เซลล์แมน

   อีกหนึ่งอาชีพที่ทำให้คนฝันเห็นอนาคต

ความหดหู่วิตกกังวลมันคือบททดสอบแห่งอนาคตเป้าหมายเท่านั้นที่ควรมองไปข้างหน้า อย่าไปท้อแท้กับอุปสรรคในระหว่างทาง มันคือสิ่งที่มาทดสอบเราเท่านั้นมองที่จุดหมายอย่างเข้มข้นและจดจ่อไปกับมัน เมื่อวิถีแห่งความสำเร็จปรากฏขึ้นมาเราจะเป็นผู้ชนะที่เหนือชั้น จงอย่าหยุดในเป้าหมายทุกอย่างมันมีเวลาลงตัวของมันเอง

ผมตั้งใจฟังหัวหน้าหน่วยอบรมและสร้างกำลังใจเพื่อเป้าหมายในยอดขายมันทำให้ผมฮึกเหิมและมีกำลังใจขึ้นมาอย่างประหลาด ผิดกับตอนที่ผมลากเครื่องกรองน้ำพร้อมโบชัวร์สรรพคุณของมันเดินเข้าบ้านโน้นออกบ้านนี้เป็นว่าเล่นจนเป็นเรื่องปกติ เนื่องจากถูกปฏิเสธอย่างสุภาพ และถูกขับไล่ด้วยความรำคาญจนเป็นภาพชาชินสำหรับผมไปแล้ว เกือบหนึ่งเดือนที่ผมลาออกจากงานประจำที่จำเจและน่าเบื่อหน่าย มาเริ่มต้นกับการเป็นเซลล์ขายเครื่องกรองน้ำเมื่อคนที่รู้จักกันเป็นผู้แนะนำผมจึงกระโดดมาเป็นนักขายทันที แม้จะไม่มีความถนัดในด้านการขายมาก่อนก็ตาม

ตะวันบ่ายคล้อยของวันใกล้สิ้นเดือนในฤดูแห่งความแห้งแล้งและแล้งเฉา สองข้างทางในหมู่บ้านกึ่งชนบทล้วนฉาบฉายไปด้วยฝุ่นแดงเขลอะ คละคลุ้งจับใบไม้เรี่ยเรื่อยไปตามสองฝากถนน นาน ๆ จะมีรถยนต์และรถมอเตอร์ไซด์วิ่งผ่านพร้อมฝุ่นแดงที่ฟุ้งกระจายผ่านมาสักคัน..ถ้าใครเป็นคนช่างสังเกตุจะเห็นชายวัยหนุ่มที่แต่งตัวเรียบร้อยเดินลากรถเข็นที่ออกแบบเป็นพิเศษเฉพาะตัวใส่สินค้าตัวอย่างและเผื่อไว้อีกจำนวนหนึ่งเดินลากรถเข็นฝ่าไปในเปลวแดดและฝุ่นละอองคละคลุ้งพร้อมกับกับเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มใบหน้า เสื้อเชิตสีขาวมอฉาบเปียกเปอะทั้งเหงื่อและฝุ่นเดินเข้าออกตามบ้านที่อยู่ห่างจากตัวเมืองเพื่อเสนอขายสินค้าอันเป็นความหวังบ้านแล้วบ้านเล่า โดยมีคำตอบคล้าย ๆ กัน "เราไม่มีเงินซื้อโด๊ก!ไอ้เครื่องกรองน๊งกรองน้ำอะไรนี่แหละ!ถ้าน้ำฝนหมดเราก็ตักน้ำจากบ่อมากิน"เป็นคำตอบด้วยสำเนียงท้องถิ่นคล้าย ๆ กันในอำเภอหนึ่งที่ผมคิดว่าจะฉีกแนวการขายไปจากในตัวเมืองบ้าง"เพราะผมเคยเข้าไปเสนอขายตามเมืองใหญ่ ๆ มาก่อนคำตอบที่ได้ก็คล้าย ๆ กัน สินค้ายี่ห้ออะไรนี่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย ไม่กล้าใช้หรอก..บริษัทอยู่ที่ใหน?..ปลอมหรือเปล่า?..สรรพคุณสู้ยี่ห้อดังเขาได้หรือเปล่า? และ....?

ผมนึกถึงคำปลุกปลอบใจจากผู้นำหน่วยขายที่ได้รางวัลนักขายยอดเยี่ยม มีใบประกาศการันตีมาโชว์พร้อมถ้วยรางวัลกับการพูดปลุกใจเพื่อเสริมสร้างยอดขายให้ทะลุเป้า พร้อมเสียงปรบมือจากนักขายมือใหม่ที่มีแววตาเปี่ยมไปด้วยความวาดหวังแบบผมในวันสัมนาประจำสัปดาห์ มันจึงเกิดคำถามให้กับตัวผมเองมากมาย

"หรือเขาจะเอาสินค้าสัปะรังเคมาหรอกให้ผมขายวะ! รางวัลนักขายดีเด่นมันขายมาได้อย่างไรกัน ผมเองก็ลองขายมันทุกวิถีทางแล้ว เกือบหนึ่งเดือนผมยังขายไม่ได้สักเครื่อง อย่างน้อยมันต้องขายได้บ้างสินะ มันคงเป็นสินค้าที่ไม่มีคุณภาพของมึ่งนั่นแหละ" แล้วผมก็นำสินค้าตัวอย่างพร้อมรถเข็นทิ้งลงแอ่งน้ำบริเวณนั้นแล้วเดินจากมาอย่างไม่ใยดี..!