หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่ 20

ตอนที่ 20: ธงรบพยัคฆ์ทมิฬโบกสะบัด

โฮก—!

เสียงแตรเขาสัตว์แผดคำรามยาวเหยียดก้องกังวานไปทั่วทั้งกำแพงเมืองทิศเหนือของเมืองหลวง แสงอรุณแรกของวันสาดส่องกระทบผิวกายชุดเกราะเงินของ มู่หรงชิง จนทอประกายระยิบระยับประดุจประกายเพชร บนหลังม้าศึกสีดำทมิฬตัวเขื่อง นางนั่งนิ่งสง่าราวกับรูปสลักของเทพแห่งสงคราม ในมือขวาถือธงรบผืนใหญ่ปักลาย ‘พยัคฆ์เหยียบเมฆา’ สีโลหะ สัญลักษณ์แห่งกองทัพม้าเหล็กตระกูลมู่หรงที่เคยสยบด่านเหนือจนราบคาบ

เบื้องหลังของนางคือขบวนกองทัพยาวเหยียดสุดสายตา ทหารนับแสนนายยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ แววตาของทหารชายแดนผู้ผ่านศึกมานับร้อยสมรภูมิเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและดุดัน จิตสังหารอันเข้มข้นของกองทัพใหญ่กดข่ายอากาศรอบบริเวณจนนกกาไม่กล้าบินผ่าน

ทว่าที่แนวหน้าสุด ห่างจากมู่หรงชิงไปเล็กน้อย... องค์ชายรอง หลี่จิ้ง สวมชุดเกราะแม่ทัพสีทองหม่น นั่งอยู่บนหลังม้าด้วยท่าทางแข็งทื่อ ใบหน้าของเขาซีดเซียว แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและหม่นแสง บัดนี้เขาไม่มีข้ารับใช้คอยปรนนิบัติ ไม่มีกองทัพส่วนตัวที่ภักดี มีเพียงสายตาคมกริบดั่งใบมีดของทหารตระกูลมู่หรงรอบกายที่จ้องมองเขาคล้ายกำลังจับจ้อง ‘นักโทษประหาร’ ที่พร้อมจะถูกโยนเข้าปากเสือในสมรภูมิ

หลี่จิ้งลอบมองขึ้นไปบนป้อมปราการเหนือประตูเมือง...

ที่นั่น ร่างสูงสง่าของ หลี่เสวียน ในชุดคลุมมังกรเต็มยศสีน้ำเงินครามยืนเด่นเป็นสง่า ลมเช้าพัดพาสายสะพายและชายเสื้อสะบัดพลิ้ว ใบหน้าของรัชทายาทหนุ่มนิ่งสงบ แววตาเปี่ยมด้วยบารมีและอำนาจดั่งพญาอินทรีที่มองลงมาจากฟากฟ้า ไม่หลงเหลือเค้าลางของ 'รัชทายาทขยะ' อีกต่อไป ขุนนางบุ๋นและบู๊นับร้อยที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังต่างก้มหัวหมอบราบอย่างนอบน้อม

หลี่เสวียนสบตากับหลี่จิ้งวูบหนึ่ง แววตาคมปลาบคู่นั้นคล้ายกำลังย้ำเตือนถึง ‘คำสั่งตาย’ ที่ให้ไว้เมื่อวันวาน หลี่จิ้งสะดุ้งสุดตัวรีบเบือนหน้าหนีทันที ความทะเยอทะยานที่จะแย่งชิงบัลลังก์ในใจบัดนี้ถูกบดขยี้จนกลายเป็นความกลัวตายที่เกาะกินจิตวิญญาณ

ช้าๆ หลี่เสวียนยกจอกสุราทองคำขึ้นสูง หันพระพักตร์ไปทางมู่หรงชิง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงและเต็มไปด้วยความลึกซึ้งห่วงใย

"เหล้าจอกนี้... ข้าขออวยพรให้แม่ทัพใหญ่และทหารกล้าแผ่นดินต๋าฉี่ทุกคน!" สุรเสียงของรัชทายาทดังกังวานทรงพลัง "จงบดขยี้ศัตรูเป่ยตี๋ให้สิ้นซาก ทวงคืนเกียรติยศของบรรพชน และนำชัยชนะกลับมาสู่มาตุภูมิ!"

"ขอพระองค์ทรงพระเจริญนับหมื่นปี! ทรงพระเจริญนับหมื่นปี!" เสียงทหารนับแสนตะโกนก้องสั่นสะเทือนปฐพี

หลี่เสวียนสาดสุราลงบนพื้นหน้าป้อมปราการ ก่อนจะส่งสัญญาณให้เคลื่อนทัพ

มู่หรงชิงสบตากับสวามีของนางเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของหงส์เหล็กและพยัคฆ์ร้ายหลอมรวมสัญญาลับที่รู้กันเพียงสองคนช้าๆ นางตวัดแส้ม้าทันที!

"เคลื่อนทัพ—!"

ฮี้—!

เสียงม้าศึกนับแสนตัวตะกุยฝีเท้า พุ่งทะยานออกนอกประตูเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่เส้นทางชายแดนทิศเหนืออันห่างไกล ฝุ่นควันตลบอบอวลบดบังแสงตะวัน ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามดั่งคลื่นยักษ์ทมิฬที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง

ณ กระโจมที่พักชั่วคราว (นอกด่านหลวงยามค่ำคืน)

การเดินทางวันแรกผ่านพ้นไป กองทัพตั้งค่ายพักแรมกลางหุบเขาที่สายลมหนาวเริ่มกรรโชกแรง ภายในกระโจมบัญชาการใหญ่ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันวาบวับส่องกระทบแผนที่ยุทธศาสตร์ มู่หรงชิงนั่งพินิจแนวป้องของ ‘ด่านฉางเหมิน’ ปราการด่านสุดท้ายก่อนจะถึงทุ่งหญ้าเป่ยตี๋

"รายงานท่านแม่ทัพใหญ่" ฉีเฟิง รองแม่ทัพคู่ใจก้าวเข้ามาคุกเข่า "คนของหอสดับพิรุณที่แฝงตัวอยู่แนวหน้าส่งรหัสลับมาว่า บัดนี้กองทัพเป่ยตี๋นำโดย ‘แม่ทัพอู่ถู’ ได้เคลื่อนพลธนูและหน่วยม้าเร็วเข้ายึดเนินเขาฝั่งตะวันออกของด่านแล้วพะยะค่ะ พวกมันรู้ทิศทางลมและชัยภูมิของฝ่ายเราเป็นอย่างดี... ดูเหมือนหนอนบ่อนไส้ตระกูลซ่งจะทิ้งข้อมูลไว้ให้พวกมันมากทีเดียว"

มู่หรงชิงหรี่ตาลง นัยน์ตาทอประกายเย็นเยียบ "พวกมันคิดว่าฝ่ายเราจะตั้งรับอยู่ในด่านตามตำราพิชัยสงครามสินะ..."

"แล้วท่านแม่ทัพจะวางแผนอย่างไรพะยะค่ะ?" ฉีเฟิงถาม

มู่หรงชิงเอื้อมมือไปหยิบตัวหมากสีดำขึ้นมา วางกระแทกลงบนตำแหน่งเนินเขาฝั่งตะวันออก "ในเมื่อพวกมันอยากได้ชัยภูมิที่สูง... ข้าก็จะส่ง ‘เหยื่ออันโอชะ’ ไปให้พวกมันตายใจ"

นางเงยหน้าขึ้นสั่งการเสียงเรียบ "ไปลากตัวองค์ชายรองหลี่จิ้งมาพบข้า"

ไม่ถึงหนึ่งอึดใจ หลี่จิ้งในสภาพเหนื่อยล้าจากการเดินทางก็ถูกทหารคุมตัวเข้ามาในกระโจม เขามองมู่หรงชิงด้วยแววตาระแวง "แม่ทัพใหญ่มู่หรง เรียกข้ามามีธุระอันใด?"

