มนตราตัณหา พันธนาการเลือด ตอนที่ 10

บทที่ 10: เมื่อหัวใจเริ่มทรยศต่อแผนการ

ท่ามกลางกองทัพนับหมื่นที่ถูกหยุดนิ่งราวกับรูปปั้นหินภายใต้ "มนตรานิรันดร์" บรรยากาศรอบกายเอเลียน่าและเคเลธกลับเงียบงันจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่สอดประสานกันท่ามกลางทุ่งหญ้าที่กลับมาเขียวขจีอย่างผิดธรรมชาติ

เคเลธยืนกำกริชอักขระในมือแน่น ดวงตาสีเถ้าถ่านจ้องมองไปยังร่างของกษัตริย์อัลดริกที่ถูกแช่แข็งอยู่บนรถศึกทองคำ... นี่คือวินาทีที่เขาเฝ้ารอมาทั้งชีวิต วินาทีที่จะปลิดชีพชายผู้ทำลายทุกอย่างของเขา และใช้เลือดของเอเลียน่าสังเวยเพื่อดึงลิลิธกลับมาจากความตายตาม "แผนการ" ดั้งเดิม

แต่ทว่า... หัวใจของเขากลับเริ่มทรยศ

"เคเลธ..." เสียงของเอเลียน่าแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของใบไม้ เธอยังคงกุมมือเขาไว้แน่น แม้ดวงตาเนตรมนตราของเธอจะเริ่มพร่าเลือนจนมองไม่เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนแล้ว "ทำไม... มือของเจ้าถึงสั่น?"

เคเลธสะบัดมือออกจากการเกาะกุมนั้นอย่างแรง เขาก้าวถอยหลังพลางคำรามในลำคอด้วยความสับสน "เจ้าไม่เข้าใจหรอก! ข้ามาที่นี่เพื่อแก้แค้น! ข้าพาเจ้ามาเพื่อเป็นเครื่องสังเวย! แผนการของข้าไม่เคยมีที่ว่างให้กับ... ความรู้สึกบ้าบอนี่!"

เขาพยายามร่ายมนตร์ทมิฬเพื่อเรียกเงาอาฆาตของลิลิธกลับมาอีกครั้ง เพื่อตอกย้ำเป้าหมายเดิมของตนเอง แต่ทว่าไอหมึกสีดำที่เคยทรงพลังกลับกลายเป็นเพียงควันไฟที่จางหายไปทันทีที่มันสัมผัสกับไออุ่นจากมนตราที่เขาสร้างร่วมกับเอเลียน่า

"เจ้าจะฆ่านางจริงๆ หรือ เคเลธ?" เสียงสะท้อนในใจของเขาดังขึ้น "เจ้าจะทำลายความอ่อนโยนเดียวที่เจ้าเคยได้รับในรอบร้อยปี เพียงเพื่อซากศพที่ไม่มีหัวใจอย่างนั้นหรือ?"

"เงียบ!" เคเลธตะโกนใส่ความว่างเปล่า

เอเลียน่าเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ แม้ร่างกายของเธอจะเริ่มอ่อนแรงจากการแบกรับเวทมนตร์มหาศาล "ข้าจำชื่อพ่อไม่ได้แล้ว... ข้าจำไม่ได้ว่าข้าคือเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรไหน... แต่ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนที่จะฆ่าใครเพื่อความพึงพอใจของตัวเองอีกต่อไปแล้ว เคเลธ"

เธอยื่นมือไปสัมผัสกริชที่อยู่ในมือสั่นเทาของเขา แล้วดึงมันเข้าหาอกซ้ายของเธอเอง

"ถ้าแผนการของเจ้ายังต้องการเลือด... ก็จงเอาไปเถอะ ข้ายินดีจะเป็นกุญแจดอกสุดท้ายให้เจ้า หากมันจะทำให้ความโกรธในใจเจ้ามอดดับลงได้"

วินาทีที่คมกริชแตะลงบนเนื้อผ้าสีขาวตรงตำแหน่งหัวใจ เคเลธรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงมา ความโลภที่จะได้คนรักเก่ากลับมาปะทะกับความหลงใหลในตัวผู้หญิงตรงหน้าอย่างรุนแรงจนเขากระอักเลือดออกมาเป็นสีดำสนิท

"ไม่..." เคเลธปล่อยกริชหลุดจากมือ เสียงเคร้งของโลหะกระทบหินดังบาดลึกเข้าไปในความเงียบ "ข้าทำไม่ได้... ข้าฆ่าเจ้าไม่ได้ เอเลียน่า!"

เขาทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ ความหยิ่งโสและแผนการที่เขาสร้างมานับศตวรรษพังทลายลงเหลือเพียงชายผู้แตกสลายคนหนึ่ง ความโกรธแค้นที่มีต่ออัลดริกยังคงอยู่ แต่ความรักที่มีต่อเอเลียน่ากลับกลายเป็นพันธนาการที่แข็งแกร่งกว่ามนตราใดๆ

ทว่า... ในขณะที่หัวใจของเคเลธพ่ายแพ้ต่อความรัก "รอยร้าว" ในมิติที่แช่แข็งไว้ก็เริ่มปรากฏขึ้น

กษัตริย์อัลดริกที่อยู่บนรถศึกเริ่มขยับนิ้วมือได้ทีละน้อย ความโลภอันแรงกล้าของเขากำลังเจาะทะลุมนตรานิรันดร์ที่เริ่มสั่นคลอนเพราะความลังเลในใจของเคเลธ

"เจ้าทรยศต่อเป้าหมายของตัวเอง... เคเลธ" เสียงของ

อัลดริกทุ้มต่ำและน่าขนลุกดังแทรกความเงียบขึ้นมา "และนั่นคือจุดจบของเจ้า!"

แสงสีทองจากมนตรานิรันดร์เริ่มแตกกระจายราวกับแก้วที่ร้าวระแหง... สัญญาณเตือนว่าแผนการที่ผิดพลาดกำลังจะนำไปสู่โศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครคาดคิดในบทถัดไป

จบตอนที่10