คืนปิดตาย.. "ดรีมแลนด์" สวนสนุกวิญญาณเฮี้ยน!

              เสียงลมพัดเอื่อย ๆ ผ่านเครื่องเล่นที่กำลังหยุดนิ่ง สนิมเกาะจนขึ้นเงา สวนสนุก “ดรีมแลนด์” กำลังจะปิดตัวในอีกไม่กี่วัน ไม่มีใครอยากจะมาที่นี่อีกแล้ว…นอกจากพวกเรา

              “เออ รีบถ่ายรูปดิ ก่อนมันจะปิดลงจริง ๆ” นนท์พูดพลางยกกล้องขึ้น
              “บรรยากาศมันดูวังเวงอย่างกับหนังผีเลยว่ะ” เมย์ขนลุกนิด ๆ

              พวกเราห้าคนแอบเข้ามาที่นี่ในตอนเย็น เพราะอยากเก็บความทรงจำตอนสมัยเด็ก แต่ทันทีที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ทุกอย่างก็เริ่มไม่ปกติอีกต่อไป

              ม้าหมุนที่เคยหยุดนิ่ง…กลับค่อย ๆ ขยับเอง…ทั้งๆ ที่ไม่มีไฟ

              “เมื่อกี้ใครไปเปิด?” ตั้มถามเสียงแข็ง
              “กูยังยืนอยู่นี่!” นนท์ตอบ

              เสียงดนตรีเก่า ๆ ดังขึ้นเอง เป็นทำนองเพี้ยน ๆ เหมือนเทปยานและยืด ทุกคนตอนนี้เริ่มหน้าซีด

              แล้วเราก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง นั่งอยู่บนม้าหมุน ดูตัวซีด ผมยาวปิดหน้า เสื้อเก่าคล้ายกับชุดพนักงานในสมัยก่อน

              “เขา…มองมาทางเราปะ…” เมย์กระซิบ

              ทันใดนั้น หัวของเด็กหญิงคนนั้นก็หันมา ทั้งๆ ที่ตัวไม่ขยับเลยสักนิด

              พวกเราวิ่ง แต่ทางออก…กลับหายไป

              ประตูเหล็กที่เรางัดเข้ามา ตอนนี้ถูกปิดสนิท มีโซ่คล้อง ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังเปิดอยู่เลย ไฟในสวนสนุกเริ่มติดขึ้นทีละจุด

ชิงช้าสวรรค์เริ่มหมุนไปเรื่อยๆ บ้านผีสิง…ก็เปิดไฟ มีเสียงเด็กหัวเราะดังมากจากทั่วทุกทิศ

              “มันไม่ใช่แค่ตัวเดียวแล้ว…” ตั้มพูดเสียงสั่นเครือ

              เงาหลายเงาเริ่มขยับตามพื้น…ทั้งๆ ที่ไม่มีเจ้าของ

              พวกเราต้องตัดสินใจแล้ว ถ้าหนีตายแน่ แต่อยู่รวมกันอาจมีสิทธิ์รอด

              “ไปบ้านผีสิง” นนท์พูด

              “มึงจะบ้าเหรอ!?”
              “ที่แบบนั้น…มันต้องมีทางออกฉุกเฉิน!”

              ไม่มีเวลาเถียงกันแล้ว พวกเรารีบวิ่งดีกว่า

              ข้างในบ้านผีสิงนั้นมืดสนิท มีกลิ่นอับชื้นเหมือนปิดมานานหลายปี

              แล้วจู่ๆ ไฟฉุกเฉินก็ติดขึ้น…เผยให้เห็น “หุ่นผี” ยืนอยู่เรียงราย

              แต่…มีบางตัว “กระพริบตา” ให้

              เสียงเริ่มตามมาใกล้ขึ้น

              เด็ก…หลายคนส่งเสียง “มาเล่นด้วยกันสิ…”

              ตั้มรีบเปิดประตูด้านหลังเพื่อหาทางออก มีลมเย็นพัดผ่านเข้ามา

              “ออกได้แล้ว!!” พวกเราวิ่งสุดชีวิต

              ทันทีที่ทั้งหมดข้ามรั้วออกมาได้

              ทุกอย่างก็พลันเงียบสนิท สวนสนุกกลับไปมืดเหมือนเดิม ไม่มีไฟ และไม่มีเสียงใดๆ

               รุ่งเช้าวันถัดมา ก็มีข่าวออกมาว่า สวนสนุก “ดรีมแลนด์” เคยเกิดอุบัติเหตุใหญ่เมื่อ 20 ปีที่ผ่านมา มีเด็กเสียชีวิตหลายคน…จากเครื่องเล่นที่ขัดข้อง และไม่เคยมีการปิดอย่างเป็นทางการ ยังคงให้บริการต่อไป

