รักป่วนหัวใจยัยซุ่มซ่าม

## รักป่วนหัวใจยัยตัวซุ่มซ่าม!
**บทที่ 1: แผนกวุ่นวายกับจุดเริ่มต้นที่ไม่น่าจดจำ**
"โอ๊ย! ให้ตายเถอะน่า วันนี้มันวันซวยอะไรเนี่ย!"
เสียงโอดครวญของ **"น้ำนิ่ง"** สาวน้อยวัย 22 ปี นักศึกษาปีสุดท้ายที่ขึ้นชื่อเรื่องความซุ่มซ่ามระดับตำนาน ดังขึ้นท่ามกลางโถงทางเดินของบริษัทออกแบบชื่อดัง เธอเพิ่งได้เข้ามาฝึกงานวันแรก แต่แค่ก้าวขาเข้าตึกได้ไม่ถึงสิบนาที เธอก็ทำแฟ้มเอกสารปลิวว่อน ชนถังขยะจนล้มคว่ำ และที่พีคที่สุดคือเดินสะดุดรองเท้าตัวเองจนเกือบหน้าคว่ำไปจูบพื้นลิฟต์
แต่โชคยังดีที่มีมือหนาคู่หนึ่งคว้าต้นแขนเธอไว้ทัน ร่างบางจึงเซไปปะทะกับแผงอกกว้างของใครบางคนเข้าอย่างจัง
"ระวังหน่อยครับ เดินยังไงให้เหมือนสนามรบขนาดนี้เนี่ย"
เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นเหนือหัว น้ำนิ่งรีบผละออกแล้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ใบหน้าคมคาย คิ้วเข้ม และดวงตาดุที่มองมาด้วยความเอือมระอา ทำเอาเธอสตันท์ไปสามวิ ผู้ชายคนนี้คือ **"ภาคิน"** รองประธานหนุ่มไฟแรง จอมเนี๊ยบ และขึ้นชื่อเรื่องความโหดหินในบริษัทแห่งนี้นั่นเอง!
"คะ... ะ... คุณภาคิน! ขอโทษค่ะ! คือฉันไม่ได้ตั้งใจ..." น้ำนิ่งละล่ำละลักแก้ตัว มือไม้พันกันจนเผลอไปปัดโดนกระดุมเสื้อสูทของเขาเข้าเต็มแรง จนมันเกือบหลุดรุ่ย
ภาคินขมวดคิ้วมุ่น รีบปัดมือเธอออกแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
"เธอเป็นพนักงานฝึกงานใช่มั้ย? พรุ่งนี้... ไม่สิ! เริ่มตั้งแต่วันนี้ เลิกเข้าใกล้รัศมีสองเมตรจากตัวผมซะ!"
**บทที่ 2: สงครามประสาทในห้องประชุม**
คิดว่าความซวยจะหยุดแค่นั้นเหรอ? เปล่าเลย!
บ่ายวันนั้น น้ำนิ่งถูกเรียกตัวให้เข้าไปช่วยจัดเตรียมเอกสารในห้องประชุมใหญ่ ซึ่งมีภาคินเป็นประธานคุมการประชุมโปรเจกต์สำคัญ ระหว่างที่เธอกำลังเดินเสิร์ฟกาแฟให้ลูกค้าด้วยความระมัดระวังขั้นสุด (ระวังจนเหงื่อตกยางเกร็ง)
จังหวתที่เธอกำลังจะวางแก้วให้ภาคิน สายตาดันไปสบเข้ากับสายตาดุๆ ที่มองมาพอดี ด้วยความประหม่า ขาเจ้ากรรมก็ดันไปเกี่ยวเข้ากับขาเก้าอี้!
*โคร้งงง! ซ่าส์!*
ถาดกาแฟพร้อมแก้วกระเบื้องพรีเมียมพุ่งลอยละลิ่ว ก่อนจะเทกระจาดลงบนตักของรองประธานหนุ่มผู้แสนรักความสะอาดเต็มๆ!
ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ ลูกค้าอ้าปากค้าง ส่วนน้ำนิ่งหน้าซีดเผือดเป็นไก่ตาแตก กาแฟร้อนๆ (ที่ตอนนี้อุ่นกำลังดี) ชุ่มฉ่ำอยู่บนกางเกงสแลคราคาแพงของภาคิน
ภาคินหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองหน้าหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนก น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนน่ากลัว
"เธอ... ตามผมมาที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้!"
