หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่ 13

ตอนที่ 13: หมากซ้อนกลกลางห้องปรุงยา
​กลิ่นสมุนไพรอบอวลคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้ง “ตำหนักยาหลวง” เสียงเคี่ยวยาในหม้อดินเผาดังอื้ออึงสลับกับเสียงสับรากไม้หนาหน่วง ทว่าในห้องเก็บสมุนไพรชั้นในสุดอันเป็นเขตหวงห้าม บรรยากาศกลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า
​ใต้เท้าหลี่ว์ ขุนนางผู้ดูแลตึกยาหลวงกำลังยืนมือสั่นเทาอยู่หน้าตู้ไม้พยุงสิบแปดกรกฎ เหงื่อเม็ดโตไหลโซมกายจนเสื้อคลุมผ้าไหมชุ่มโชก เบื้องหน้าของเขาคือ องค์ชายรอง หลี่จิ้ง ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายด้วยสีหน้าทมิฬ แววตาคมกริบดั่งใบมีดจับจ้องสบตาขุนนางเฒ่าอย่างกดดัน
​"ใต้เท้าหลี่ว์... ข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง" หลี่จิ้งเอ่ยเสียงต่ำ พลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ "ยาพิษ 'สิ้นวิญญาณ' ที่เสด็จแม่บุญธรรมสั่งให้เจ้ารวบรวมเพื่อส่งไปยังตำหนักบูรพาในคืนอภิเษก บัดนี้เหตุใดเป้าหมายทั้งสองคนยังคงเดินเหินได้ตามปกติ? เจ้าจงใจสลับสับเปลี่ยนยาพิษ หรือมีใครในตำหนักยาแห่งนี้เป็นหนอนบ่อนไส้กันแน่?!"
​"องค์ชายรอง โปรดทรงพระกรุณาด้วยพะยะค่ะ!" ใต้เท้าหลี่ว์รีบคุกเข่าลงกระแทกพื้นเสียงดัง ปัง! "กระหม่อมมอบยาพิษของจริงให้แก่นางกำนัลลั่วไปกับมือ ยาพิษสิ้นวิญญาณนั้นไร้สีไร้กลิ่น หากดมหรือดื่มเข้าไปแม้เพียงครึ่งหยด ย่อมต้องบั่นทอนเส้นลมปราณชั่วชีวิต ไม่มีทางที่แม่ทัพมู่หรงหรือรัชทายาทจะรอดพ้นไปได้พะยะค่ะ!"
​"ถ้าอย่างนั้น เจ้าจะอธิบายอย่างไรกับการที่พวกมันลุกขึ้นมาขี่ม้าไล่ล่านักฆ่าในป่าตะวันตก?!" หลี่จิ้งตวาดลั่น ตบโต๊ะเสียงดังจนถ้วยยาตราสังคโลกกระดอน
​ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงประตูไม้ด้านหน้าตึกยาก็ดังระเบิดขึ้น!
​ปัง—!
​"โอ๊ะตายแล้ว! ใครเอาถังหมักยามาวางไว้ตรงนี้ ข้าสะดุดเกือบหัวคะมำแล้วเห็นไหม!" เสียงเอะอะโวยวายยานคางอันคุ้นหูดังแว่วเข้ามา ทำเอาหลี่จิ้งและใต้เท้าหลี่ว์สะดุ้งสุดตัว
​หลี่เสวียน ในชุดผ้าไหมสีเหลืองสดใสเดินเยื้องย่างเข้ามาด้านใน ใบหน้าของเขาแดงก่ำคล้ายคนดื่มสุรามาแต่หัววัน ในมือถือพัดขนนกโบกไปมาอย่างเกียจคร้าน ทว่าข้างกายของเขากลับมีร่างโปร่งระหงของ มู่หรงชิง เดินเคียงคู่เข้ามา ชุดเกราะเงินที่นางมักสวมใส่บัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นชุดสตรีวังหลวงสีครามเข้ม ท่วงท่าการก้าวเดินยังคงเปี่ยมด้วยสง่าราศีของจอมทัพจนข้ารับใช้ในตึกยาต้องรีบก้มหัวกราบกราน
​"อ้าว... น้องรอง? เจ้าก็มาหาดมกลิ่นสมุนไพรที่นี่เหมือนกันหรือ?" หลี่เสวียนแสร้งทำตาโตด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นหลี่จิ้งอยู่ในห้องชั้นใน
​หลี่จิ้งรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะตามมารยาท ทว่าดวงตากลับฉายแววระแวง "คารวะพี่ใหญ่ คารวะพี่สะใภ้... พะยะค่ะ บาดแผลจากเหตุการณ์ลอบสังหารวันก่อนยังไม่หายดี ข้าจึงมาขอรับยาบำรุงจากใต้เท้าหลี่ว์ แล้วพวกท่านเล่า... เหตุใดจึงมาถึงตึกยาหลวงได้?"
​"เฮ้อ... เจ้าอย่าพูดถึงเลย" หลี่เสวียนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ขนาดย่อม แสร้งทำท่าอ่อนแรงพิงพนัก "ตั้งแต่กลับมาจากป่าวันนั้น ข้ารู้สึกแน่นหน้าอก เวียนหัวคล้ายจะเป็นลม พระชายาของข้ากลัวว่าข้าจะเป็นโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน จึงบีบบังคับให้ข้ามาตรวจชีพจรที่นี่ให้ได้... เจ้าดูสิ มือของนางหนักปานนั้น ข้าจะขัดใจได้อย่างไร"
​หลี่เสวียนชี้ไปทางมู่หรงชิงพลางทำท่าหวาดกลัว มู่หรงชิงแค่นเสียงเย็นในลำคอแสร้งทำเป็นเอ่ยประชด "องค์ชายรัชทายาททรงรักสุรามากกว่าชีวิต หากหม่อมฉันไม่ลากพระองค์มา ป่านนี้คงได้ไปนอนเฝ้าเง็กเซียนฮ่องเต้แล้วเพคะ"
​ละครฉากใหญ่ของทั้งสองทำให้หลี่จิ้งหรี่ตาลงอย่างจับผิด 'แน่นหน้าอก? เวียนหัว? อาการประหลาดนี้ช่างคล้ายคลึงกับฤทธิ์ของยาพิษสิ้นวิญญาณยิ่งนัก!'
​ใต้เท้าหลี่ว์ที่ยืนอยู่ด้านหลังลอบสบตากับองค์ชายรอง แววตาของขุนนางเฒ่าประกายวาบด้วยความยินดี 'ที่แท้ยาพิษออกฤทธิ์แล้ว แต่พวกมันฝืนทนไว้สินะ!'
​"ใต้เท้าหลี่ว์ มัวยืนบื้ออยู่ทำไม? ไม่รีบมาตรวจชีพจรให้พี่ใหญ่ของข้าเล่า!" หลี่จิ้งแสร้งออกคำสั่ง ทว่าในใจกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง เขาต้องการให้ใต้เท้าหลี่ว์อาศัยจังหวะนี้ตรวจดูว่าพิษสิ้นวิญญาณกัดเซาะไปถึงไหนแล้ว หรือถ้าหากสบโอกาส... ก็อาจจะแอบหยอดพิษซ้ำเข้าไปอีกรอบ!
​"พะยะค่ะๆ!" ใต้เท้าหลี่ว์รีบสืบเท้าเข้ามา คุกเข่าลงข้างๆ หลี่เสวียน ยื่นมืออันสั่นเทาไปแตะที่ข้อมือของรัชทายาท
​ภายในห้องเงียบกริบ มู่หรงชิงยืนกอดอกนิ่งสงบ แววตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของใต้เท้าหลี่ว์อย่างไม่วางตา
​ในวินาทีที่ปลายนิ้วของหมอเฒ่าสัมผัสชีพจรของหลี่เสวียน... หลี่เสวียนลอบโคจรพลังลมปราณ "ไหมทมิฬ" วิชาลับของหอสดับพิรุณ สลับชีพจรภายในร่างกายของตนเองให้ปั่นป่วน อ่อนแรง และขาดเป็นช่วงๆ เลียนแบบอาการของคนที่ถูกพิษร้ายทำลายหัวใจอย่างแนบเนียน
​ใต้เท้าหลี่ว์เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ชีพจรเช่นนี้อยู่ได้อีกไม่เกินสองเดือนแน่! หมอเฒ่าลอบยิ้มเหี้ยม แขนเสื้ออันกว้างของเขาขยับเล็กน้อย ผงพิษสลายวิญญาณซ่อนอยู่ใต้เล็บหัวแม่มือ เตรียมจะป้ายลงบนผิวหนังของหลี่เสวียนเพื่อเร่งเร้าให้อาการทรุดหนักลงในทันที
​ทว่า... แผนชั่วของหมอเฒ่ากลับไม่อาจเล็ดลอดสายตาของหงส์เหล็กไปได้
​หมับ!
​มือเรียวบางทว่าแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของมู่หรงชิง พุ่งเข้าคว้าหมับที่ข้อมือของใต้เท้าหลี่ว์อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แรงบีบอันมหาศาลทำให้นิ้วมือของหมอเฒ่ากางออก ผงสีขาวละเอียดร่วงกราวลงบนพื้นโต๊ะทันที!
​"นี่มันอะไรกัน ใต้เท้าหลี่ว์?!" มู่หรงชิงเค้นเสียงเหี้ยม ไอสังหารอันเข้มข้นระเบิดพลุ่งพล่านออกมาจากร่าง จนอุณหภูมิในห้องปรุงยาลดฮวบลงทันตา
​หลี่จิ้งหน้าถอดสี ผุดลุกขึ้นยืนทันที "พี่สะใภ้! นี่ท่านคิดจะทำอะไร?!"
​"องค์ชายรอง ทรงดูเอาเถิดพะยะค่ะ!" มู่หรงชิงตวัดสายตาคมกริบประดุจใบมีดโกนใส่หลี่จิ้ง "หมอหลวงผู้นี้ซ่อนผงประหลาดไว้ใต้เล็บ คิดจะลอบทำร้ายสวามีของข้าต่อหน้าต่อตาพระองค์! แผ่นดินต๋าฉี่มีกฎมณเฑียรบาล... ปองร้ายรัชทายาท โทษทัณฑ์คือประหารเจ็ดชั่วโคตร!"
