สวดมนต์ภาวนาตลอดทั้งคืน พุทธคยาประเทศอินเดียหัวใจเดียวหลายดวง

ใจที่บริสุทธิ์ความสุขนั้นจึงได้เริ่ม ศรัทธานั้นมาต่อเติมเสริมแรงบวกให้ใจเสมอ

ความรักและศรัทธาในใจไม่เสื่อมคลาย เลื่อมใสในความสุขเจริญใจเมื่อได้มอง 

หลายครั้งกับหลายเหตุการณ์ หลายเส้นทางที่เดินเผชิญเสนอ

ในความรักหากว่าเรานั้นต้องการที่จะได้พบเจอ เพราะว่าเธอคือหัวใจในทุกกาล

    ความสุขคืออะไรในหลายคำตอบของทุกคนนั้นสร้างขึ้นมาแน่นอน บางครั้งเรานั้นอาจจะบอกกับตนเองว่าเรานั้นไม่มีความสุขเพราะว่าอะไร เพราะว่าครอบครัวเพราะว่าคนรอบข้าง แต่นั่นมันเพราะว่าเรานั้นไม่มีความพอใจนั่นเอง ก่อนหน้าที่ทุกอย่างนั้นจะเกิดขึ้นมาเพราะว่าเรานั้นทั้งหมด 

   วันที่เรานั้นได้รับโอกาสที่จะเดินทางไปประเทศอินเดีย เนปาลด้วยระยะเวลา สิบห้าวันนั้นเราดีใจมากเรานั้นนำข่าวไปบอกแม่ เมื่อแม่และพ่อได้ยินสิ่งที่เรานั้นต้องชะงักกับคำตอบคือ "ไม่ให้ไป" อะไรเล่าถึงไม่ได้ เพราะว่าทรัพย์เท่านั้นหรือเหตุผล คืนนั้นเราเองไม่ได้นอนเพราะว่าเสียใจกับคำตอบ เราเองอยากที่จะไป แต่ทำไมไม่ให้ไปนั่นคือคำถาม 

   เช้าวันนั้นเรานั้นนำคำตอบไปบอกครู ครูบอกกับเราว่ามีหลายคนที่ต้องการที่จะอยากไปแต่ว่าเขานั้นไม่มีโอกาสเหมือนกับเรา แต่ทำไมเรานั้นมีโอกาสแต่ไม่รับมันไว้ ครูตัดสินใจให้เรานั้นไปและจะรับผิดชอบทุกอย่างรวมถึงให้เงินขวัญถุงเรานั้นไปด้วย เราเองกลับไปบอกแม่ว่า ทำไมทุกครั้งที่เรานั้นเดินทางไปเข้าค่ายแม่กลับยอมให้ไป แต่พอเรานั้นจะเดินทางไปต่างประเทศ ซึ่งเป็นขั้นตอนสุดท้ายกลับไม่ให้เรานั้นไป เราไปทุกรอบแต่พอรอบนี้ทำไมไม่ให้ไป 

    หลายเรื่องในตอนนั้นทำให้เราท้อ แต่ว่าคนที่เคียงข้างเรานั้นคือครู จนพ่อและแม่นั้นยอมที่จะเซ็นยินยอมให้เรานั้นออกนอกประเทศ ไปจัดการทำพาสปอตนั้นคือครูช่วยทั้งหมด จนถึงวันเดินทางการเตรียมกระเป๋าชุดขาวนั้นคือครู เราเองนั้นมาอยู่กับครูจนถึงในส่วนของวันเดินทาง แม้แต่ค่ารถนั้นครูยังออกให้ จนถึงวันที่เรานั้นบินถึงอินเดีย คนแรกที่เรานั้นโทรหาเมื่อถึงอินเดียนั้นคือครูเหมือนกัน

   การเดินทางมาถึงครึ่งชีวิต เรานั้นได้ทิ้งคนหลายคนไว้รายทางเพื่อที่เรานั้นจะเดินทางต่อในเส้นทางของเรา เราเองนั้นไม่ได้เป็นคนดีที่สุดแต่ว่าเรานั้นดีบ้างเลวบ้างผสมกันไป แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเส้นทางกว่าที่เรานั้นจะได้มานั่งสวดมนต์ภาวนาบวชใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์นั้นเราเองมีความสุขมากขนาดไหน

   การสื่อสารนั้นจะสิ้นสุดอย่างไร ต้องมีคนต้นทางระหว่างทาง และจุดหมายเสมอ ชีวิตของคนเรานั้นเหมือนการเดินทางเส้นทางจะสิ้นสุดลงเมื่อเรานั้นเดินถึงที่หมาย หรือว่าบางคนนั้นไม่ถึงที่หมายหายไประหว่างทางแล้วแต่สิ่งที่แต่ละคนนั้นสร้างมา