จารึกแห่งความศรัทธาและบารมี คำแปลอักษรโบราณ"จารึกวัดหนองตาทุ้ย" จังหวัดนครราชสีมา

เปิดรอยจารึกพันปี "วัดหนองตาทุ้ย" อักษรขอมโบราณใต้ผืนดินพุดซา แห่งเมืองโคราช
        การค้นพบร่องรอยทางประวัติศาสตร์หลายครั้งมักเริ่มต้นจากความบังเอิญของชาวบ้านในท้องถิ่น เช่นเดียวกับเรื่องราวการขุดพบแผ่นศิลาจารึกโบราณ ณ บริเวณเนินดินโบสถ์เก่า วัดหนองตาทุ้ย จ.นครราชสีมา ที่เปรียบเสมือนการเปิดประตูย้อนเวลากลับไปสู่พุทธศตวรรษที่ 15 เพื่อรับรู้ถึงความศรัทธาและการอุบัติขึ้นของกษัตริย์ในอดีตผ่านอักษรขอมโบราณที่จารึกลงบนแผ่นศิลา

        ศิลาจารึกแห่งนี้มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "จารึกวัดหนองตาทุ้ย" (เลขทะเบียน นม.73) ถูกขุดพบโดยชาวบ้านบ้านเขว้า ต.พุดซา อ.เมือง จ.นครราชสีมา เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2548 แม้สภาพแรกพบจะชำรุดแตกหักเป็น 4 ชิ้น แต่ร่องรอยตัวอักษรขอมโบราณ ภาษาสันสกฤตที่ปรากฏทั้ง 2 ด้าน รวมกว่า 20 บรรทัด ยังคงบอกเล่าเรื่องราวสำคัญที่ผู้เชี่ยวชาญอย่าง อาจารย์ชะเอม แก้วคล้าย ได้ถอดรหัสคำแปลไว้อย่างน่าสนใจ

คำแปลและเนื้อหาโดยสังเขป: จารึกแห่งความศรัทธาและบารมี
        เนื้อหาใน ด้านที่ 1 เริ่มต้นด้วยบทสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า โดยนอบน้อมต่อพระปรมาตมันและผู้ทรงตรีศูล (พระศิวะ) ก่อนจะกล่าวถึงเชื้อพระวงศ์และการประสูติของพระโอรสผู้มีนามว่า "ศรีอินทรวรมัน" กษัตริย์ผู้ทรงสร้างความยินดีให้แก่ไตรโลก

        จารึกยังระบุถึงการสร้าง "พระศิวลึงค์" ไว้ในเทวาศรม พร้อมการถวายสิ่งของด้วยความภักดีต่อพระปรเมศวร รวมถึงการสร้างรูปศิลปะอันวิจิตรจำนวนมากด้วยพลังแห่งศรัทธาของพระสุวรรณราช

        ส่วนใน ด้านที่ 2 แม้ข้อความจะขาดหายไปตามสภาพศิลาที่ชำรุด แต่ยังปรากฏเนื้อความถึงประชาชนจำนวนมหาศาล และคำสาปแช่งถึงผู้ที่คิดจะนำของถวายออกไปด้วยความโลภ รวมถึงการสรรเสริญผู้ที่ช่วยทำนุบำรุงให้เทวสถานแห่งนี้รุ่งเรืองสืบไป

รายละเอียดทางกายภาพของจารึก
ประเภทวัตถุ: ศิลา (แตกหักเป็น 4 ชิ้น)

ขนาด: กว้าง 95.5 ซม. สูง 119 ซม. หนา 15 ซม.

จารึก: อักษรขอมโบราณ ภาษาสันสกฤต

อายุสมัย: พุทธศตวรรษที่ 15 (ยุคเมืองพระนคร)

        จารึกวัดหนองตาทุ้ยไม่ได้เป็นเพียงแผ่นหินโบราณ แต่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันถึงความรุ่งเรืองของอารยธรรมขอมในพื้นที่จังหวัดนครราชสีมาเมื่อกว่าพันปีก่อน การค้นพบนี้สะท้อนให้เห็นถึงระบบความเชื่อที่หลอมรวมระหว่างการเมืองการปกครองและศาสนาเข้าด้วยกันอย่างเหนียวแน่น เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมที่ช่วยให้คนรุ่นหลังได้เข้าใจถึงรากเหง้าและการแผ่ขยายของศรัทธาในดินแดนอีสานใต้ได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น