หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บตอนที่21

ตอนที่ 21: สมรภูมิกลืนโลหิต

ฟิ้ว— ฉับ!

เสียงลูกธนูหัวเหล็กแหลมคมนับพันพุ่งแหวกอากาศตัดผ่านม่านหมอกยามเช้า ดั่งห่าฝนสีดำที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ พลธนูแคว้นเป่ยตี๋ที่ซุ่มอยู่บนยอดเนินเขาฝั่งตะวันออกระดมยิงเข้าใส่กองทัพหน้าของแว่นต๋าฉี่อย่างบ้าคลั่ง เสียงลูกธนูกระทบโล่เหล็กหนาดังกึกก้องสลับกับเสียงกรีดร้องของทหารและม้าศึกที่ล้มตาย

"ตั้งโล่! ห้ามถอยแม้แต่ก้าวเดียว! ใครถอยข้าจะบั่นคอซะ!"

องค์ชายรอง หลี่จิ้ง ในชุดเกราะทองหม่นที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดินและเลือดสด แผดเสียงตวาดลั่นจนคอหอยแทบแตก ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวและเหนื่อยล้า มือที่กุมด้ามกระบี่ศึกสั่นเทาอย่างรุนแรง ทหารกองหน้าสามพันนายที่มู่หรงชิงมอบให้ บัดนี้เหลือรอดชีวิตอยู่ไม่ถึงครึ่ง

พวกเป่ยตี๋บนเนินเขาได้เปรียบเรื่องชัยภูมิเป็นอย่างยิ่ง พวกมันล้อมกรอบทหารต๋าฉี่ไว้ในช่องเขาแคบๆ ราวกับต้อนแกะเข้าสู่ลานประหาร

"องค์ชายรอง! พลทหารม้าเร็วของพวกมันเริ่มบุกทะลวงลงมาจากเนินเขาแล้วพะยะค่ะ! พวกเราตรึงกำลังไว้ครบสามชั่วยามตามคำสั่งแล้ว เหตุใดกองทัพหลวงของแม่ทัพใหญ่มู่หรงยังไม่มาช่วยอีก!" ทหารเสนาธิการคนสนิทคุกเข่าราบกราบรายงาน ร่างกายอาบไปด้วยเลือด

หลี่จิ้งเงยหน้ามองยอดเนินเขาที่เต็มไปด้วยกองทัพม้าป่าเป่ยตี๋ที่กำลังควบตะบึงลงมาดั่งคลื่นยักษ์สีน้ำตาล หัวใจของเขาหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองทันที ‘นังมู่หรงชิงหลอกข้า! นางจงใจส่งข้ามาตายเพื่อล้างแค้นให้ตระกูลของนางแน่ๆ!’

"สุนัขสารเลวเอ๊ย...!" หลี่จิ้งเค้นเสียงสบถ พลางหมุนตัวเตรียมจะสั่งให้ทหารที่เหลือถอยทัพหนีเอาชีวิตรอด

ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังกลับ... เสียงแตรเขาสัตว์แผดคำรามกึกก้องยาวเหนียดก็ดังระเบิดมาจากทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นด้านหลังค่ายใหญ่ของกองทัพเป่ยตี๋!

โฮก————!

มันไม่ใช่เสียงแตรของพวกอนารยชนเป่ยตี๋ แต่เป็นเสียงแตรศึกรูปหัวเสืออันคุ้นเคย!

ตึก ตึก ตึก ตึก—!

แผ่นดินรอบเนินเขาพลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ท่ามกลางหมอกหนาทึบเบื้องหลังค่ายเป่ยตี๋ เงาร่างของกองทัพม้าเหล็กนับหมื่นสายพุ่งทะยานฝ่าม่านหมอกออกมาดั่งพายุทมิฬ พวกเขาคือ ‘กองกำลังพยัคฆ์ทมิฬ’ ที่นำโดย มู่หรงชิง!

จอมทัพหญิงแกร่งควบม้าศึกสีดำทมิฬนำหน้าขบวน ชุดเกราะเงินของนางสะท้อนแสงอาทิตย์ยามสายจนดูราวกับแสงประหาร ในมือถือ ‘กระบี่หงส์เหล็ก’ ที่อาบไปด้วยแสงปราณสีครามเข้มเข้มข้น ดั่งหงส์สยายปีกเหนือกองเพลิง

"ทหารเสือตระกูลมู่หรง! บดขยี้ค่ายใหญ่ของพวกมัน! เอาหัวของแม่ทัพอู่ถูมาเซ่นไหว้พี่น้องของเรา!" มู่หรงชิงตวาดก้อง สุรเสียงทรงพลังกลบเสียงระเบิดและเสียงฝีเท้าม้า

"เฮ้————!"

