คนรุ่นใหม่ไม่อดทนเหมือนคนรุ่นก่อน

บางองค์กรไม่ได้สอนให้เราเก่งขึ้น

แต่สอนให้เรารู้ว่า…ต้องทำตัวยังไงถึงจะอยู่รอด

 

อย่าถามว่าทำไมระบบมีปัญหา เพราะคุณอาจกลายเป็นปัญหาเสียเอง

อย่าถามว่าทำไมเงินเดือนไม่ขึ้น เพราะจะถูกมองว่าเห็นแก่เงิน

อย่ากลับบ้านตรงเวลา หากคนอื่นยังนั่งอยู่

และอย่าทำงานเสร็จเร็วเกินไป

เพราะรางวัลของคนมีประสิทธิภาพ

คือการได้รับงานเพิ่มโดยไม่มีค่าตอบแทน

 

คนขยันได้รับคำชม

คนเก่งได้รับงานเพิ่ม

คนพูดความจริงถูกตักเตือนเรื่องทัศนคติ

ส่วนคนที่รู้จักผู้ใหญ่ดี มักมีโอกาสมากกว่าคนที่ทำงานได้ดี

 

องค์กรบอกว่าพนักงานคือครอบครัว

แต่เมื่อถึงเวลาจ่ายผลตอบแทน

กลับย้ำว่าเราคือพนักงาน

 

วันปฐมนิเทศพูดเรื่องความเท่าเทียม

วันทำงานจริงกลับให้ความสำคัญกับลำดับอาวุโส

 

เปิดโอกาสให้แสดงความคิดเห็น

ตราบใดที่ความคิดเห็นนั้นไม่ขัดใจผู้มีอำนาจ

 

เรียกร้องให้รักองค์กร

แต่ไม่เคยสงสัยว่าทำไมคนถึงหมดใจให้กับองค์กรที่เรียกร้องความภักดี

โดยไม่เคยให้ความเป็นธรรมเป็นสิ่งตอบแทน

 

หลายคนไม่ได้ลาออกเพราะงานหนัก

แต่เพราะต้องฝืนเคารพคนที่ไม่เคารพผู้อื่น

ต้องเงียบเพื่อรักษาตำแหน่ง

และต้องยอมรับความไม่เป็นธรรม

เพียงเพราะอีกฝ่ายมีอาวุโสหรือมีอำนาจมากกว่า

 

สังคมนี้มีคำสวยหรูไว้สอนให้คนทำงานอดทนมากมาย

ทั้งความเสียสละ กาลเทศะ น้ำใจ และบุญคุณ

 

แต่กลับไม่ค่อยมีใครถามว่า

 

ทำไมการทำงานสุจริตเพื่อแลกกับเงินเดือน

จึงต้องแลกด้วยศักดิ์ศรี เวลาส่วนตัว และสุขภาพจิตไปพร้อมกัน

 

นี่ไม่ใช่ครอบครัว

แต่เป็นระบบที่ต้องการความภักดีแบบครอบครัว

จ่ายค่าตอบแทนแบบนายจ้าง

และปฏิบัติต่อคนราวกับเป็นอะไหล่ที่พร้อมเปลี่ยนได้ทุกเมื่อ

 

ท้ายที่สุด คนส่วนใหญ่ไม่ได้ต้องการเป็นผู้บริหารหรือมีอำนาจเหนือใคร

พวกเขาเพียงอยากทำงานอย่างมีศักดิ์ศรี

มีรายได้เพียงพอ ได้พักเมื่อถึงเวลา และกลับบ้านโดยไม่ต้องรู้สึกผิด

 

แต่เมื่อความต้องการพื้นฐานเหล่านี้กลายเป็นเรื่องที่ต้องร้องขอ

คำตอบที่ได้รับกลับเป็นเพียงประโยคเดิม ๆ

 

“คนรุ่นใหม่ไม่อดทนเหมือนคนรุ่นก่อน”

 

บางทีคนรุ่นใหม่อาจไม่ได้อดทนน้อยลง

แค่ไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องทนกับสิ่งที่ไม่ควรเป็นเรื่องปกติตั้งแต่แรก