ชาติไหนซื้อยางพาราจากไทยมากที่สุด? จีนครองอันดับ 1 กับตัวเลขที่น่าสนใจ

ถ้าถามว่า ประเทศไหนซื้อยางพาราจากไทยมากที่สุด คำตอบค่อนข้างชัดเจนคือ จีน

ข้อมูลปี 2568 ระบุว่า ไทยส่งออก ยางธรรมชาติ ไปจีนมูลค่า 174,316 ล้านบาท จากมูลค่าการส่งออกยางธรรมชาติทั้งหมด 289,473 ล้านบาท หรือคิดเป็น 60.22% ของทั้งหมด

พูดง่าย ๆ คือ ถ้ามองเฉพาะมูลค่าการส่งออกยางธรรมชาติของไทยในปีนั้น เงินส่งออกทุก ๆ 100 บาท มีประมาณ 60 บาทที่มาจากตลาดจีน

และตัวเลขนี้ทำให้เห็นชัดว่า จีนไม่ได้เป็นเพียง “หนึ่งในตลาดสำคัญ” แต่เป็น ตลาดอันดับ 1 ที่มีน้ำหนักสูงมากต่ออุตสาหกรรมยางไทย

คำตอบคือจีน แล้วซื้อยางไทยเท่าไร?

ตารางข้อมูลของสำนักงานเศรษฐกิจการเกษตรระบุว่า ในปี 2568 ไทยส่งออกยางธรรมชาติไปตลาดต่างประเทศรวม 289,473 ล้านบาท

ตลาดสำคัญ 5 อันดับแรกมีดังนี้

ตัวเลขที่สะดุดตาที่สุดจึงไม่ใช่แค่การที่จีนอยู่อันดับ 1 แต่คือ ช่องว่างระหว่างจีนกับตลาดอันดับ 2

ในปีเดียวกัน จีนมีมูลค่าการซื้อยางธรรมชาติจากไทยมากกว่าญี่ปุ่นเกือบ 9.4 เท่า เมื่อเทียบจากมูลค่าการส่งออกตามชุดข้อมูลดังกล่าว

จีนไม่ได้แค่เป็นอันดับ 1 แต่สัดส่วนเกินครึ่ง

อีกจุดที่น่าสนใจคือ ในปี 2567 จีนมีมูลค่าการนำเข้ายางธรรมชาติจากไทย 136,379 ล้านบาท คิดเป็น 50.38% ของทั้งหมด

ปี 2568 ตัวเลขเพิ่มขึ้นเป็น 174,316 ล้านบาท และสัดส่วนเพิ่มเป็น 60.22%

นั่นหมายความว่า มูลค่าการส่งออกไปจีนเพิ่มขึ้นประมาณ 27.8% ในหนึ่งปี จากการคำนวณจากข้อมูลทั้งสองปี

ขณะที่มูลค่าการส่งออกยางธรรมชาติของไทยรวมทั้งตลาดเพิ่มจาก 270,706 ล้านบาทในปี 2567 เป็น 289,473 ล้านบาทในปี 2568

จึงเกิดภาพที่น่าสนใจขึ้นมา คือ ตลาดจีนโตเร็วกว่าภาพรวมการส่งออกยางธรรมชาติของไทยอย่างชัดเจน

แล้วทำไมจีนจึงซื้อยางจากไทยมาก?

เหตุผลไม่ได้มีเพียงเรื่อง “ไทยปลูกยางเยอะ”

โครงสร้างอุตสาหกรรมยางของจีนมีขนาดใหญ่มาก ทั้งการผลิตยางล้อ ชิ้นส่วนยานยนต์ และอุตสาหกรรมต่อเนื่อง ขณะที่จีนเป็นทั้งผู้บริโภคและผู้นำเข้ายางธรรมชาติรายใหญ่ของโลก

Krungsri Research ระบุว่าในปี 2566 จีนคิดเป็นประมาณ 45.7% ของการบริโภคยางพาราขั้นกลางของโลก และ 45.9% ของการนำเข้าของโลก และจีนเป็นตลาดหลักของการส่งออกยางพาราขั้นกลางจากไทย

ธนาคารแห่งประเทศไทยก็ชี้ว่า จีนเป็นตลาดส่งออกหลักของไทย รวมถึงเป็นตลาดสำคัญของประเทศผู้ผลิตยางรายอื่นในภูมิภาคด้วย

ดังนั้นภาพที่เห็นจึงเป็นห่วงโซ่ตั้งแต่สวนยางไทย → การแปรรูป → การส่งออก → โรงงานในจีน → ผลิตภัณฑ์ยางและอุตสาหกรรมยานยนต์

ยางที่ส่งออกไม่ได้มีชนิดเดียว

คำว่า “ยางพารา” ที่เราใช้กันทั่วไป จริง ๆ แล้วในตลาดส่งออกมีหลายรูปแบบ

เช่น

• ยางแท่ง
• ยางแผ่นรมควัน
• น้ำยางข้น
• ยางรูปแบบอื่น ๆ
• ยางผสมและยางคอมพาวด์ในกลุ่มสินค้าที่เกี่ยวข้อง

ข้อมูลปี 2568 จาก Rubber Intelligence Unit ระบุว่า การส่งออกยางธรรมชาติไปจีนในช่วง 8 เดือนแรกอยู่ที่ 696,000 ตัน เพิ่มขึ้น 6% จากช่วงเดียวกันของปีก่อน โดยในจำนวนนี้มีทั้งยางแท่ง ยางแผ่นรมควัน และน้ำยางข้น

จึงไม่ควรตีความว่า “จีนซื้อยางชนิดเดียวจากไทย” แต่เป็นตลาดที่รับยางหลายประเภทจากไทย

สิ่งที่น่าสนใจกว่าคำว่า “จีนซื้อเยอะ”

ตัวเลข 60.22% สะท้อนอีกด้านหนึ่งด้วย

นั่นคือ ตลาดส่งออกยางธรรมชาติของไทยมีการกระจุกตัวอยู่ในจีนค่อนข้างมาก

Krungsri Research เคยประเมินว่าในปี 2566 จีนคิดเป็น 60.2% ของการส่งออกผลิตภัณฑ์ยางขั้นกลางของไทย และมองว่าการพึ่งพาตลาดจีนทำให้อุตสาหกรรมมีความเสี่ยงเมื่อเศรษฐกิจหรือความต้องการของตลาดจีนเปลี่ยนแปลง

ดังนั้นตัวเลข “จีนซื้อเยอะ” จึงมีสองด้าน

ด้านแรก: เป็นตลาดขนาดใหญ่ที่ช่วยรองรับผลผลิตยางไทย

อีกด้าน: หากตลาดจีนชะลอตัว ผู้ส่งออกไทยก็มีโอกาสได้รับผลกระทบมากกว่าการมีตลาดที่กระจายตัว

แล้วปี 2569 จีนยังเป็นตลาดหลักอยู่หรือไม่?

ข้อมูลปี 2569 ที่มีอยู่ในปัจจุบันยังไม่ใช่ข้อมูลเต็มปี แต่ภาพรวมยังชี้ไปในทิศทางเดียวกันว่า จีนยังเป็นตลาดหลักของยางพาราไทย

Rubber Intelligence Unit รายงานล่าสุดว่าจีนยังเป็นตลาดส่งออกยางพาราหลักของไทย โดยมีสัดส่วนประมาณ 40% ของการส่งออกทั้งหมดในบริบทข้อมูลปี 2569

ขณะเดียวกัน ศูนย์วิจัยกสิกรไทยประเมินว่า มูลค่าส่งออกยางพาราไทยไปจีนในปี 2569 อาจอยู่ที่ประมาณ 1,998 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.8% แต่ก็เตือนว่าการแข่งขันในตลาดจีนรุนแรงขึ้น และส่วนแบ่งของไทยมีความท้าทายมากขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

จึงต้องแยกให้ชัดว่า “จีนยังเป็นตลาดอันดับ 1” กับ “ไทยกำลังได้เปรียบจีนมากขึ้น” เป็นคนละเรื่องกัน

อย่างแรกมีข้อมูลรองรับค่อนข้างชัด ส่วนอย่างหลังกลับมีสัญญาณว่าการแข่งขันกำลังหนักขึ้น

สรุปง่าย ๆ จีนคือลูกค้ารายใหญ่ของยางไทย

คำตอบของคำถาม “ชาติไหนซื้อยางพาราจากไทยมากที่สุด?” คือ จีน

ปี 2568 ไทยส่งออกยางธรรมชาติไปจีน 174,316 ล้านบาท คิดเป็น 60.22% ของมูลค่าการส่งออกยางธรรมชาติทั้งหมด และทิ้งห่างตลาดอันดับ 2 อย่างญี่ปุ่นอย่างมาก

แต่ตัวเลขนี้ไม่ได้บอกเพียงว่าจีนเป็นลูกค้ารายใหญ่เท่านั้น

มันยังบอกว่า ตลาดจีนมีความสำคัญต่อห่วงโซ่อุตสาหกรรมยางของไทยอย่างมาก และในเวลาเดียวกันก็เป็นเหตุผลที่ไทยต้องจับตาความต้องการและการแข่งขันในตลาดจีนอย่างใกล้ชิด

เพราะสำหรับยางไทยแล้ว จีนไม่ใช่แค่ “ตลาดหนึ่ง” แต่เป็น ตลาดที่มีน้ำหนักมากพอจะเปลี่ยนภาพรวมของการส่งออกได้