คืนเข้าเวรแทน

คืน "เข้าเวร" แทน

​เสียงฟ้าร้องครืนครั่นข้างนอกสลับกับเสียงฝนซัดสาดหน้าต่างกระจกของออฟฟิศชั้น 14 นนท์ ถอนหายใจยาวพลางจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เหลือเขาใช้งานอยู่เพียงเครื่องเดียวในแผนก

​จริงๆ คืนนี้ไม่ใช่เวรของเขา แต่เพราะ กอล์ฟ เพื่อนสนิทร่วมงานไลน์มาอ้อนวอนพร้อมส่งรูปใบรับรองแพทย์ว่าท้องเสียกะทันหัน นนท์ที่เห็นแก่หมูกระทะมื้อถัดไปที่กอล์ฟสัญญาจะเลี้ยง จึงยอมอยู่เฝ้ากะดึกเคลียร์เอกสารบัญชีช่วงสิ้นเดือนแทนให้

​เวลา 23:45 น.

​ความเงียบในออฟฟิศเริ่มทำให้นนท์รู้สึกอึดอัด เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยฟังดูปกติ กลับดังหึ่งๆ ชวนหลอน แสงไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่ๆ เป็นบางจุด นนท์บิดขี้เกียจ ลุกขึ้นเดินไปกดน้ำร้อนที่แม่บ้านเพิ่งมาเติมไว้ตรงมุมกาแฟ

​ตอนที่กำลังรอน้ำร้อนอยู่นั้นเอง เขาได้ยินเสียง "ตึก... ตึก... ตึก..."

​มันเป็นเสียงเหมือนคนใส่รองเท้าส้นสูงเดินลงน้ำหนักอย่างมั่นคงบนพื้นลามิเนต นนท์ขมวดคิ้ว ออฟฟิศนี้ไม่มีผู้หญิงอยู่แล้ว พี่แก้วแม่บ้านก็กลับไปตั้งแต่หกโมงเย็น

​"ใครน่ะ? พี่เจนเหรอครับ? ลืมของเหรอ?" นนท์ตะโกนถาม หวังว่าเป็นหัวหน้าทีมที่อาจจะกลับมาเอาเอกสาร

​ไม่มีเสียงตอบ... มีเพียงเสียงฝนและเสียงเครื่องปรับอากาศ

​นนท์เดินกลับมาที่โต๊ะ สลัดความกลัวทิ้งแล้วคิดว่าตัวเองตาฝาดหรือหูแว่วไปเอง แต่พอเขานั่งลงและกำลังจะพิมพ์งานต่อ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชิ้นส่วนหนึ่งในหน้าจอคอมพิวเตอร์... มันสะท้อนภาพเงาของใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังเขา

​เงาในกระจกหน้าจอ

​นนท์ตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ในเงาสะท้อนสีดำของขอบจอคอมพิวเตอร์ มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ ห่างจากเก้าอี้ของเขาไปไม่ถึงสองเมตร เธอสวมชุดพนักงานออฟฟิศสีน้ำเงินเข้ม แต่ที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจคือ ผู้หญิงคนนั้นไม่มีหัว

​คอของเธอตัดขาดเป็นรอยแหว่งวิ่น มีของเหลวสีเข้มไหลซึมเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน

​อย่าหันไป... ถ้าหันไปมึงตายแน่... สมองของนนท์สั่งการด้วยสัญชาตญาณดิบ

​เขากำหมัดแน่น พยายามจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำเป็นมองไม่เห็นเงาสะท้อนนั้น มือที่สั่นเทาพยายามเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ดเพื่อจะกดโทรหา รปภ. ข้างล่าง

​"แกรก... แกรก..."

​เสียงเหมือนเล็บมือขูดไปกับพนักพิงเก้าอี้ทำงานของเขา นนท์รู้สึกได้ถึงลมเย็นเยียบที่ไม่มีที่มาเป่ารดต้นคอ กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกโชยเข้าจมูกจนเขาอยากจะอาเจียน

​ทันใดนั้น โทรศัพท์ในมือของเขากอสั่นสะเทือน มีข้อความไลน์เด้งขึ้นมาจาก "กอล์ฟ"

​ข้อความจากเพื่อน

​นนท์รีบกดดูข้อความด้วยความหวังว่าอย่างน้อยมีคนคุยด้วยอาจจะช่วยลดความกลัวลงได้บ้าง แต่ข้อความที่กอล์ฟส่งมา กลับทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบยิ่งกว่าเดิม

​กอล์ฟ: นนท์ มึงยังอยู่ที่ออฟฟิศไหม?

นนท์: อยู่ มึงมีอะไร? กูจะบ้าตายอยู่แล้ว

กอล์ฟ: กูเพิ่งเห็นข่าวในกลุ่มไลน์บริษัท... มึงจำ พี่ฝน แผนกบัญชีเก่าที่ลาออกไปเมื่อปีที่แล้วได้ไหม?

นนท์: ทำไมวะ?

กอล์ฟ: แกไม่ได้ลาออกเว้ย... แฟนแกที่เป็น รปภ. เก่าหึงโหด ฆ่าตัดหัวแกในห้องน้ำชั้น 14 ตอนดึก แล้วยัดศพใส่ถังขยะใบใหญ่เข็นออกไป ทิ้งหัวไว้ในแท็งก์น้ำ... เพิ่งมีคนไปเจอชิ้นส่วนวันนี้ตอนล้างแท็งก์น้ำบริษัท!

​นนท์ตารื้นไปด้วยน้ำตา ความกลัวพุ่งทะลุขีดสุด เขาพยายามจะลุกวิ่ง แต่ขาของเขากลับไม่มีแรงเอาเสียดื้อๆ

​และก่อนที่เขาจะได้พิมพ์อะไรตอบกลับไป เสียงกระซิบเย็นๆ ที่ไม่ได้ดังมาจากในหู แต่ดังขึ้น ในหัว ของเขาก็ดังขึ้นว่า...

​"หาหัวให้ฉันหน่อยสิ... มันหนาว..."

​พร้อมกับความรู้สึกว่า มีมือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งทาบลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเขา และค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาบีบที่ลำคอ!

จบอวสาน