ทหารพยัคฆ์ทมิฬนับหมื่นแผดเสียงรับคำรบ พุ่งเข้ากระแทกท้ายค่ายของเป่ยตี๋อย่างรุนแรงปานฟ้าถล่ม กองทัพเป่ยตี๋ที่กำลังมุ่งสมาธิทั้งหมดไปกับการล้อมฆ่าหลี่จิ้งที่แนวหน้า ไม่คาดคิดเลยว่าจะมีกองทัพม้าอ้อมผ่าน ‘หุบเขาปีศาจ’ ซึ่งเป็นเส้นทางหน้าผาชันที่ไม่มีใครกล้าเดิน บุกเข้ามาโจมตีจากด้านหลัง!

ฉัวะ! ฉัวะ! บึ้ม!

ค่ายพักและหอคอยสังเกตการณ์ของเป่ยตี๋ถูกค่ายกลม้าเหล็กพังทลายลงในพริบตา มู่หรงชิงเคลื่อนไหวอยู่บนหลังม้าประดุจเทพธิดาแห่งความตาย ทุกครั้งที่นางตวัดกระบี่หงส์เหล็ก คลื่นพลังปราณจะตัดหัวขุนพลเป่ยตี๋ขาดกระเด็นไปทีละคน เลือดสดพุ่งกระฉูดรดผืนหญ้าจนกลายเป็นสมรภูมิสีเลือด

"มู่หรงชิง! นังแพศยาตระกูลมู่หรง! เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ!"

เสียงคำรามดั่งฟ้าผ่าดังมาจากใจกลางค่าย ร่างยักษ์ของ ‘แม่ทัพอู่ถู’ ขุนพลผู้ล่ำสันที่สุดของเป่ยตี๋ ควบม้าศึกขนดกพุ่งเข้าหามู่หรงชิง ในมือของมันถือขวานยักษ์เหล็กกล้าสองเล่มที่แกว่งไกวเกิดกระแสลมหมุนรุนแรง

"อู่ถู... เจ้าสุนัขรับใช้ตระกูลซ่ง! วันนี้ข้าจะใช้เลือดของเจ้าล้างแผ่นดิน!" มู่หรงชิงนัยน์ตากร้าวดุดัน นางตวัดแส้ม้าพุ่งเข้าปะทะทันที

เคร้ง————!

เสียงกระบี่และขวานยักษ์ปะทะกันเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะของลมปราณระดับสูงระเบิดออกจนทหารรอบข้างกระจายไปคนละทิศละทาง อู่ถูอาศัยพละกำลังมหาศาลกดขวานลงหมายจะขยี้มู่หรงชิงให้แหลกคาม้า ทว่าจอมทัพหญิงกลับคลี่ยิ้มเย็นชา นางใช้เคล็ดวิชา ‘หงส์สลับปีก’ พลิกตัวหลบหลีกคมขวานอย่างพลิ้วไหวรวดเร็วปานสายฟ้า

ในจังหวะที่ขวานของอู่ถูพลาดเป้าปักลงบนพื้นดิน มู่หรงชิงดึงบังเหียนม้าให้กระโดดขึ้นสูง ร่างระหงลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ตวัดกระบี่หงส์เหล็กกรีดผ่านสายลมเป็นเส้นตรงที่เฉียบขาดที่สุด!

ฟิ้ว— ฉัวะ!

"อัก...!"

ขวานยักษ์ร่วงหล่นลงพื้น พร้อมกับร่างของแม่ทัพอู่ถูที่ถูกคมกระบี่ของมู่หรงชิงตัดทะลวงผ่านชุดเกราะเหล็กหนา ปลิดขั้วหัวใจขาดสะบั้นในกระบวนท่าเดียว! มันตาค้าง ก่อนจะร่วงตกจากหลังม้าสิ้นลมหายใจทันที

เมื่อเห็นแม่ทัพใหญ่ถูกสังหาร กองทัพแคว้นเป่ยตี๋นับแสนพลันขวัญหนีดีฝ่อ พากันแตกพ่ายวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างอลหม่าน กองทัพม้าเหล็กพยัคฆ์ทมิฬไล่ล่าสังหารศัตรูอย่างไม่ปรานี ศึกแรกแห่งชายแดนเหนือ... ฝ่ายต๋าฉี่ได้รับชัยชนะอย่างงดงามและเด็ดขาด!

