ไปต่อหรือพอแค่นี้

อาจจะมีใครบางคนที่เคยมีความรู้สึกหรือกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ หรือบางทีอาจจะมีใครบางคนที่อ่านแล้วก็บอกว่าเคยผ่านความรู้สึกแบบนี้มาแล้วก็เป็นได้

    แต่สำหรับเราตอนนี้ กำลังเผชิญกับความรู้สึกนี้อย่างยากลำบากกว่าจะผ่านไปได้แต่ละวัน มันบอกไม่ถูกเลยจริง แน่นอนบางคนบอกว่า มันต้องเกี่ยวกับความรักแน่ๆชัว ก็บอกไว้ตรงนี้เลยว่า ถูกต้องแล้วค้าบบบบ....55555

    จะมีอะไรได้อีกถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ เราตกอยู่ใงนสถานะที่คลุมเคลือ มาได้หลายเดือนแล้ว ใจนึงก็อยากไปต่อ แต่อีกใจนึง ก็แสนจะท้ออย่างบอกไม่ถูก มันเหนื่อยมากๆ ถอนหายใจวันละหลายร้อยรอบ สถานะคลุมเคลือ บอกก่อนว่าเราไม่ได้ไปเป็นมือที่3ของใครนะ แต่ดันติกอยู่ในวังวนนี้ แบบไมม่ได้ตั้งตัว จากคนที่เคยเป็นที่1 ตอนนี้ตอบไม่ได้เลยว่าเป็นอะไรไปแล้ว 

จากคนที่อยู่ในที่สว่าง ต้องกลายเป็นคนที่ถูกให้หลบอยู่ในที่มืด จะออกมาเจอกับแสงได้ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาติ มันเจ็บแบบสุดๆเจ็บจนเกินคำว่าเจ็บ เจ็บจนชา เจ็บจนแทบไม่มีน้ำตา แต่บอกได้เลย พอถึงเวลา อะไรสักอย่างน้ำตามาจากไหนไม่รู้แบบหยุดไม่อยู่ เวลาที่ว่า ก็คือ เวลาที่เราคิดถึงเค้ามากๆ เวลาที่อะไรๆมันวนกลับมาให้คิด เวลาที่ไปเจอสถานที่ หรือสิ่งของอะไรก็ตามนั้นละ ไหลไม่หยุด ฉุดไม่อยู่กันเลยที่เดียว 

     บางคนบอกว่าเรื่องแค่นี้เอง บางคนบอกว่าอ่อนแอ บางคนบอกว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป และบางคนก็บอกว่าเคยผ่านมาแล้ว แต่จะไม่ใครรู้มั้ยว่า ตอนนี้คนที่กำลังตกอยู่ในสถานะนี้มันโคตรทรมาน บางคนบอกก็อยากโง่เอง ทำมัยไม่ถอยออกไปละ ไปเริ่มต้นใหม่ซิ หาคนใหม่เลย หรือก็แค่เลิกจะยากอะไร มันก็จริงและก็ถูกทุกข้อที่ทุกคนบอกมา แต่ทำยากมากกกก พอมาถึงตรงนี้ก็จะมีเสียงขึ้นมาว่า ยากตรงไหน ก็แค่เริ่มใหม่ จะทนเพื่อ  ทนทำมัย บางทีเราก็ถามตัวเองเหมือนกันว่าทนเพื่ออะไร ทนทำมัย อยู่แบบนี้เพื่ออะไร ไม่มีที่ไปหรอ ก็บอกได้คำเดียวว่าเพราะ รัก กับคำว่า ห่วง เท่านั้นเลย

    เคยมั้ยที่รักใครสักคนโดยไม่มีข้อแม้อะไรเลย รักมาตั้งแต่วันแรก ดูแลเค้า ใส่ใจเค้า ตั้งแต่ตื่นจนหลับ หลับจนตื่น ตลอดระยะเวลา 7 ปี ไม่เคยมีวันไหนเลยที่ไม่ห่วง บางคนอาจจะบอกว่า ไม่รักตัวเองเลยรึไง ก็เพราะรักตัวเองไง ถึงรักเค้ามากแบบนี้ กลัวเค้าเจ็บป่วย กลัวเค้าลำบาก กลัวเค้าเป็นทุก  อยากให้เค้ามีความสุขที่สุด

   จนมาวันนึงเหมือนโลกทั้งใบมันแตกละเอียด วันที่ความไว้ใจ ความเชื่อใจ ความรักที่ให้เค้าไปมันถูกทำลายแบบไม่มีชิ้นดี

วันที่ความรักทั้งหมดมันถูกเหยียบจนจมดิน มันเจ็บมากนะ เจ็บจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน ทุกอย่างที่ฝันไว้มันหายไปเลย

ความรู้สึกแบบนี้ทำยังไงก็ไม่หาย จากวันนั้นถึงวันนี้ ผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ยังเป็นอยู่  

   หลายคนคงสงสัยว่าแล้วไง อะไรคือจะไปต่อหรือพอแค่นี้   อยากจะบอกว่า เราถูกขอให้รอ หลายคนอีกน่ะละคงหัวเราะออกมาแล้วคิดว่าจะโง่ต่อรึ จะรอเพื่อ ก็นี้ไง คำถามว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้ เหตุผลที่ให้รอ คือติดเรื่องงาน แต่มาถึงตรงนี้เราเองก็ไม่รู้ว่าจะรอต่อไปยังไงเพื่ออะไร มันสับสนไปหมด ไมม่รู้จะเอาไงดีกับชีวิตดี 

  เหนื่อย กับ สิ่งที่เป็นอยู่มากๆ อยากหายไป ไปไหนก็ได้ ไปให้ไกลๆ หลายคนอาจจะมองว่าหนีอะไรก็หนีได้แต่หนีใจหนีความคิดตัวเองมันหนีไม่พ้นไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนไกลแค่ไหน ถ้าใจมันคิด ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่ดี ทำยังไงถึงจะหลุดพ้นจากวังวนนี้สักที เหนื่อยมากๆ