เงาดอกฝิ่นแผ่นดินเดือด ตอนที่4

ตอนที่ 4: กุหลาบงามกับเงาพยัคฆ์ 

สายลมยามบ่ายพัดผ่านแม่น้ำพิงค์พาเอาความเย็นสบายมาสู่ย่านการค้าอันคึกคักของเมืองเชียงใหม่ เรือเรือนแพขายของจอดเรียงรายริมน้ำ เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเจรจาค้าขายคละเคล้าไปกับเสียงผู้คน เดินขวักไขว่เลือกซื้อผัก ผลไม้ และผืนผ้า

เรือนแพลำใหญ่กระทบระลอกน้ำเข้าเทียบท่า พร้อมกับการก้าวเท้าลงสู่ดินเหนือของสามสหายจากกรุงเทพฯ เจ้าพระยาสิงหราชเดโช ในชุดเดินทางทันสมัย เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงขายาวสวมทับด้วย บูท หนัง และหมวกปีกทรงเท่ที่ปกปิดสายตาคมกริบ เขายืนมองบรรยากาศย่านการค้าด้วยสายตาสังเกตการณ์อย่างถี่ถ้วน

"ถึงเชียงใหม่เสียทีครับท่านเจ้าพระยา" เก่ง เอ่ยขึ้นพร้อมปรับหมวกของตนเองพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ "เมืองนี้ดูสงบร่มเย็นดีแท้ แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ความงามนี้มีควันพิษแฝงตัวอยู่"

"ระวังปากไว้ไอ้เก่ง" กล้า เดินแบกหีบเดินทางใบโตลงมาจากเรือแล้วพูดเบาๆ "เรามาสืบข่าวลับๆ อย่าเพิ่งเอะอะไป ให้พวกมันรู้ตัวไม่ได้เด็ดขาด"

"พวกมึงสองคนไปหาที่พักที่โรงเตี๊ยมริมน้ำ จัดเก็บสัมภาระให้เรียบร้อย" สิงหราชสั่งเสียงต่ำทรงอำนาจ "กูจะเดินสำรวจย่านการค้าสืบข่าวเบื้องต้นคนเดียวเสียก่อน"

"รับทราบครับท่าน!" สองลูกสมุนรับคำอย่างแข็งขันก่อนจะแยกย้ายไป

สิงหราชเดินปะปนไปกับผู้คนในตลาด ดวงตาคมกลมกลึงคอยเก็บรายละเอียดทุกซอกมุม ทั้งร้านค้า คุ้มโบราณ และโรงเตี๊ยมรายทาง จนกระทั่งสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับกลุ่มชายฉกรรจ์รูปร่างท่าทางไม่น่าไว้วางใจสี่ห้าคน ที่กำลังยืนล้อมร้านขายผักของยายแก่คนหนึ่งริมแม่น้ำ

"ยายป้าน! เงินค่าแปะโรงเตี๊ยมกับค่าที่เดือนนี้เมื่อไหร่จะจ่าย?!" ชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมตะคอกใส่ยายแก่พลางเอามือผลักตะกร้าผักจนล้มกระจาย

"โอย... พ่อเลี้ยงเจ้า ยายยังขายไม่ได้เลย ขอเวลายายอีกสักสองสามวันเถอะเจ้า" ยายแก่ยกมือไหว้พนมร้องขอด้วยความหวาดกลัว

"ไม่มีเวลาแล้วเว้ย! ถ้าไม่มีเงิน ก็เอาผักกับข้าวของพวกนี้ไปให้หมด!"

สิงหราชขมวดคิ้วแน่น มือเรียวยาวเริ่มแตะลงที่ด้ามปืนสั้นคู่ใจใต้เสื้อเชิ้ต เตรียมจะก้าวเข้าไปจัดการคนชั่ว ทว่า... ยังไม่ทันที่เขาจะได้ออกแรง เสียงหวานเด็ดขาดแต่ทรงพลังก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน!

"หยุดเดี๋ยวนี้นะพวกแกล้งคนแก่!"

สิงหราชชะงักเท้า หันไปมองตามเสียง... ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือหญิงสาวร่างบางเลอโฉม สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้า นุ่งกางเกงขายาวสีน้ำตาลทรงเท่นำสมัย ใบหน้าคมหวานฉายแววความดุดันและไม่กลัวใคร "แม่หญิงบัวบาน" เดินตรงเข้ามา พร้อมกับหญิงสาวอีกคนที่ถือดาบเมืองคู่กายอย่างคล่องแคล่ว "คำปอ"

"คุณหนูบัวบาน!..." ยายแก่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สมุนนักเลงหันมามองแล้วหัวเราะเยาะ "โธ่เอ๋ย... คุณหนูแห่งคุ้มสิงห์คำนี่เอง อย่ามาวุ่นวายเรื่องของพวกเราเลยเจ้า พ่อเลี้ยงสิงห์คำพ่อของคุณหนูยังไม่เคยมาขัดขาพวกเราเลยนะ!"

"พ่อฉันเป็นคนใจบุญเมตตาชาวบ้าน แต่พวกแกมันพวกรังแกคนไม่มีทางสู้!" บัวบานเชิดหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม "คำปอ! จัดการกวาดพวกมันออกไปจากย่านการค้าเดี๋ยวนี้!"

"จัดให้เจ้าคุณหนู!" คำปอยิ้มร่า ตวัดดาบเมืองในมือออกมารับแสงแดด ก่อนจะพุ่งเข้าเตะตัดขานักเลงคนแรกจนล้มตึง!

การปะทะกันสั้นๆ เกิดขึ้นกลางตลาด คำปอโชว์แม่ไม้มวยล้านนาและเชิงดาบอันเปี่ยมฝีมือ จัดการนักเลงล้มลงไปนอนร้องครวญครางทีละคน ท่ามกลางเสียงปรบมือของชาวบ้าน สิงหราชยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ห่างๆ สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองการต่อสู้ของคำปอ... แต่มองไปที่ แม่หญิงบัวบาน หญิงสาวผู้มีแววตาเด็ดเดี่ยว ซื่อสัตย์ และรักความยุติธรรมอย่างหาได้ยากยิ่ง

‘กุหลาบงามแห่งเมืองเหนือ... นำสมัย ฉลาด และใจกล้าไม่เบา’ สิงหราชคิดในใจ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเหล่านักเลงพ่ายแพ้และวิ่งหนีจุกตูดไป บัวบานก็ย่อตัวลงช่วยยายแก่เก็บผักขึ้นใส่ตะกร้าด้วยความนุ่มนวล รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าชวนมอง

ในจังหวะนั้นเอง สายตาของบัวบานก็เหลือบไปประสานเข้ากับสายตาคมดุดันของชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดเชิ้ตขาวและหมวกทรงเท่—สิงหราช ทั้งสองสบตากันชั่วขณะ ท่ามกลางบรรยากาศย่านการค้าริมแม่น้ำพิงค์... สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย สนใจ และความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

จบตอนที่ 4