บันทึกความคลั่งรักที่มีต่อ "อึ่งไข่"

บันทึกความคลั่งรักที่มีต่อ "อึ่งไข่"
​

สำหรับคนทั่วไป เสียงฟ้าร้องและสายฝนแรกของปีอาจหมายถึงความเปียกปอน ถนนที่รถติด หรือความเซ็ง แต่สำหรับผม (และเผ่าพันธุ์ผู้บูชาอึ่งไข่) เสียงฟ้าร้องในค่ำคืนพฤษภาคมคือ "เสียงระฆังเปิดฤดูกาลล่าขุมทรัพย์"
​มันไม่ใช่แค่เรื่องของอาหาร แต่มันคือลัทธิ!

พวกที่บอกว่า "กินเข้าไปได้ยังไง หน้าตาน่าเกลียด" ผมได้แต่ยิ้มมุมปากด้วยความเวทนา เพราะพวกคุณกำลังพลาดหนึ่งในสัมผัสที่ฟินที่สุดที่สิ่งมีชีวิตบนโลกนี้จะมอบให้ได้ คุณมองเห็นแค่รูปลักษณ์ภายนอกที่อวบอ้วนและผิวตะปุ่มตะป่ำ แต่คุณไม่เคยรู้เลยว่า ภายใต้ผิวหนังเหนียวหนึบนั้น มันคือ "ทองคำแท่งแห่งโลกอาหารป่า"​วินาทีชำแหละความฟิน เมื่อไข่ระเบิดในปาก

​ลองหลับตาแล้วจินตนาการตาม... อึ่งไข่ตัวเมียที่ท้องเป่งจนแทบระเบิด ถูกต้มในน้ำซุปเดือดพล่านที่อัดแน่นไปด้วยข่า ตะไคร้ ใบมะขามอ่อน และพริกแห้งเผา กลิ่นเปรี้ยวแซ่บโชยเตะจมูกโชยมาพร้อมกลิ่นอายดินจางๆ ของต้นฤดูฝน
​เมื่อคุณตักอึ่งไข่ขึ้นมาหนึ่งตัว ใช้ช้อนตัดช่วงท้อง... ผัวะ! ไข่สีดำอัดแน่นระยิบระยับอยู่เต็มพิกัดจะทะลักออกมา ไม่มีพื้นที่ของลำไส้หรือไขมันส่วนเกิน มีแต่ไข่ล้วนๆ ที่จับตัวเป็นก้อนแน่น
​คำแรกที่คุณส่งเข้าปาก... โอ้โห โลกหยุดหมุน
​ไข่อึ่งไม่ได้แข็งทื่อเหมือนไข่ไก่ต้ม และไม่ได้เหลวเป็นน้ำ แต่มันมีความ "กรุบ หนึบ และมันสะใจ" ทุกครั้งที่ฟันของคุณบดเคี้ยวลงไป เม็ดไข่จะระเบิดความมันละมุนออกมา สัมผัสมันก้ำกึ่งระหว่างไข่ปลาเรียวเซียวชั้นดีกับตับห่าน (Foie Gras) แต่มีความสู้ฟันและสนุกกว่ารสสัมผัสเหล่านั้นหลายเท่า หนังของมันที่เคี่ยวจนได้ที่ก็จะมีความหนึบหนับ คล้ายเอ็นแก้วแต่ละมุนกว่า ส่วนน้ำต้มยำเปรี้ยวจี๊ดจากใบมะขามอ่อนที่แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของไข่ ก็จะคอยตัดเลี่ยนได้อย่างสมบูรณ์แบบช็อตต่อช็อต
​ซดน้ำตามไปหนึ่งอึก... มันคือความสุขระดับขึ้นสวรรค์ที่เงินกิโลละ 500-600 บาทก็ซื้อได้!
​ความรักที่ต้อง "รอคอย" คือความอร่อยที่แท้จริง
​ทำไมผมถึงคลั่งรักมันขนาดนี้? เพราะอึ่งไข่สอนให้เรารู้จักคำว่า

"คุณค่าของการรอคอย"

ครับสวัสดี