เงาอดีตแห่งเชียงแสน..กับวิญญาณนักรบที่หลับใหล

              หมอกในยามเช้าลอยอ้อยอิ่งเหนือริมแม่น้ำโขง เสียงน้ำไหลเอื่อยๆ เหมือนกำลังเล่าเรื่องบางอย่างที่ไม่มีใครเข้าใจ “หนุ่ม” เดินทางมาจาก กรุงเทพฯ ถึง อ.เชียงแสน ใน จ.เชียงราย ด้วยความตั้งใจแค่อยากพักใจจากชีวิตในเมืองใหญ่ เขาเช่าบ้านไม้เก่าๆ ที่ริมน้ำ อยู่เงียบๆ คนเดียวตามลำพัง คิดว่าจะได้รับความสงบ…แต่สิ่งที่ได้กลับไม่ใช่แบบนั้นเลย

              คืนแรก เขาฝันเห็นตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบ ได้ยินเสียงดาบกระทบกัน มีเสียงคนร้องโหยหวน เลือดสีแดงสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นที่ ร่างของเขาในฝันนั้นก็สวมชุดนักรบโบราณ มือกำดาบแน่น ก่อนจะถูกแทงทะลุอก

              เขาสะดุ้งตื่น มีเหงื่อท่วมตัวมากมาย ทั้งที่อากาศภายในห้องก็เย็นจัดจากแอร์ที่ได้เปิดทิ้งไว้เมื่อคืน

              “แค่ฝัน…” เขาบอกกับตัวเองแบบนั้น

              แต่ในคืนต่อมา…และคืนถัดไป ภาพเดิมก็กลับมาฉายซ้ำอีก และมันก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มได้ยินเสียงแปลกๆ ในบ้านไม้ ได้ยินเสียงฝีเท้าปริศนา…ทั้งที่เขาก็อยู่เพียงคนเดียว เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ…ราวกับอาวุธประเภทหนึ่งไม่ทราบได้

               ณ คืนหนึ่ง ขณะเขากำลังนั่งอยู่เงียบๆ กลับได้ยินเสียงมากระซิบที่ข้างหู

              “เจ้ากลับมาแล้ว…”

              หนุ่มหันขวับกลับไป แต่ก็ไม่มีใครเลย ความกลัวเริ่มเกาะกินภายในใจ แต่ความสงสัยมันมีมากกว่า เขาจึงออกไปถามชาวบ้านในละแวกนั้น

              คนเฒ่าคนหนึ่งมองหน้าเขานานพอสมควร ก่อนจะพูดอย่างช้าๆ ว่า “แถวนั้น…เคยเป็นสนามรบเก่า”

              คำพูดนั้นมันเหมือนกำลังไขข้อสงสัยบางอย่างในหัวของหนุ่ม

              คืนนั้นเอง เขาฝันเหมือนเดิมอีกครั้ง…แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่ดู แต่เขา “อยู่” ในร่างนั้นจริงๆ

              เขารู้สึกถึงน้ำหนักของดาบ ได้กลิ่นคาวเลือด และได้ยินเสียงสหายร่วมรบตะโกนดังๆ เรียกชื่อเขา แต่เป็นชื่อที่ไม่ใช่ “หนุ่ม” คนนี้

              และก่อนที่เขาจะล้มลงในฝัน เขาเห็นสถานที่อย่างชัดเจน อยู่บริเวณเนินดินใกล้แม่น้ำ ที่มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

              เช้าวันรุ่งขึ้น เขาได้ไปที่นั่น และทุกอย่างก็ตรงกับในความฝัน

              เมื่อเขาเอามือแตะที่พื้นดิน จู่ๆ ก็มีภาพไหลเข้ามาในหัวเหมือนดั่งสายน้ำหลาก ทั้งภาพการต่อสู้ ความเจ็บปวด และช่วงวินาทีสุดท้ายของชีวิต

              เขา “จำได้” เขาเคยเป็นนักรบใหญ่…และตายที่นี่จริงๆ

              เสียงกระซิบเมื่อคืนดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

              “เจ้ากลับมารับรู้สิ่งที่ค้างคาในใจ…”

              หนุ่มทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจเริ่มเต้นแรง แต่ไม่ใช่เพราะกลัวแต่อย่างใด

               แต่มันคือความรู้สึกคุ้นเคย…เหมือนเขาได้กลับบ้านที่ตัวเองเคยอยูู่

              ลมพัดแรงผ่านต้นไม้ใหญ่ เสียงใบไม้เสียดสีกันเหมือนมีเสียงคนมากมายกำลังกระซิบ

              และครั้งนี้…เขาเริ่มฟังมันออกแล้ว

              เรื่องราวในอดีต…มันกำลังรอให้เขา “จบมันให้สมบูรณ์”