หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ

ตอนที่ 22: เพลิงพิโรธหงส์เหล็ก

ฟู่————!

เสียงน้ำมันดินเหลวร้อนระอุราดรดลงบนเศษไม้และกองหิน ก่อนที่คบเพลิงนับร้อยจะถูกโยนลงมาจากยอดหน้าผาสูงชัน เสียงระเบิดของเปลวเพลิงระเบิดขึ้นในพริบตา เปลี่ยนช่องเขาแคบๆ ทางทิศตะวันตกให้กลายเป็น ‘หุบเขานรกโลกันตร์’ เปลวไฟสีแดงฉานลุกโชนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลบแสงหมอกยามเช้าจนกลายเป็นสีส้มละลานตา

"อ๊ากกกก—! ช่วยด้วย! ไฟลุกแล้ว!"

"กับดัก! พวกเราติดกับดักของพวกต๋าฉี่แล้ว!"

เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนของทหารหนุนแคว้นเป่ยตี๋นับพันนายดังระงมเลื่อนลั่น ม้าศึกตื่นตระหนกวิ่งชนกันเองจนโกลาหล ขุนพลเป่ยตี๋ผู้คุมทัพพยายามจะควบม้าฝ่ากองเพลิงถอยร่นกลับทางเดิม ทว่าเบื้องหลังของพวกมันกลับถูกก้อนหินขนาดยักษ์ถล่มลงมาปิดกั้นเส้นทางไว้จนสิ้นหมดทางหนี

ที่ปลายทางออกของช่องเขา องค์ชายรอง หลี่จิ้ง นำกำลังทหารอารักขาสามร้อยนายตั้งค่ายล่อเหยื่ออยู่ ยามเมื่อเห็นเปลวไฟลุกท่วมช่องเขาและได้ยินเสียงระเบิดกึกก้อง หัวใจของเขาเต้นระทึกด้วยความตื่นตระหนกแกมเลื่อมใส พลางลอบมองขึ้นไปบนยอดหน้าผาสูงชัน

ที่นั่น ร่างระหงของ มู่หรงชิง ยืนเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันไฟ ลมหนาวพัดโบกผ้าคลุมสีแดงชาดของนางสะบัดพลิ้วไหวอย่างสง่างาม ในมือเรียวยาวกุมด้าม ‘กระบี่หงส์เหล็ก’ ไว้แน่น นัยน์ตาคู่หงส์จ้องมองความพินาศเบื้องล่างด้วยความนิ่งสงบ ไร้ความปรานีดั่งเทพธิดาผู้พิพากษา

"ท่านแม่ทัพใหญ่พะยะค่ะ! ข้าศึกถูกเผาวอดวายไปกว่าครึ่งแล้ว ส่วนที่เหลือเริ่มเสียขวัญกำลังพยายามปีนหน้าผาหนีตาย!" ฉีเฟิง รองแม่ทัพคู่ใจก้าวเข้ามาคุกเข่ารายงาน แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสในแผนการซ้อนกลครั้งนี้

"อย่าปล่อยให้พวกมันรอดไปได้แม้แต่คนเดียว" มู่หรงชิงเค้นเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง "สั่งการพลธนู ระดมยิงปลิดชีพพวกมันซะ! และให้ทหารหน่วยพยัคฆ์ทมิฬลงไปเคลียร์พื้นที่... ส่วน 'หนอนบ่อนไส้' ที่แอบส่งข่าวลายแทนเส้นทางนี้ ข้าจะสะสางด้วยตัวเอง"

ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องหนังสือภายในตำหนักบูรพา เมืองหลวงฉางอัน

บรรยากาศช่างแตกต่างจากสมรภูมิอันร้อนระอุอย่างสิ้นเชิง ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาหอบเอาเบาบางของกลิ่นหมึกจีนอบอวล หลี่เสวียน ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามเรียบง่าย กำลังนั่งพู่กันตวัดอักษรลงบนฎีกาหลวงอย่างเยือกเย็น ทว่านัยน์ตาคู่คมปลาบกลับซ่อนแววระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา

ฟุ่บ!

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระพักตร์อย่างเงียบเชียบโดยไม่มีเสียงสะดุด เขาคือ โม่ฉิง หัวหน้าสายลับหอสดับพิรุณ

"ทูลองค์ชาย... แผนการของอดีตฮองเฮาที่พยายามติดต่อ 'กลุ่มนักฆ่าโลกันตร์' เพื่อส่งคนขึ้นเหนือไปลอบสังหารพระชายา บัดนี้ถูกคนของเรากวาดล้างจนสิ้นซากกลางป่านอกด่านหลวงแล้วพะยะค่ะ" โม่ฉิงรายงาน น้ำเสียงเรียบเฉยราวกำลังพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ "ไม่มีนักฆ่ารอดชีวิตแม้แต่คนเดียว ส่วนสายลับที่แฝงตัวอยู่รอบจวนองค์ชายรอง... ก็ถูกเด็ดหัวหมดสิ้นแล้วพะยะค่ะ"

