หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่ 12

ตอนที่ 12: กระดานหมากเปื้อนเลือด
​หลังจากค่ำคืนคันฉ่องส่องใจผ่านพ้นไป ความสัมพันธ์ของ หลี่เสวียน และ มู่หรงชิง แฝงความอุ่นสายหนึ่งขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ทว่าเพลิงการเมืองภายนอกกลับยิ่งทวีความร้อนแรง รอยร้าวระหว่างองค์ชายรองหลี่จิ้งและตระกูลซ่งที่หลี่เสวียนจงใจ "จัดฉาก" ขึ้น บัดนี้เริ่มลุกลามใหญ่โต
​ณ เรือนลับส่วนตัวทิศเหนือของเมืองหลวง
​บรรยากาศภายในเรือนไม้ตกแต่งอย่างหรูหราทว่าทึบแสง มีเพียงแสงเทียนวูบวาบส่องให้เห็นเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนั่งพินิจกระดานหหมากหยกขาว องค์ชายรอง หลี่จิ้ง คีบหมากดำไว้ในมือด้วยนิ้วที่สั่นเทา แววตาคมปลาบจับจ้องไปยังตัวหมากสีขาวที่โดนล้อมกรอบไว้จนแทบไร้ทางหนี
​"องค์ชายรอง... อัครเสนาบดีซ่งส่งคนมาแจ้งความคืบหน้าพะยะค่ะ" ทหารคนสนิทก้าวเข้ามาคุกเข่ารายงานเสียงเบา "ใต้เท้าหลี่ว์แห่งตำหนักยาหลวง ได้เตรียม 'ผงสลายวิญญาณ' ชุดใหม่เสร็จสิ้นแล้ว และกำลังรอสบโอกาสแฝงมันเข้าไปในเทียบยาบำรุงของรัชทายาทเพื่อปิดฉากเรื่องนี้ชั่วนิรันดร์"
​แกร๊ก!
​หลี่จิ้งออกแรงบีบจนตัวหมากดำแตกละเอียดคามือ เศษหินร่วงกราวลงบนกระดาน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมระคนขื่นขม
​"ปิดฉากชั่วนิรันดร์งั้นหรือ?" หลี่จิ้งเค้นเสียงหัวเราะเยาะ "ท่านตาของข้าช่างประเสริฐนัก ปากบอกทำทุกอย่างเพื่อผลักดันข้าขึ้นสู่บัลลังก์ แต่กลับวางแผนเหี้ยมโหดในป่าวันนั้นโดยไม่สนว่าข้าจะตายจริงหรือไม่ บัดนี้ยังจะเร่งมือใช้ยาพิษอีก... หากเรื่องนี้รัชทายาทและมู่หรงชิงจับได้ขึ้นมาอีกครั้ง คนที่ต้องรับหน้าเสื่อไปเต็มๆ มิใช่ข้าหรอกหรือ?!"
​ความระแวงที่หลี่เสวียนฝังไว้ในใจของหลี่จิ้ง บัดนี้ได้เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา หลี่จิ้งเริ่มมองว่าตระกูลซ่งกำลังใช้เขาเป็นเบี้ยบังหน้า และหากเขาล้มเหลว พวกมันก็พร้อมจะเขี่ยเขาทิ้งแล้วชูองค์ชายคนอื่นขึ้นมาแทน
​"ส่งคนไปจับตาดูตึกยาหลวงให้ดี... หากใต้เท้าหลี่ว์เคลื่อนไหว ข้าจะไปที่นั่นด้วยตัวเอง" หลี่จิ้งสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าต้องการรู้ให้แน่ชัดว่า หมากตานี้... ข้าเป็นคนเดิน หรือเป็นแค่เบี้ยที่กำลังจะถูกกิน!"
​ณ ตำหนักบูรพา
​ม่านราตรีคลี่ตัวคลุมผืนฟ้า ลมหนาวพัดโชยจนใบไม้ไหวระรัว ภายในห้องหนังสือเปิดไฟสว่างไสว มู่หรงชิงกำลังนั่งตรวจดูแผนผังของตำหนักยาหลวงที่สายลับของหอสดับพิรุณเพิ่งส่งมาให้
​ฟุ่บ
​กลิ่นอายคุ้นเคยสายหนึ่งปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดลำลองผ้าไหมสีรัตติกาล หลี่เสวียนก้าวเข้ามานั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่คมจับจ้องใบหน้าด้านข้างของพระชายาด้วยแววตาพราวระยับ
​"ชิงเอ๋อร์ ขยันขันแข็งปานนี้ เช้าขึ้นมาข้าจะตบรางวัลให้เจ้าดีหรือไม่?" เขากระเซ้า ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนาง
​มู่หรงชิงขยับตัวถอยห่างเล็กน้อย แววตานิ่งสงบไร้ความหวั่นไหว "องค์ชายรัชทายาท... เลิกเล่นสนุกเถิดเพคะ สายของข้าในกองทัพหลวงส่งข่าวมาว่า บัดนี้องค์ชายรองเริ่มเคลื่อนไหวแปลกๆ เขาแอบส่งทหารส่วนตัวไปเฝ้าประกบใต้เท้าหลี่ว์ที่ตึกยาหลวงอย่างลับๆ ดูเหมือนว่าหมากที่พระองค์วางไว้ในป่าวันนั้น เริ่มทำหน้าที่ของมันแล้ว"
​หลี่เสวียนคลี่ยิ้ม พลางเอื้อมมือไปคว้าม้วนกระดาษผังตำหนักยาหลวงขึ้นมาคลี่ดู "หลี่จิ้งไม่ใช่คนโง่ เพียงแต่ความทะเยอทะยานและโทสะทำให้เขาบดบังวิสัยทัศน์ ยามนี้เขาหวาดระแวงตระกูลซ่งถึงขีดสุด และต้องการคำตอบว่าใต้เท้าหลี่ว์กำลังทำอะไรอยู่เบื้องหลังเขา"
​"แล้วพระองค์จะปล่อยให้พวกเขาเคลียร์ปัญหากันเองหรือเพคะ?" มู่หรงชิงถาม
​"หามิได้..." หลี่เสวียนนัยน์ตาประกายแสงลึกล้ำชวนขนลุก "หากพวกมันคุยกันเข้าใจ ความระแวงย่อมหายไป หมากกระดานนี้ต้องเติมไฟเข้าไปอีกหน่อย... พรุ่งนี้เช้า ข้าและเจ้าจะไปเยือนตำหนักยาหลวงในฐานะ 'คู่สามีภรรยาผู้ห่วงใยในสุขภาพ' ข้าจะแสร้งทำเป็นป่วยหนักกระทันหัน บีบให้ใต้เท้าหลี่ว์ต้องเผยพิรุธต่อหน้าหลี่จิ้ง"
​ชายหนุ่มสบตาจอมทัพหญิง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและหนักแน่น "ชิงเอ๋อร์... เมื่อถึงเวลานั้น ข้าต้องการให้เจ้าใช้ความเด็ดขาดของแม่ทัพ บีบให้หลี่จิ้งไม่มีทางเลือก นอกจากต้อง 'ลงมือบั่นคอ' คนของตนเองเพื่อเอาตัวรอด"
​มู่หรงชิงมองบุรุษตรงหน้า แผนการของเขาช่างเยือกเย็นและยืมมือฆ่าคนได้อย่างโหดเหี้ยม ทว่า... นี่คือวิธีเดียวที่จะตัดแขนขาของตระกูลซ่งและสั่นคลอนขั้วอำนาจของฮองเฮาได้ดีที่สุด
​"หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ" มู่หรงชิงพยักหน้ารับ แววตากร้าวขึ้น "กระดานหมากเปื้อนเลือดตานี้... หม่อมฉันจะร่วมเดินไปกับพระองค์เอง"
​หลี่เสวียนยิ้มอย่างพอใจ เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางของนางไว้แผ่วเบา คราวนี้มู่หรงชิงไม่ได้ชักมือกลับ ปล่อยให้ความอบอุ่นสายนั้นซึมซาบท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน ก่อนที่พายุใหญ่กลางห้องปรุงยาจะปะทุขึ้นในวันถัดไป!

จบตอนที่ 12