​ใต้เท้าหลี่ว์หน้าซีดเผือดราวกับคนตาย ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกตกลงในน้ำแข็ง "องค์ชายรอง... ช่วยกระหม่อมด้วย... กระหม่อมไม่ได้..."
​หลี่จิ้งสมองหมุนวนอย่างรวดเร็ว ข้อมูลทุกอย่างกระจ่างชัด หากปล่อยให้มู่หรงชิงลากตัวใต้เท้าหลี่ว์ไปชำระความที่ศาลหลวง ความลับเรื่องยาพิษในคืนอภิเษกและการสมรู้ร่วมคิดของตระกูลซ่งย่อมต้องถูกเปิดโปง และตัวเขาเองก็จะพลอยพินาศไปด้วย!
​‘ต้องฆ่าปิดปาก!’
​แววตาของหลี่จิ้งพลันเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมชวนขนลุก เขาชักกระบี่ข้างกายออกมาตวัดผ่านสายลมทันที!
​ฉัวะ—!
​"อัก...!"
​เสียงเนื้อฉีกขาดพร้อมกับร่างของใต้เท้าหลี่ว์ที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เลือดสดพุ่งกระฉูดรดตู้สมุนไพรจนกลายเป็นสีแดงฉาน หมอเฒ่าตาค้าง สิ้นลมหายใจไปในพริบตาโดยที่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากฟ้องร้องผู้ใด
​หลี่จิ้งเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหันมาประสานมือคำนับหลี่เสวียนและมู่หรงชิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย "พี่ใหญ่ พี่สะใภ้... หมอชั่วผู้นี้บังอาจลอบปลงพระชนม์รัชทายาท ข้าในฐานะอนุชาไม่อาจทนดูได้ จึงได้ลงมือสังหารมันเพื่อปกป้องพี่ใหญ่พะยะค่ะ"
​หลี่เสวียนแสร้งทำเป็นร้องลั่นด้วยความขวัญเสีย กระโดดไปหลบอยู่ข้างหลังมู่หรงชิง "โอ๊ย! น้องรอง เจ้าช่างโหดเหี้ยมนัก เลือดสาดเต็มไปหมด... ชิงเอ๋อร์ พวกเรากลับกันเถอะ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว น่ากลัวเหลือเกิน!"
​"เพคะองค์ชาย" มู่หรงชิงเอ่ยเสียงเรียบ นางปรายสายตามองศพของใต้เท้าหลี่ว์ สลับกับใบหน้าอันเคร่งเครียดของหลี่จิ้ง มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นบางๆ อย่างผู้กุมชัยชนะ
​ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกจากตึกยาหลวง ทิ้งให้หลี่จิ้งยืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อด้วยความโกรธแค้นและอัปยศ
​เมื่อกลับขึ้นมาบนรถม้าส่วนตัว ทันทีที่ประตูปิดลง... แววตาขวัญอ่อนของหลี่เสวียนก็เลือนหายไป กลายเป็นแววตาพยัคฆ์หนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
​"ชิงเอ๋อร์... เจ้าช่างลงมือได้แม่นยำและไร้ที่ติยิ่งนัก" หลี่เสวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "การบีบให้หลี่จิ้งต้องลงมือฆ่าสุนัขรับใช้ของตนเองด้วยมือตนเองเช่นนี้ ไม่เพียงแต่จะตัดช่องทางสืบสวนของพวกมัน แต่ยังสร้างความหวาดระแวงในใจของหลี่จิ้งต่อตระกูลซ่งให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก"
​มู่หรงชิงเอนหลังพิงพนักรถม้า แววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำ "นี่เป็นเพียงการสั่งสอนเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเพคะ... ปิดปากใต้เท้าหลี่ว์ได้ แต่ตึกยาหลวงแห่งนี้ยังมีเบาะแสอีกมากที่คนของ 'หอสดับพิรุณ' ของพระองค์จะสืบต่อได้ใช่ไหมเพคะ?"
​"แน่นอน..." หลี่เสวียนเอื้อมมือไปจับมือเรียวบางของนางขึ้นมากุมไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นลึกซึ้งระคนจริงจัง "หมากกระดานนี้... พวกเราเริ่มคุมสถานการณ์ได้แล้ว ชิงเอ๋อร์... ตราบใดที่มีเจ้าอยู่ข้างกาย ข้าเชื่อว่าแผ่นดินต๋าฉี่แห่งนี้ ย่อมต้องตกอยู่ในมือของพวกเราในไม่ช้า"
​ท่ามกลางเสียงล้อรถม้าที่บดไปบนถนนศิลา มู่หรงชิงไม่ได้ดึงมือกลับ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของพยัคฆ์หนุ่มซึมซาบเข้าสู่หัวใจที่เคยเยือกเย็นของจอมทัพหญิง... ถักทอสายใยแห่งความรักท่ามกลางไฟสงครามการเมืองที่กำลังระอุขึ้นเรื่อยๆ!

จบตอนที่ 13