เพียงรอยเท้าที่เห็น คือสัญลักษณ์ของการเดินทางที่สิ้นสุดลง "เหนื่อยนักพักหลับกาย"

สีสันนั้นคือความหมายในกายา รอยพระบาทนั้นตราว่านี่คือพระพุทธองค์

 การเดินทางมามากกว่าสี่แคว้นสิ้นสุดลง เมื่อลมหายใจนั้นหมดลงคือสิ้นสุดการเดินทาง

เหมือนการเดินทางตามรอยพระศาสดามาถึงที่นี่ สิ้นสุดที่จะเดินทางต่อให้รอเรื่อง 

พระองค์นั้นสร้างทางที่ไม่บิดเบือน ให้เห็นถึงเรื่องการเกิดแก่เจ็บตาย ถึงหมายการจากลา 

       นอนแน่นิ่งไม่มีการเคลื่อนไหว เมื่อเรานั้นได้เดินเข้าไปด้านใน เมื่อเข้าไปถึงนั้นได้เจอในสิ่งที่เรานั้นไม่อยากที่จะเจอคือ พระองค์นั้นทรงนอนหลับ ไม่มีการเคลื่อนไหวด้วยท่าทางที่เรานั้นเรียกว่าปางไสยยาสต์ ที่ไม่มีวันที่จะลุกขึ้นมา หากว่าเรานั้นได้มองไปรอบเรานั้นจะเจอในสิ่งที่มอบความหมายคือ ร่างของพระองค์นั้นมีความยิ่งใหญ่มาก  หากว่านับในสมัยก่อนนั้นบอกว่าร่างกายของคนเรานั้นมีความใหญ่มากกว่าปัจจุบัน คืออกสามศอก แต่อาจจะจริง เพราะว่ารอยเท้าในประวัติศาสตร์ที่เรานั้นได้เห็นมากกว่าร้อยปีนั้นมีความใหญ่กว่ารอยเท้าคนในปัจจุบัน 

    พอเดินเข้าไปนั้นทำให้เรานั้นมีความปลงว่าไม่มีใครที่จะล่วงพ้นในส่วนของความตายนั้นไปได้ แม้ว่าพระศาสดาของเรายังปรินิพพาน ต้องระลึกในส่วนของความตายนั้นตลอดเวลา เพราะว่าไม่ใช่สิ่งที่ไกลจากตัวเราเลย 

    หรือว่าเพียงเพราะว่าพ่อนอนหลับเท่านั้นเอง  ฝ่าเท้าที่มีในส่วนของนิ้วเท้านั้นตรงกันทั้งหมด เท้ายาวเรียงชิดตรงกัน ในตอนที่พระพุทธเจ้าเดินทางธุดงค์นั้นไม่มีในส่วนของรองเท้าเลยในอดีต และเส้นทางในการเดินทางนั้นไม่ได้สบายเหมือนในปัุจจุบันนี้  หากว่าเรานั้นเดินทางตามรอยพระศาสดาเรานั้นจะรู้เลยว่าไม่ใช่ระยะทางที่ใกล้เลย 

   ยิ่งระยะทางที่เดินทางมายังสถานที่ในการปรินิพพานนั้นต้องใช้ระยะเวลาในการเดินทางด้วยรถนั้น นานกว่าหลายชั่วโมง แต่หากว่าคนในสมัยนั้นตัวใหญ่อาจจะเก้าท้าวยาวหน่อย แต่ในเส้นทางนั้นมากว่าหลายร้อยกิโล 

   ทางที่พระองค์เดินทางมาเพื่อที่จะปรินิพพานนั้น จะต้องผ่านในส่วนของป่า และความยากลำบาก และตอนนั้นหากว่าเรานั้นได้ศึกษาในพุทธประวัติ  คือพระพุทธเจ้าของเรานั้นทรงที่จะป่วยจากการที่ฉันอาหารมื้อสุดท้าย จนมาถึงที่นี่ เพียงเพราะว่าเรานั้นนึกถึงเรื่องราวเหล่านี้ ทำให้เรานั้นรู้สึกตื้นตันใจในความคิด และเส้นทางที่เดิน ครั้งหนึ่งหรือว่าครั้งที่สามหรือสี่ที่เรานั้นได้เดินทางมาที่นี่ เรานั้นกลับมีความสุข และชื่นใจว่าครั้งหนึ่งเรานั้นได้เดินทางตามพระพุทธองค์นั้นมาที่นี่ถึงสี่ครั้ง 

  ความศรัทธาที่ไม่กี่ปีจะไม่มีวันที่จะเสื่อมลง เพราะว่าศาสนานั้นได้กลับมาที่ประเทศอินเดียหลังจากที่เสื่อมลงจากอิทธิพลของศาสนาพราหมณ์ฮินดูเข้ามา ทุกการเดินทางทุกเรื่องราวนั้นมีความหมายเสมอ กลับกลายเป็นประวัติศาสตร์หรือเรื่องราวให้คนรุ่นหลังนั้นได้ศึกษา