คืนหลอนที่หมู่บ้าน "ดงโชนด"

              เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไปเข้าสู่ช่วงดึก หลังจากที่ทั้งสองกางเต็นท์และกินอาหารเสร็จเรียบร้อย ความเงียบสงัดระลอกใหม่ก็เข้ามาปกคลุมอีกระลอก แต่ทว่า ความเงียบนั้นกลับถูกทำลายด้วยสิ่งแปลกๆ ที่หาคำตอบไม่ได้ ในช่วงเวลาประมาณเที่ยงคืน มีเสียงปี่พาทย์และเสียงซอแว่วมาตามสายลม บาสชะโงกหน้าออกมาจากเต็นท์พยายามมองหาต้นเสียงว่าอยู่ที่ไหน แต่รอบตัวมีเพียงความมืดมิดและเงาไม้ที่สั่นไหวเท่านั้น

               ก้อง ที่ตื่นขึ้นมาตอนกลางดึกเพราะมีเสียงจ้อกแจ้กโวยวาย เขาออกไปเดินดูรอบๆ ลานกว้าง เห็นผู้คนมากมายแต่งกายด้วยชุดผ้าซิ่นและผ้าขาวม้าโบราณ เดินขวักไขว่ซื้อขายของกันภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดอันริบหรี่ แต่เมื่อเขาขยี้ตา และก้าวเท้าเข้าไปใกล้ๆ ภาพเหล่านั้นก็ได้มลายหายไปภายในพริบตาเหลือแต่เพียงความว่างเปล่า

               บาส สังเกตเห็นเงาดำรูปร่างสูงใหญ่คล้ายกับมนุษย์ ยืนนิ่งอยู่บนยอดต้นชะโนด ตาของเงานั้นส่องแสงสีแดงวาบ ก่อนจะเคลื่อนย้ายหายไปในความมืดด้วยความเร็วที่มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถทำได้

              ก้อง พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่ลังเล ทั้งสองรีบช่วยกันยัดเต็นท์และสัมภาระโยนใส่ท้ายรถกระบะ ทันทีที่สตาร์ทเครื่องยนต์ ไฟหน้ารถก็ส่องสว่างวาบไปข้างหน้า ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำเอาทั้งสองคนเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ ชาวบ้านนับสิบคนที่พวกเขาเห็นแวบๆ เมื่อตอนเย็นนั้น บัดนี้ได้มายืนล้อมรถของพวกเขาไว้ ทุกคนมีใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาเบิกโพลงอย่างไร้แวว และบางคนมีบาดแผลเหวอะหวะอยู่ตามร่างกาย เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ยืนนิ่งไม่ไหวติงเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ

              บาสและก้อง หันมามองหน้ากันด้วยความช็อคสุดขีด ขนลุกซู่ไปทั้งตัว สิ่งที่พวกเขาคิดว่ามันเป็นทริปท่องเที่ยวที่แสนสงบ แต่กลับกลายเป็นการย่างก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งคนตาย ที่พวกเขาจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตเลย