พยัคฆ์เหยียบเบี้ย ตัวหมากที่ไร้หนทาง

ตอนที่ 19: พยัคฆ์เหยียบเบี้ย ตัวหมากที่ไร้หนทาง

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันอย่างรุนแรงดังก้องอยู่ภายในลานฝึกยุทธ์ส่วนตัวหลังจวน องค์ชายรอง หลี่จิ้ง กวัดแกว่งกระบี่ศึกคู่กายเข้าใส่หุ่นไม้และเป้าศิลาอย่างบ้าคลั่ง เพลิงโทสะและกระแสลมปราณสีคล้ำแผ่ซ่านฉีกกระชากหุ่นฝึกจนแตกกระจายกลายเป็นเศษไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อย แววตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด คราบเหงื่อและหยาดน้ำตาแห่งความอัปยศไหลปนเปกันจนดูไม่ได้

"อัครเสนาบดีซ่ง... ตระกูลซ่งล่มสลาย เสด็จแม่ถูกถอดถอน..." หลี่จิ้งเค้นเสียงคำรามตวาดลั่นพลางปักกระบี่ลงบนพื้นศิลาหนาจนเกิดรอยร้าว ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

เพียงชั่วข้ามคืน ขั้วอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่คอยค้ำจุนเขามาตลอดชีวิตกลับพังทลายลงราวกองทรายที่ถูกคลื่นซัด บัดนี้ขุนนางในราชสำนักต่างพากันหันหลังและตราหน้าตระกูลซ่งว่าเป็นกบฏขายชาติ ส่วนตัวเขาแม้จะรอดพ้นจากโทษทัณฑ์เพราะหลี่เสวียนไม่ได้ระบุชื่อลงในฎีกา แต่ในสายตาของฝ่าบาทและใต้หล้า... เขากลายเป็นเพียงองค์ชายไร้สิ้นแขนขาที่ถูกโดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์

"องค์ชายรอง... โปรดระงับพระโทสะด้วยพะยะค่ะ" ทหารองครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามาคุกเข่ารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "บัดนี้... คนของหอสดับพิรุณได้เข้ายึดโรงเรือนและกิจการทั้งหมดที่เคยเป็นของตระกูลซ่งในเมืองหลวงแล้วพะยะค่ะ แม้กระทั่งทหารองครักษ์หลวงที่เคยขึ้นตรงกับพระองค์ ก็ถูกจัดระเบียบใหม่โยนไปอยู่ใต้สังกัดกรมเสนาธิการทหารจนสิ้น..."

"หลี่เสวียน! มู่หรงชิง! พวกเจ้าช่างโหดเหี้ยมนัก!" หลี่จิ้งกำหมัดแน่นจนเล็บฝังเข้าเนื้อ เลือดสดไหลซึมตามง่ามนิ้ว การที่พวกมันแสร้งทำเป็นละเว้นชีวิตเขา ไม่ใช่เพราะความเมตตา แต่เป็นการตัดทางถอยและบีบให้เขาต้องยอมจำนนจมอยู่กับความตายทั้งเป็น!

แปะ... แปะ... แปะ...

ท่ามกลางความเงียบงันและรังสีอำมหิต เสียงปรบมือเนิบนาบดังกังวานขึ้นจากทางเข้าลานฝึก หลี่จิ้งสะดุ้งสุดตัวตวัดสายตาคมกริบไปมองทันที

ร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามปักลายมังกรสี่เล็บงดงามเดินเยื้องย่างเข้ามาอย่างเกยจคร้าน ในมือถือพัดขนนกโบกเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมปลาบประดับด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์อันแสนเจ้าเล่ห์ ยามที่บุรุษผู้นี้ก้าวเดิน... ไม่มีท่วงท่าของรัชทายาทขยะขวัญอ่อนหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงกลิ่นอายของจอมราชันย์ผู้กุมชะตาชีวิตของสรรพสิ่ง

หลี่เสวียน!

"พี่ใหญ่... เจ้ายังกล้ามาที่จวนของข้าอีกหรือ!" หลี่จิ้งตวาดลั่น ชักกระบี่ขึ้นชี้หน้าหลี่เสวียนทันที ทหารองครักษ์รอบๆ ต่างขยับอาวุธ ทว่าทันใดนั้น เงาร่างสีดำทมิฬของสายลับหอสดับพิรุณนับสิบสายพลันปรากฏตัวขึ้นบนหลังคาและกำแพงจวน นำโดยโม่ฉิงที่จับด้ามดาบพร้อมสะบั้นคอทุกคนหากกล้าขยับ

หลี่เสวียนไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก ทรงใช้พัดขนนกปัดปลายกระบี่ของหลี่จิ้งออกช้าๆ อย่างง่ายดาย "น้องรอง... ข้ามาเยี่ยมเยียนเจ้าในฐานะพี่ชาย เห็นเจ้ายังมีเรี่ยวแรงตวัดกระบี่เช่นนี้ ข้าก็โล่งใจ"

"เลิกเล่นงิ้วได้แล้วหลี่เสวียน!" หลี่จิ้งเค้นเสียงลอดไรฟัน "เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? ในเมื่อเจ้ามีหลักฐานล้างบางตระกูลซ่ง เหตุใดจึงไม่ส่งข้าเข้าคุกหลวงไปพร้อมกับท่านตาของข้าเลยเล่า! เก็บข้าไว้ทำไม?!"

หลี่เสวียนคลี่ยิ้มเย็นชา ทรงสืบเท้าเข้าไปใกล้หลี่จิ้งจนระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงสามก้าว นัยน์ตาคู่คมเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง "ส่งเจ้าเข้าคุกหลวงงั้นหรือ? หามิได้... น้องรอง เจ้าเป็นเบี้ยที่มีประโยชน์เกินกว่าจะทิ้งไปในยามนี้"

ทรงเว้นจังหวะ นำพัดขนนกแตะที่หัวไหล่ของหลี่จิ้งแรงๆ "ตระกูลซ่งล่มสลาย แต่กองทัพแคว้นเป่ยตี๋ที่พวกมันเคยชักศึกเข้าบ้านบัดนี้ได้เคลื่อนกำลังพลนับแสนประชิดชายแดนเหนือแล้ว พวกมันรู้ว่าแผนการลักลอบส่งยาและเสบียงล้มเหลว จึงคิดจะใช้กำลังบุกทะลวงด่านเข้ามา... เสด็จพ่อทรงมีราชโองการ แต่งตั้งให้เจ้าเป็น ‘รองแม่ทัพหน้า’ ร่วมเดินทางไปออกศึกชายแดนเหนือพร้อมกับกองทัพม้าเหล็กตระกูลมู่หรง!"

"ว่าอย่างไรนะ?!" หลี่จิ้งเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก "ให้ข้าไปออกศึกกับตระกูลมู่หรง? นังมู่หรงชิงไม่สับข้าเป็นชิ้นๆ กลางสมรภูมิหรืออย่างไร!"

"นั่นย่อมขึ้นอยู่กับความประพฤติของเจ้า" เสียงของหลี่เสวียนทุ้มต่ำแฝงความข่มขู่ชัดแจ้ง "เจ้าต้องไปที่นั่นเพื่อชดใช้ความผิดในฐานะตัวแทนตระกูลซ่ง หากเจ้ารบอย่างถวายชีวิต แผ่นดินต๋าฉี่อาจจะยังเหลือที่ว่างให้องค์ชายรองผู้นี้ได้ยืนอยู่บ้าง... แต่หากเจ้าคิดทรยศหรือตลบหลังพระชายาของข้าแม้เพียงเสี้ยวความคิด..."

หลี่เสวียนยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของหลี่จิ้ง น้ำเสียงเยือกเย็นจนคนฟังหนาวเยือกไปถึงไขกระดูก "...ข้าจะให้คนของหอสดับพิรุณ ถลกหนังเจ้าแล้วแขวนไว้หน้ากำแพงเมืองหลวง ให้เจ้าได้ลิ้มรสความทรมานยิ่งกว่าท่านตาของเจ้าเป็นร้อยเท่า พันเท่า!"

คำขู่ของพยัคฆ์หนุ่มทำเอาหลี่จิ้งตัวแข็งทื่อ กระบี่ในมือหลุดร่วงลงพื้นศิลาดังกังวาน บัดนี้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว... หลี่เสวียนไม่ได้ไว้ชีวิตเขาเพราะความผูกพันพี่น้อง แต่ต้องการใช้เขาเป็นโล่มนุษย์และเครื่องมือในการควบคุมดุลอำนาจทหาร ทขัดขวางไม่ให้ขุนนางเก่าของตระกูลซ่งที่เหลืออยู่กล้าขยับเขยื้อน

หลี่เสวียนหมุนตัวกลับช้าๆ สะบัดแขนเสื้ออย่างสง่างาม "เตรียมตัวให้พร้อม วันพรุ่งนี้กองทัพจะเคลื่อนพล พระชายาเอกมู่หรงชิงในฐานะแม่ทัพใหญ่จะเป็นคนนำทาง... อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ น้องรอง"

พูดจบร่างสูงของรัชทายาทหนุ่มก็ก้าวเดินจากไปพร้อมกับเงาร่างของสายลับที่เลือนหายไปในเงามืด ทิ้งให้หลี่จิ้งทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ ตัวหมากที่เคยทะเยอทะยานบัดนี้ไร้สิ้นหนทางเดินอย่างแท้จริง

ณ ตำหนักบูรพา (ท้องพระโรงส่วนใน)

แสงเทียนระยิบระยับส่องสว่างทั่วห้องโถงกว้าง มู่หรงชิง ในชุดเกราะศึกสีเงินตัวเก่งที่ซักทำความสะอาดจนไร้คราบเลือด กำลังยืนพินิจพิมพ์เขียวและแผนที่ยุทธศาสตร์ชายแดนเหนือบนโต๊ะไม้ตัวยาว แววตาของจอมทัพหญิงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เพราะศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก แคว้นเป่ยตี๋เตรียมการมานานและรู้จุดอ่อนของด่านชายแดนเหนือเป็นอย่างดี

หมับ

ฝ่ามือใหญ่อันแสนอบอุ่นเอื้อมมากุมมือคู่งามของนางไว้จากด้านข้าง หลี่เสวียนที่เพิ่งกลับมาจากจวนองค์ชายรองคลี่ยิ้มละมุน แววตาเต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่น

"ข้าจัดการส่ง 'เบี้ยระแวง' ตัวนั้นไปให้เจ้าใช้งานแล้วชิงเอ๋อร์" หลี่เสวียนเอ่ยเสียงนุ่ม "หลี่จิ้งในยามนี้ไร้สิ้นที่พึ่ง เขาจะยอมเป็นสุนัขรับใช้คอยรับมือศัตรูที่แนวหน้าเพื่อเอาชีวิตรอด เจ้าสามารถใช้เขาเป็นเครื่องมือตัดกำลังขุนพลเป่ยตี๋ได้โดยไม่ต้องเสียดายชีวิต"

มู่หรงชิงหันมาสบตากับเขา แววตาอ่อนแสงลงเล็กน้อย "ขอบคุณเพคะองค์ชาย... แต่ออกศึกครั้งนี้ ด่านชายแดนเหนือค่อนข้างระส่ำระสายเพราะขาดแคลนเสบียงยามานาน กองทัพเป่ยตี๋คงกะจะบดขยี้พวกเราในคราเดียว หม่อมฉันอาจต้องใช้เวลาอยู่ที่นั่นเนิ่นนาน"

หลี่เสวียนดึงร่างโปร่งระหงของพระชายาเข้ามาโอบกอดไว้แน่น ทรงซบพระพักตร์ลงกับเส้นผมนุ่มกลิ่นดอกเหมย "ข้ารู้... และข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องสู้เพียงลำพัง ข้าจะคุมกำลังอยู่ที่เมืองหลวง จัดส่งเสบียงยา ยุทธปัจจัย และกองหนุนจากหอสดับพิรุณไปให้เจ้าอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง"

ทรงเชยคางของนางขึ้น จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่หงส์ด้วยความอาวรณ์และรักใคร่ลึกซึ้ง "ศึกภายนอกเจ้าจัดการ... ส่วนศึกภายในและการควบคุมราชสำนักต๋าฉี่ ข้าจะกวาดล้างให้สิ้นซากเพื่อรอเจ้ากลับมา ชิงเอ๋อร์... จงชัยชนะกลับมาหาข้า ข้าจะเปิดประตูเมืองหลวงต้อนรับหงส์เหล็กของข้าอย่างสมเกียรติที่สุด"

มู่หรงชิงระบายยิ้มบางงดงามดั่งดอกไม้แรกแย้ม นางเอื้อมมือไปโอบรอบลำคอของพยัคฆ์หนุ่ม ประทับริมฝีปากอุ่นลงบนแก้มของเขาเพื่อเป็นคำมั่นสัญญา "หม่อมฉันจะกลับมาเพคะ... กลับมาเคียงคู่บัลลังก์มังกรพร้อมกับพระองค์"

สายลมหนาวพัดกรรโชกผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ทว่าหัวใจของทั้งสองกลับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างแน่นหนา ขบวนทัพม้าเหล็กกำลังจะออกศึกใหญ่ และผู้ที่จะพลิกชะตากรรมของแผ่นดินต๋าฉี่ในสมรภูมิอันเดือดดาล... คือหงส์เหินฟ้าและพยัคฆ์ซ่อนเล็บที่พร้อมจะสยบศัตรูทั้งใต้หล้าให้ราบคาบ!

จบตอนทีี่ 19