มู่หรงชิงปรายสายตาคมกริบประดุจปลายกระบี่จับจ้องใบหน้าของเขา "องค์ชายรอง... พรุ่งนี้เช้า ข้าจะมอบหมายหน้าที่สำคัญให้แก่ท่าน ให้ท่านนำกองกำลังกองหน้าจำนวนสามพันนาย บุกฝ่าช่องเขาด้านทิศตะวันออกเพื่อเข้าตีกระหนาบหน่วยม้าเร็วของเป่ยตี๋"

"อะไรนะ?!" หลี่จิ้งร้องลั่น หน้าซีดเผือด "เนินเขาฝั่งนั้นพวกเป่ยตี๋ยึดไว้หมดแล้ว แถมยังมีพลธนูซุ่มอยู่เต็มไปหมด ส่งข้าไปพร้อมทหารเพียงสามพัน... นี่มันให้ข้าไปตายชัดๆ! เจ้าคิดจะยืมมือศัตรูฆ่าข้าล้างแค้นส่วนตัวใช่ไหม?!"

"หากข้าคิดจะฆ่าท่าน... หัวของท่านคงหลุดจากบ่าตั้งแต่คุกตึกยาหลวงแล้ว" มู่หรงชิงเค้นเสียงเหี้ยม ไอสังหารแผ่ซ่านจนตะเกียงน้ำมันวูบวาบ "นี่คือศึกแรกที่ท่านต้องชดใช้ให้แผ่นดินต๋าฉี่ กองกำลังสามพันนี้เป็นหน่วยโล่กำบังหนัก พลธนูเป่ยตี๋ทำอะไรไม่ได้ง่ายๆ และข้าไม่ได้ให้ท่านไปชนะ... แต่ให้ท่านไป ‘ดึงความสนใจ’ ของพวกมันไว้สามชั่วยาม!"

นางก้าวเข้ามาประชิดตัวหลี่จิ้ง นัยน์ตาคู่หงส์กดดันจนองค์ชายรองต้องก้าวถอยหลัง "จำคำที่รัชทายาทตรัสไว้ให้ดี... หากท่านถอยทัพหรือคิดหนี กระบี่หงส์เหล็กของข้าจะบั่นคอท่านก่อนศัตรูเป่ยตี๋! แต่หากท่านตรึงกำลังไว้ได้ตามแผน ข้าจะบันทึกความดีความชอบนี้ส่งกลับเมืองหลวง!"

หลี่จิ้งกำหมัดแน่นจนสั่นเทา ลมหายใจหอบถี่ เขารู้ดีว่าตนเองไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากต้องก้าวเข้าสู่กับดักความตายนี้เพื่อเอาชีวิตรอด "ข้า... เข้าใจแล้ว" เขากล่าวเสียงแหบแห้งก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากกระโจมไป

เมื่อหลี่จิ้งออกไป ฉีเฟิงลอบยิ้มเหี้ยม "แผนยืมหมากดึงศัตรูของท่านแม่ทัพช่างเหนือชั้นนัก แล้วกองกำลังหลักของพวกเราเล่าพะยะค่ะ?"

มู่หรงชิงเดินไปที่บานเปิดกระโจม จับจ้องมองไปทางทิศเหนือที่มืดมิด ลมหนาวพัดโบกเส้นผมของนางปลิวไสว แววตาของจอมทัพหญิงแกร่งระเบิดเพลิงศึกอันทรงพลังออกมา

"ข้าจะนำกองกำลังม้าเหล็กพยัคฆ์ทมิฬอ้อมผ่านหุบเขาปีศาจ ลอบจู่โจมค่ายใหญ่ของแม่ทัพอู่ถูในยามที่พวกมันกำลังเพลี่ยงพล้ำกับการล้อมฆ่าหลี่จิ้ง... ศึกแรกนี้ ข้าจะเอาเลือดของพวกเป่ยตี๋มาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณของท่านพ่อ และประกาศให้ใต้หล้ารู้ว่า... ตระกูลมู่หรงกลับมาทวงหนี้แค้นแล้ว!"

ท่ามกลางรัตติกาลอันหนาวเหน็บ แผนการเฉือนคมกลางสมรภูมิรบได้เปิดฉากขึ้นแล้ว หงส์เหล็กเริ่มสยายปีกกลางกองเพลิงเพื่อเตรียมขย้ำศัตรู ขณะที่พยัคฆ์ร้ายในเมืองหลวงกำลังเฝ้ามองดูหมากกระดานนี้เคลื่อนไหวด้วยความเชื่อมั่นชั่วนิรันดร์!

จบตอนที่ 20