"หุบเขาสายรุ้ง” บนเอเวอเรสต์ ความงดงามที่เกิดขึ้นในเขตมรณะ..จริงหรือ?

ยอดเขาเอเวอเรสต์ ยอดเขาที่สูงสุดของโลก ด้วยความสูง 8,848.86 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล หนึ่งในสถานที่ที่นักปีนเขาทั่วโลกใฝ่ฝันเพื่อสัมผัสกับความยิ่งใหญ่

Rainbow Valley หรือ “หุบเขาสายรุ้ง” เป็นชื่อที่นักปีนเขาและชาวเชอร์ปาใช้เรียกบริเวณหนึ่ง เหนือระดับความสูง 8,000 เมตร ใกล้แนวสันเขาด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเอเวอเรสต์ ซึ่งเป็นเส้นทางขึ้นเขาจากฝั่งทิเบต ตั้งอยู่ในเขตที่เรียกว่า “Death Zone” โดยชื่อ "หุบเขาสายรุ้ง" ไม่ได้มาจากดอกไม้หรือความงดงามของธรรมชาติ แต่เกิดจากเสื้อผ้าสีสดของนักปีนเขาที่เสียชีวิตกระจายอยู่ตามเส้นทางนี้ เมื่อมองจากระยะไกล พื้นที่แห่งนี้จึงดูเหมือนมีสีสันคล้ายสายรุ้ง บางร่างถูกหิมะปกคลุมเกือบทั้งหมด ขณะที่บางร่างยังสามารถมองเห็นได้แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปี

ที่ระดับความสูงเช่นนี้ ปริมาณออกซิเจนมีเพียง 1/3 ของระดับน้ำทะเล ร่างกายต้องทำงานหนักเพื่อให้มีออกซิเจนเพียงพอต่อการมีชีวิต ร่างกายจะรู้สึกเหนื่อย สับสน ทรงตัวไม่ได้ อุบัติเหตุเล็กน้อยอาจหมายถึงความตาย 

ทำไมร่างผู้เสียชีวิตจึงถูกทิ้งไว้บนเอเวอเรสต์?

คำตอบคือ การนำร่างมนุษย์ลงจากพื้นที่สูงกว่า 8,000 เมตรเป็นภารกิจที่อันตรายอย่างยิ่ง ขณะที่ภูมิประเทศเต็มไปด้วยหน้าผา น้ำแข็ง และเส้นทางแคบที่ยากต่อการเคลื่อนย้ายร่างผู้เสียชีวิตแข็งตัว 

ภารกิจนำศพออกจากพื้นที่ อาจมีค่าใช้จ่าย 30,000–70,000 ดอลลาร์สหรัฐ 

“Green Boots” หนึ่งในร่างที่มีชื่อเสียงที่สุด กลายเป็นสัญลักษณ์ของเอเวอเรสต์ เชื่อกันว่าเขาคือ Tsewang Paljor นักปีนเขาชาวอินเดียที่เสียชีวิตในปี 1996 ร่างของเขายังคงสวมรองเท้าปีนเขาสีเขียวสด นอนอยู่บริเวณโพรงหิน แม้ร่างเขาจะไม่ได้อยู่ในแนว Rainbow Valley แต่เรื่องราวของเขาสะท้อนให้เห็นว่า ร่างของผู้เสียชีวิตที่ยังคงอยู่บนเส้นทางสู่ยอดเขา

“Sleeping Beauty of Everest”

อีกหนึ่งเรื่องราวที่โด่งดังคือ นักปีนเขาชาวอเมริกัน Francys Arsentiev ซึ่งได้รับฉายาว่า “Sleeping Beauty of Everest” เธอเสียชีวิตในปี 1998 หลังจากพยายามลงจากยอดเขาโดยไม่ใช้ออกซิเจนเสริม

David Sharp กับคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ

ในปี 2006 นักปีนเขาชาวอังกฤษ David Sharp ประสบปัญหาระหว่างการลงจากยอดเอเวอเรสต์ และเข้าไปหลบอยู่ในโพรงหิน นักปีนเขาหลายคนพบ Sharp ในสภาพอ่อนแรงและใกล้เสียชีวิต เหตุการณ์นี้กลายเป็นข้อถกเถียงว่า "นักปีนเขาควรเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือคนที่กำลังจะเสียชีวิตหรือไม่" เมื่อ “การช่วยชีวิต” อาจหมายถึงการ "เสียชีวิต"

สำหรับนักปีนเขาบางคน การเดินผ่านร่างผู้เสียชีวิตเป็นเหมือนเวลาที่ต้องหยุดคิดและตระหนักถึงธรรมชาติบนภูเขา ที่อุณหภูมิ -40 องศาเซลเซียส ขณะที่ออกซิเจนมีน้อยมาก การพิชิตเอเวอเรสต์จึงไม่ได้หมายความเพียงแค่การขึ้นไปถึงยอด แต่ยังหมายถึงการมีชีวิตรอดกลับลงมาด้วย

แม้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เนปาลและจีนได้ดำเนินโครงการทำความสะอาดเอเวอเรสต์ เท่าที่จะสามารถทำได้

Rainbow Valley จึงเป็นทั้งสุสานและคำเตือนว่า บนยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก ความกล้าหาญเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ เพราะความฝันกับความตาย ห่างกันเพียงก้าวเดียวเท่านั้น