นิทานธรรมะ:เรื่องฟังแล้วคิดถึงในวันที่ไม่มีเธอ

กาลครั้งหนึ่งในยุคที่ทุกอย่างหมุนไปอย่างรวดเร็ว "แทน" ชายหนุ่มวัยทำงานผู้ใช้ชีวิตอยู่กับหน้าจอและตารางงานที่อัดแน่น เขามักจะคิดว่า "เดี๋ยวค่อยทำก็ได้" เสมอ โดยเฉพาะเรื่องของ "พิมพ์" หญิงสาวที่เป็นทั้งรอยยิ้มและพื้นที่ปลอดภัยเดียวในชีวิตของเขา

แทนมักจะบอกพิมพ์ว่า "รอโปรเจกต์นี้เสร็จก่อนนะ เราค่อยไปเที่ยวกัน" หรือ "วันนี้เหนื่อยมาก ไว้คุยกันวันหลังนะ"

พิมพ์ได้แต่ยิ้มรับและคอยเตรียมน้ำอุ่น ชงชา วางไว้ให้บนโต๊ะทำงานของเขาเงียบ ๆ เสมอมา

จนกระทั่งวันหนึ่ง... กฎไตรลักษณ์ที่แทนเคยได้ยินผ่าน ๆ จากพระเทศน์ในยูทูบแต่ไม่เคยใส่ใจ ก็ทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ พิมพ์จากไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุ

บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีเสียงทักทาย ไม่มีแก้วชาชาเขียวอุ่น ๆ วางอยู่อีกต่อไป ในช่วงวันแรก ๆ แทนจมอยู่กับความเศร้า โหยหา และคิดถึงเขาแทบขาดใจ ทุกมุมห้องมีแต่ภาพของพิมพ์ลอยขึ้นมา ความรู้สึกผิดกัดกินใจว่า ทำไมที่ผ่านมาเขาถึงไม่กอดเธอให้แน่นกว่านี้ ทำไมไม่ใส่ใจเธอให้มากกว่านี้

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่แทนกำลังนั่งเหม่อลอยมองแก้วน้ำแข็งที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ เขาสังเกตเห็นก้อนน้ำแข็งก้อนใหญ่ที่ค่อย ๆ ละลายกลายเป็นน้ำทีละหยด... ทีละหยด จนสุดท้ายก็เหลือเพียงความว่างเปล่าในแก้ว

จังหวะนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเขา

"พิมพ์ก็เหมือนก้อนน้ำแข็งก้อนนั้น... และตัวเราเองก็เช่นกัน ทุกอย่างกำลังละลายและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ไม่มีอะไรคงทนอยู่ได้ตลอดไป"

เขารำลึกถึงหลักธรรมเรื่อง "อนิจจัง" (ความไม่เที่ยง) ที่พิมพ์เคยพยายามชวนเขาคุย สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด แต่เป็นธรรมดาของโลก เพียงแต่ที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตอยู่บนความประมาท คิดว่า "ก้อนน้ำแข็ง" จะอยู่กับเขาไปตลอดกาล

แทนเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความทุกข์ที่เขากำลังเผชิญอยู่ ไม่ได้เกิดจาก "ความไม่เที่ยง" ของชีวิตพิมพ์ แต่เกิดจาก "ความยึดมั่นถือมั่น" (อุปาทาน) ของตัวเขาเองที่อยากจะเหนี่ยวรั้งอดีตเอาไว้

เขาลุกขึ้นกวาดบ้าน จัดห้องใหม่ และหยิบรูปถ่ายของพิมพ์มาตั้งไว้ด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ได้เลิกคิดถึงพิมพ์ แต่เขาเลือกที่จะ "คิดถึงอย่างมีสติ"

เปลี่ยนความเศร้าเป็นกุศล ทุกครั้งที่คิดถึงพิมพ์ แทนจะเปลี่ยนพลังความเสียใจเป็นการทำทาน การช่วยเหลือคนอื่น หรือการนั่งสมาธิแผ่เมตตาให้เธอ

อยู่กับปัจจุบัน เขาเลิกผลัดวันประกันพรุ่ง และหันมาใส่ใจคนรอบข้างที่ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งพ่อแม่ และเพื่อนฝูง เพราะเขารู้แล้วว่า วินาทีนี้มีค่าที่สุด

บทสรุปแห่งธรรม

ในวันที่ไม่มีพิมพ์อยู่ตรงนี้แล้ว แทนไม่ได้อยู่อย่างคนที่ตายทั้งเป็นอีกต่อไป เขายังคงคิดถึงเธอเสมอ แต่เป็นความคิดถึงที่เต็มไปด้วยความกตัญญูรู้คุณในวันเวลาที่เคยมีร่วมกัน

เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันว่างเปล่าและยิ้มให้ความทรงจำ

"ขอบคุณนะพิมพ์ที่เข้ามาเป็นครูสอนธรรมะข้อใหญ่ที่สุดในชีวิต... ทำให้รู้ว่าควรรักและดูแลปัจจุบันให้อัญเชิญสิ่งที่ดีที่สุดออกมา ก่อนที่ทุกอย่างจะละลายหายไป"

นิทานเรื่องนี้เตือนใจเราว่า... ความสูญเสียเป็นเรื่องธรรมดา แต่การจมอยู่กับอดีตจนลืมใช้ชีวิตในปัจจุบันคือความประมาทอย่างแท้จริง