Phruksa ดินแดนแห่งฝัน ตอนที่-00-

-oo-

          แว่วเสียงอีกาส่งฝันดังก้องประสานทั่วผืนนภา ดวงอาทิตย์สีไข่แดงสดค่อย ๆ เคลื่อนตัวลับหลังแนวภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ขณะเดียวกันดวงจันทร์สีนวลก็ลืมตาตื่นขึ้นในยามราตรี ราวกับกำลังส่งสัญญาณว่าฝูงอีกาส่งฝันและนกฮูกแห่งท้องน้ำได้เดินทางมาบรรจบกันแล้ว

          ตำนานเล่าขานว่า มนุษย์ผู้เปี่ยมด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าจะออกเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปยังดินแดนพฤกษา อาณาเขตของเทพแห่งฝัน ผู้สถิตอยู่ท่ามกลางต้นพฤกษาสีทอง

          ผู้ใดต้องการเข้าเฝ้าเทพแห่งฝันจะต้องเดินขึ้นบันไดสามหมื่นขั้นที่พันล้อมท่อแห่งฝัน สถานที่ซึ่งสายน้ำแห่งความใฝ่ฝันไหลเวียนไม่สิ้นสุด เพื่อพิสูจน์ว่าเจตจำนงของมนุษย์ผู้นั้นแรงกล้ามากพอ

          เมื่อมนุษย์เอ่ยคำขอ เทพแห่งฝันจะบรรจุมันลงในกระเป๋าหนังสีดำ ก่อนส่งต่อให้เหล่าอีกาส่งฝันนำไปยังดินแดนชำระบาปที่ซึ่งเทพแห่งท้องน้ำสีฟ้าจะชำระความหม่นมัวของผู้ขอพร แล้วถักทอความหวังเหล่านั้นให้กลายเป็นทรงกลมเรืองแสงอันบริสุทธิ์

          หลังจากนั้น นกฮูกแห่งท้องน้ำจะนำมันกลับคืนสู่ดินแดนพฤกษา เพื่อให้เทพแห่งฝันผูกทรงกลมเหล่านั้นไว้กับกิ่งของต้นพฤกษา และเมื่อคำขอเริ่มแสดงผลแก่มนุษย์ผู้นั้น ดอกไม้แห่งฝันจะผลิบาน

          ทว่า...ทุกพรย่อมมาพร้อมคำสาบาน หากผู้ใดผิดคำสัตย์ คำสาปจะติดตามพวกเขาไปจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ

          “แล้วเจ้าก็เชื่อเรื่องพวกนั้นจริง ๆ น่ะเหรอ” เสียงของเซย์นดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะแผ่วเบา เขานั่งอยู่บนถังไม้เก่าหน้าร้านที่ปิดตาย ดวงตาสีน้ำตาลทอดมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ราวกับกำลังฟังนิทานไร้สาระ

          ตรอกแคบในเขตตลาดเงียบกว่าปกติ ร้านค้าหลายแห่งปิดตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ลับฟ้า ผู้คนเริ่มไม่กล้าออกจากบ้านในยามค่ำคืน หลังข่าวลือเรื่องคนละเมอเดินหายออกจากเมืองแพร่สะพัดไปทั่ว

          “พ่อข้าเคยเห็นมัน” ไอเรนพิงกำแพงไม้เก่า แขนทั้งสองกอดอกแน่น

“เห็นอะไร” โนอาห์ เด็กหนุ่มร่างท้วมลูกชายเพียงคนเดียวของขุนนางชั้นสูงถามทันที แม้แต่ตอนนั่งเฉย ๆ เขาก็ยังกอดตะกร้าขนมปังไว้กับอกราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งไป

          “อีกาส่งฝัน” ไอเรนตอบ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม

          “พ่อของข้าเห็นพวกมัน ตอนเข้าเวรทางเหนือของกำแพงเมือง”

          “พ่อเจ้าแต่งนิทานหลอกเด็กหรือเปล่า” เซย์นเอ่ยแซว

          “พ่อข้าไม่ใช่คนแบบนั้น”

          เฟย์ราซึ่งนั่งอยู่บนลังไม้ใกล้ ๆ เงยหน้ามองท้องฟ้า อีกาสีดำหลายตัวกำลังบินวนเหนือตัวเมือง เสียงร้องแหบพร่าของพวกมันดังลอดลงมาตามสายลมหนาว

          “ช่วงนี้พวกมันเยอะขึ้นจริง ๆ แต่คงเป็นอีกาธรรมดา เพราะถ้าเป็นอีกาส่งฝัน มันต้องหิ้วกระเป๋าหนังสีดำที่บรรจุของเหลวหนืดไม่ใช่หรือ” เฟย์รา เด็กสาวผมเปียเอ่ยขึ้น

          “มันอาจแค่ใกล้ฤดูหนาว” โนอาห์รีบพูดแทรก พลางเคี้ยวขนมปังไปด้วย

          “แล้วคนที่หายไปล่ะ เจ้าจะอธิบายยังไง” ไอเรนถามกลับ

          เมื่อสองวันก่อน เด็กชายคนหนึ่งในเขตตลาดละเมอเดินออกจากบ้านกลางดึก ก่อนถูกพบเป็นศพอยู่ใกล้แม่น้ำทางตะวันตก ดวงตาของเขาเบิกกว้างราวกับได้เห็นบางสิ่งก่อนตาย ไม่มีใครพูดมันออกมาตรง ๆ แต่ในใจของผู้คนต่างคิดเหมือนกันว่านั่นอาจเป็นคำสาปที่กษัตริย์องค์ที่สาม ซึ่งเคยปกครองเมืองแห่งนี้ก่อขึ้น

          “ข้าได้ยินแม่ค้าคุยกัน คนในเขตล่างเริ่มป่วยกันมากขึ้น แต่ในวังยังจัดงานเลี้ยงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ไอเรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

          “พวกชนชั้นสูงไม่เคยสนใจคนอย่างพวกเราอยู่แล้ว ที่บ้านเมืองเป็นแบบนี้ อาจเป็นเพราะกษัตริย์องค์ที่สามก็ได้”

          “เจ้าพูดแบบนี้ เดี๋ยวหัวก็ได้หลุดจากบ่าหรอก!” โนอาห์พูดขึ้นพลางยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้ไอเรนเบาเสียงลง

          ไอเรนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยสิ่งที่ทำให้ทุกคนหยุดหายใจชั่วขณะ

          “ถ้าดินแดนพฤกษามีอยู่จริงล่ะ” ไม่มีใครตอบกลับ มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านตรอกแคบ และเสียงอีกาสีดำร้องก้องอยู่เหนือเมือง และในคืนนั้นเอง ความคิดที่ดูเหมือนเพ้อฝันของเด็กคนหนึ่งก็เริ่มกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทาง ที่จะเปลี่ยนชะตาของทั้งเมืองไปตลอดกาล