หลี่เสวียนหยุดมือที่ถือพู่กัน ทรงวางมันลงบนแท่นหินขัดช้าๆ มุมปากยกยิ้มเย็นชาแฝงรังสีอำมหิตชวนขนลุก "ดี... สตรีเฒ่าผู้นั้นอยู่ในตำหนักเย็นแล้วยังแว้งกัดไม่เลิก เห็นทีข้าคงต้อง 'ช่วย' ให้เสด็จพ่อทรงตัดสินพระทัยประหารชีวิตตระกูลซ่งที่เหลืออยู่ให้เร็วขึ้นเสียแล้ว"

ทรงลุกขึ้นเดินไปที่บานหน้าต่าง จับจ้องมองไปทางทิศเหนืออันไกลโพ้น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงและเต็มไปด้วยความห่วงใยลึกซึ้ง พลางพึมพำเสียงแผ่ว "ชิงเอ๋อร์... ข้าถางทางข้างหลังให้เจ้าหมดแล้ว เจ้าจงบดขยี้ศัตรูเบื้องหน้าให้เต็มที่เถิด ข้าจะรอวันที่จะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด... ร่วมกับเจ้า"

กลับมา ณ ค่ายพักแรมชายแดนเหนือ (ยามค่ำคืน)

ความมืดคืบคลานเข้ามาเยือน แสงไฟจากคบเพลิงรอบค่ายสะท้อนให้เห็นทหารพยัคฆ์ทมิฬที่กำลังลำเลียงศพศัตรูและเก็บกวาดอาวุธ ชัยชนะในครานี้เด็ดขาดนัก กองทัพหนุนของเป่ยตี๋พินาศย่อยยับจนไม่อาจฟื้นตัวได้ในเร็ววัน

ภายในกระโจมบัญชาการใหญ่ มู่หรงชิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ มีร่างของเสมียนทหารคนหนึ่งถูกล่ามโซ่ตรวนคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของมันซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัวตาย มันคือคนที่แอบขโมยแผนที่เส้นทางลับส่งให้ศัตรู

"แม่ทัพใหญ่... โปรดโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าถูกบีบบังคับ! ครอบครัวของข้าถูกคนของตระกูลซ่งจับตัวไว้!" มันโขกศีรษะร้องขอชีวิตจนเลือดอาบหน้าผาก

มู่หรงชิงจ้องมองมันด้วยสายตาเย็นชาดั่งผิวน้ำแข็ง "เพราะความเห็นแก่ตัวของเจ้า ทหารต๋าฉี่เกือบต้องตายเพื่อนับพันคน... กฎทหารมีไว้เพื่อความศักดิ์สิทธิ์ ทรยศชาติบ้านเมือง โทษมีเพียงสถานเดียว!"

"ฉีเฟิง... ลากมันออกไปตัดหัวประหารต่อหน้าทหารทุกนาย เพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่าง!" นางสั่งการเด็ดขาด

"รับด้วยชีวิตพะยะค่ะ!" ฉีเฟิงลากตัวหนอนบ่อนไส้ที่ร้องไห้โฮออกไปจากกระโจมทันที

เมื่อความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง มู่หรงชิงถอนหายใจยาว พลางเอื้อมมือไปหยิบม้วนกระดาษเล็กๆ ที่เพิ่งส่งมาโดยม้าเร็วจากเมืองหลวง... มันคือจดหมายส่วนตัวจากหลี่เสวียน ลายมืออันทรงพลังและคุ้นเคยปรากฏสู่สายตา

‘ชิงเอ๋อร์... ข้าจัดการแมลงร้ายเบื้องหลังให้เจ้าหมดแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลสิ่งใด ศึกภายนอกจงมอบให้คมกระบี่ของเจ้า ส่วนศึกภายในข้าจะจัดการให้สิ้นซาก... รักษากายด้วย ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก ยอดรักของข้า’

คำว่า ‘ยอดรักของข้า’ ทำให้หัวใจที่แกร่งกร้าวของจอมทัพหญิงพลันอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด มุมปากงดงามยกยิ้มละมุน แววตาคู่หงส์ทอประกายลึกซึ้ง ความเหนื่อยล้าจากศึกสงครามพลันมลายหายไปสิ้น

หมากกระดานนี้... แม้จะเต็มไปด้วยเลือดและเพลิงไฟ ทว่าตราบใดที่พยัคฆ์ซ่อนเล็บและหงส์เหล็กยังคงกุมมือกันแน่นหนา ไม่มีสิ่งใดใต้หล้าที่จะขวางกั้นพวกเขาจากการทวงคืนความยุติธรรมและพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินต๋าฉี่ได้อีกต่อไป!

จบตอนที่ 22