชียว?" บัวบานถามพลางขมวดคิ้ว

"พวกลูกน้องตลาดล่างมันมาตื๊อเอาเงินแปะโรงเตี๊ยมเจ้า! มันขู่จะทำร้ายแม่ค้าขายผัก คำปอเลยอดใจไม่ไหว สั่งสอนพวกมันไปสามคน!" คำปอพูดพลางเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจในฝีมือมวยล้านนาของตน

บัวบานหลุดหัวเราะ "ดีมากคำปอ! ใครมาแกล้งชาวบ้านในเขตของเรา อย่าปล่อยให้คนชั่วลอยนวลเด็ดขาด ไป... เดี๋ยวฉันจะลงไปดูด้วยตัวเอง!"

คำปอยิ้มร่า "ไปไหนไปกันเจ้าคุณหนู!"

ขณะที่บัวบานและคำปอกำลังจะเดินออกจากคุ้ม พ่อเลี้ยงสิงห์คำก็เดินเข้ามายิ้มให้ลูกสาวด้วยความเอ็นดู "จะไปไหนหรือลูกบัว?"

"บัวจะไปดูตลาดริมน้ำเจ้าพ่อ เห็นว่ามีพวกโจรมาเพ่นพ่าน บัวยอมไม่ได้เจ้า"

พ่อเลี้ยงสิงห์คำลูบหัวลูกสาวด้วยความรัก "ระวังตัวด้วยนะลูก บัวของพ่อทั้งฉลาดและเก่งกล้า สมเป็นลูกของพ่อ... แต่อย่าหักโหมนักล่ะ"

"เจ้าพ่อ..." บัวบานยิ้มหวาน ตอบรับความเคารพรักเต็มหัวใจ โดยที่ไม่รู้เลยแม้แต่นิดว่า พ่อผู้แสนดีเบื้องหน้าเธอนั้น... แท้จริงแล้วคือ "ใครสักคนที่เธอ อาจจะไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเลย

จบตอนที่ 3