ณ กระโจมบัญชาการ (ยามเย็น)

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงอบอวลอยู่ภายนอก ทว่าภายในกระโจมกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งชัยชนะ มู่หรงชิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน แววตานิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า ช้าๆ นางเช็ดคราบเลือดออกจากใบดาบหงส์เหล็ก

องค์ชายรอง หลี่จิ้ง เดินก้าวเข้ามาด้านในอย่างสะบักสะบอม ชุดเกราะทองหม่นพังยับเยิน ใบหน้ามีบาดแผลเต็มไปหมด เขามองมู่หรงชิงด้วยแววตาที่ผสมปนเปไปด้วยความโกรธแค้น ความหวาดกลัว และความเลื่อมใสในฝีมืออย่างไม่อาจปฏิเสธได้

"แม่ทัพใหญู่มู่หรง... แผนการของท่านช่างเหี้ยมโหดยิ่งนัก ใช้ข้าเป็นเหยื่อล่อจนเกือบตาย" หลี่จิ้งเค้นเสียงประชด

มู่หรงชิงเงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยแววตาเยือกเย็น "แต่วันนี้ท่านก็ยังไม่ตาย... และความดีความชอบในการตรึงกำลังศัตรูของท่าน ข้าได้ให้ม้าเร็วส่งฎีกาบันทึกกลับไปรายงานเสด็จพ่อและรัชทายาทที่เมืองหลวงแล้ว บัดนี้ใต้หล้าจะรู้ว่าองค์ชายรองหลี่จิ้งคือนักรบผู้กล้าหาญ มิใช่กบฏขายชาติเหมือนตระกูลซ่ง"

คำพูดของมู่หรงชิงทำให้หลี่จิ้งชะงักไป ความรู้สึกซับซ้อนแล่นริ้วในอก การที่นางให้ความดีความชอบแก่เขา ไม่ใช่เพราะความหวังดี แต่เป็นการ ‘ผูกมัด’ ให้เขาต้องเดินตามหมากของหลี่เสวียนต่อไปอย่างไม่มีทางเลือก หากเขาคิดทรยศในภายหลัง ชื่อเสียงที่เพิ่งกู้คืนมาได้ย่อมต้องพินาศลงทันที

"ข้า... ขอบใจท่านมาก" หลี่จิ้งกล่าวเสียงต่ำก่อนจะเดินก้มหน้าออกไป

เมื่ออยู่ลำพัง มู่หรงชิงถอนหายใจยาว นางเอื้อมมือไปหยิบจดหมายลับฉบับหนึ่งที่เพิ่งส่งมาจากเมืองหลวง ลายมืออันหวัดแกว่งทว่าทรงพลังอันคุ้นเคยของ หลี่เสวียน ปรากฏบนกระดาษ

‘ชิงเอ๋อร์ของข้า... ข้าได้รับข่าวชัยชนะของเจ้าแล้ว ช่างสมกับเป็นหงส์เหล็กของข้าจริงๆ ยามนี้ข้าได้กวาดล้างขุนนางเก่าของตระกูลซ่งในราชสำนักจนสิ้นซาก และเตรียมยาบำรุงชุดที่ดีที่สุดไว้รอเจ้ากลับมา... เจ้าจงรักษากายให้ดี ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก’

อ่านถึงตรงนี้ มุมปากของมู่หรงชิงยกยิ้มละมุน แววตาคู่หงส์ทอประกายความอบอุ่นและรักใคร่อย่างที่สุด ความเหนื่อยล้าจากการสู้รบพลันมลายหายไปจนสิ้น

ศึกนอกด่านเพิ่งเริ่มต้น แต่ตราบใดที่ ‘พยัคฆ์ซ่อนเล็บ’ ยังคงคุมเชิงอยู่เบื้องหลังในเมืองหลวง และ ‘หงส์เหล็ก’ สยายปีกอยู่อยู่แนวหน้า... แผ่นดินต๋าฉี่แห่งนี้ ย่อมไม่มีใครกล้ามาสั่นคลอนพวกเขาทั้งสองได้อีกต่อไป!

จบตอนที่ 21