              นนท์เปิดกล้องดูรูปที่เขาถ่ายเมื่อคืน

              ภาพสุดท้าย…ไม่ใช่แค่พวกเรา 5 คน

               แต่มี “เด็กอีกหลายคน” ยืนอยู่ข้างหลัง…และพวกนั้นก็ยิ้มให้ด้วย

              นนท์มือสั่น เปิดดูภาพสุดท้ายอีกครั้ง

              “ทำไม…พวกเขาถึงยืนชิดพวกเราขนาดนี้วะ…”

              เมย์นิ่งเงียบไป ก่อนจะพูดเบา ๆ “ไม่ใช่แค่นั้น…ลองซูมดูดี ๆ สิ”

              ทุกคนพากันก้มดู ภาพนั้นไม่ใช่แค่มี “เด็กผี” เพิ่มขึ้น

              แต่…มี “พวกเรา” บางคน…กลับหน้าซีดผิดปกติ

              ตั้มไม่มีเงา และที่น่ากลัวที่สุดก็คือ มี “พวกเรา” อีกชุดหนึ่ง ยืนอยู่ทางด้านหลัง…ในสภาพที่บิดเบี้ยว เหมือนคนที่ “ตายไปแล้ว”

              คืนนั้น ทุกคนพยายามที่จะหลับตานอน แต่ก็ไม่มีใครหลับลงสักคน

              จนกระทั่งตีสาม…

              เสียงเครื่องเล่นกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง

              ทั้งๆ ที่พวกเรา “ไม่ได้อยู่ในสวนสนุกแล้ว”

              เมย์รีบลุกไปเปิดหน้าต่าง

              ชิงช้าสวรรค์…มันกำลังหมุน

              ทั้งๆ ที่บ้านของเราก็อยู่ห่างออกมาตั้งหลายกิโล

              “มัน…ตามพวกเรามา…”

               ในวันต่อมา ก็มีข่าวใหม่ออกมาอีกว่า ไม่ใช่แค่เหตุการณ์เมื่อ 20 ปีก่อน แต่มี “กลุ่มวัยรุ่น 5 คน” ได้แอบเข้าไปเมื่อคืนที่ผ่านมา และทุกคน “เสียชีวิตทั้งหมด”

              พวกเรานั่งล้อมวงดูข่าวด้วยกัน ทันใดนั้นทุกคนก็เงียบ ไม่มีใครพูด จนกระทั่งผู้ประกาศข่วขึ้นภาพผู้เสียชีวิต ภาพจากกล้องวงจรปิด ตอนเวลา 19:42 น. พวกเรากำลังเดินเข้าไปในสวนสนุก

              เวลา 20:15 น. เครื่องเล่นทุกอย่างเริ่มทำงานเอง

              เวลา 20:47 น. ภาพสุดท้าย— พวกเราทุกคน “ยืนอยู่เฉย ๆ” กลางสวนสนุก ไม่ขยับ ไม่วิ่ง ไม่หนี เหมือนกับ “ตุ๊กตา” แล้วค่อย ๆ มีเงาเด็ก ๆ เดินเข้ามารายล้อม ก่อนที่ภาพจะดับไป

              “งั้น…เมื่อคืนที่เราหนีออกมา…” นนท์พูดเสียงแห้ง

              ไม่มีใครกล้าตอบคำถามนี้ เสียงดนตรีม้าหมุนดังขึ้นอีกครั้ง

              แต่คราวนี้…มันดังออกมาจาก “ในหัว”

              เมย์ยิ้ม ตั้มยิ้ม ทุกคน…ยิ้ม โดยไม่รู้ตัว

              “วันนี้…ไปสวนสนุกกันอีกไหมพวกเรา?”

              เพราะความจริงเฉลยแล้ว พวกเขา “ไม่ได้หนีออกมา” จากที่นั่นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

              และสิ่งที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ “พวกเขา” แต่คือ “ของเล่นใหม่” ของสวนสนุกแห่งนั้น

              หลังจากมีข่าวออกมาว่า “วัยรุ่น 5 คนเสียชีวิตที่สวนสนุกดรีมแลนด์”