**บทที่ 3: โทษทัณฑ์ที่คาดไม่ถึง**
ภายในห้องทำงานส่วนตัว บรรยากาศมาคุยิ่งกว่าพายุเข้า น้ำนิ่งยืนก้มหน้าคุดคู้สำนึกผิดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของภาคินที่เพิ่งเปลี่ยนกางเกงตัวใหม่เสร็จ
"เธอทำฉันเสียหายมาสองรอบแล้วนะ น้ำนิ่ง" ภาคินกอดอกมองเธอด้วยสายคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ "เธอควรโดนไล่ออกตั้งแต่ชั่วโมงแรกด้วยซ้ำ"
"ฮือ... อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะคุณภาคิน ฉันจำเป็นต้องใช้เงินฝึกงานนี้จริงๆ นะคะ สัญญาว่าต่อไปฉันจะระวังตัวให้มากกว่านี้ จะไม่เดินชนอะไรอีกแล้ว!" น้ำนิ่งเงยหน้าขึ้นมาน้ำตาคลอเบ้า ท่าทางน่าสงสารเหมือนลูกแมวตกน้ำทำเอาหัวใจแกร่งของภาคินกระตุกวูบไปเล็กน้อย
ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นที่มุมปาก
"โอเค งั้นเปลี่ยนจากไล่ออก เป็น... มาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวเฉพาะกิจของฉันแทนแล้วกัน"
"ห๊ะ?! ว่ายังไงนะคะ?" น้ำนิ่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"ใช่ เธอบอกว่าอยากไถ่โทษไม่ใช่เหรอ? ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หน้าที่ของเธอคือคอยดูแลฉัน และที่สำคัญที่สุด... **ห้ามทำซุ่มซ่ามต่อหน้าฉันเด็ดขาด** ไม่งั้นเธอโดนหักเงินเดือนแน่!"
**บทที่ 4: เมื่อความป่วนกลายเป็นความผูกพัน**
หลังจากวันนั้น ชีวิตของน้ำนิ่งก็กลายเป็นสนามรบดีๆ นี่เอง เธอต้องคอยวิ่งวุ่นรับใช้เจ้าระเบียบอย่างภาคิน แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งใกล้ยิ่งพบมุมที่คาดไม่ถึงของเขา จากผู้ชายที่ดูดุและหยิ่งยโส กลับกลายเป็นคนคอยแอบช่วยแก้ปัญหาเวลาเธอทำอะไรพังลับหลังคนอื่น แถมยังคอยซื้อยามาทาแผลฟกช้ำให้ทุกครั้งที่เธอเดินชนโน่นชนนี่จนเนื้อตัวเขียวช้ำ
วันหนึ่ง ฝนตกหนักจนน้ำนิ่งติดอยู่ที่บริษัทเพราะลืมพก่มร่ม ภาคินที่กำลังจะกลับบ้านบังคับให้เธอนั่งรถกลับด้วยกันระหว่างทาง ความเงียบในรถถูกทำลายลงเมื่อน้ำนิ่งเผลอหลับไปแล้วสัปหงกเอาหัวโขกกระจกหน้าต่างรถเข้าอย่างจัง
*โป๊ก!*
"โอ๊ย!" น้ำนิ่งสะดุ้งตื่นลูบหัวป้อยๆ
ภาคินส่ายหัวด้วยความเอ็นดู ยื่นมือมาจับหัวเธอนวดเบาๆ กลายๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง
"ซุ่มซ่ามไม่เว้นแม้แต่เวลานอนสินะ... ถ้าไม่มีฉันคอยระวังให้เธอ จะรอดไปถึงไหนเนี่ย"
น้ำนิ่งหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ็บหัวหรือเพราะคำพูดและสายตาอบอุ่นที่เขากำลังมองมากันแน่
"ก็... ถ้าไม่มีคุณคอยดุ ฉันก็คงไม่ระวังตัวหรอกค่ะ" เธอพึมพำแก้เขิน
ภาคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอใกล้จนลมหายใจรดกัน
"งั้นก็อยู่ให้ฉันคอยดุ คอยระวังให้แบบนี้... ไปตลอดเลยแล้วกันนะ ยัยตัวซุ่มซ่าม"
และนั่นเอง... จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย ก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่ป่วนและหวานจนมดขึ้นหัวใจของทั้งคู่ไปซะแล้ว