ฉันเกือบยอมแพ้

ฉันเกือบยอมแพ้

มีคืนหนึ่งที่ฉันเหนื่อยมาก

เหนื่อยจนไม่อยากคิดต่อ

เหนื่อยจนไม่อยากวางแผน

เหนื่อยจนรู้สึกว่า การกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอาจง่ายกว่า

ฉันมองสิ่งที่ตัวเองทำมา แล้วรู้สึกว่าผลลัพธ์ยังน้อยเกินไป

ฉันพยายามมานาน

แต่ชีวิตก็ยังไม่ได้เปลี่ยนอย่างชัดเจน

ฉันเริ่มถามตัวเองว่า

“ฉันกำลังเสียเวลาอยู่หรือเปล่า?”

คำถามนี้ทำให้ฉันอยากหยุด

เพราะบางครั้ง การยอมแพ้ดูเหมือนจะช่วยให้เราไม่ต้องผิดหวังอีก

ถ้าไม่คาดหวัง ก็ไม่ต้องเสียใจ

ถ้าไม่พยายาม ก็ไม่ต้องเหนื่อย

ถ้าไม่เริ่มต่อ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะล้มเหลว

แต่เมื่อฉันคิดจะหยุด ฉันกลับนึกถึงตัวเองในวันแรก

คนคนนั้นเคยรู้สึกว่าชีวิตไม่มีทางไป

เคยไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน

แต่ก็ยังเลือกที่จะลอง

ฉันถามตัวเองว่า

“ถ้าวันนี้ฉันยอมแพ้ แล้วสิ่งที่พยายามมาทั้งหมดจะเป็นอย่างไร?”

ฉันไม่ได้หมายความว่า ทุกคนต้องฝืนทำทุกอย่างต่อไป

บางครั้งการหยุดพักก็จำเป็น

บางครั้งการเปลี่ยนเส้นทางก็เป็นทางเลือกที่ดี

แต่ฉันรู้ว่า สิ่งที่ฉันต้องการในวันนั้นไม่ใช่การเปลี่ยนแผน

ฉันเพียงเหนื่อย

ฉันจึงอนุญาตให้ตัวเองพัก

พักโดยไม่ตัดสินตัวเอง

พักเพื่อให้มีแรงกลับมา

และบอกตัวเองว่า

“วันนี้ฉันยังไม่ต้องแก้ทุกอย่าง แค่ยังไม่ตัดสินใจยอมแพ้ก็พอ”

เช้าวันต่อมา ปัญหายังอยู่

แต่ใจของฉันสงบขึ้น

และฉันก็เริ่มทำสิ่งเล็ก ๆ อีกครั้ง

วันนั้นฉันได้เรียนรู้ว่า

บางครั้งเราไม่ได้ต้องการคำตอบใหม่

เราเพียงต้องการเวลา เพื่อกลับมาเห็นเหตุผลที่เคยเริ่มต้น