วิญญาณผีทหารเขมรที่ภูมะเขือ

              ท่ามกลางหมอกบางที่ปกคลุมยอดภูมะเขือ เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านซากป่าที่เคยเป็นสมรภูมิรบไทยกับกัมพูชา กลิ่นดินชื้นปนควันปืนยังคงติดอยู่ในอากาศ ราวกับเวลาที่นี่ยังไม่เคยเดินหน้าไปไหน

              “เขายังอยู่ที่นี่…”

              ชาวบ้านในละแวกนั้นต่างพูดกันเช่นนี้มานานหลายปี ไม่มีใครกล้าขึ้นไปบนยอดภูมะเขือในยามค่ำคืน โดยเฉพาะในคืนเดือนมืด เพราะบางครั้งจะมีคนได้ยินเสียงฝีเท้าทหารหลายนาย เสียงคำสั่งเป็นภาษาที่คนไทยฟังไม่ออก และเสียงร้องครวญครางที่ฟังแล้วเย็นยะเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง

               ทั้งนี้ก็มีเรื่องเล่าว่ามีวิญญาณทหารเขมรนายหนึ่ง ยังคงวนเวียนอยู่บนภูมะเขือแห่งนี้

               เขาชื่อ “ดารา”

              ครั้งหนึ่ง ดาราเคยเป็นทหารหนุ่มวัย 18 ปี ถูกส่งมาประจำการบนยอดภูมะเขือในช่วงเวลาที่เกิดความตึงเครียดระหว่างชายแดนไทยกับกัมพูชารุนแรงที่สุด เขาไม่ได้อยากมารบที่นี่ เขามีแม่แก่ชราอยู่ที่บ้าน มีน้องสาวที่ยังเรียนไม่จบ แต่คำสั่งก็คือคำสั่ง ใครไม่ไปทำหน้าที่ก็จะติดคุกสถานเดียว

              คืนหนึ่ง เสียงปืนดังสนั่นทั่วภูมะเขือ ดาราและเพื่อนทหารต้องต่อสู้ท่ามกลางความมืด โดยไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นใคร มีเพียงเงาและแสงปะทะกันอย่างโกลาหล มีกระสุนลูกหนึ่งได้พุ่งเข้ามาที่หน้าอกของเขา

              เขาล้มลงไปกับพื้น… มือยังคงกำปืนอยู่แน่น แต่สายตาค่อย ๆ เลือนหาย เสียงปืนค่อย ๆ เงียบลง เหลือแต่เพียงเสียงหัวใจที่เต้นช้าลง…ช้าลง…

              แล้วทุกอย่างก็เริ่มมืดสนิท แต่ดาราไม่เคย “จากไปไหน”

              เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง…ในที่ๆ เดิม บนยอดภูมะเขือ แต่รอบตัวกลับเงียบผิดปกติ ไม่มีทั้งเพื่อน ไม่มีศัตรู มีเพียงลมและหมอกควันเท่านั้น

              เขาพยายามเดินลงจากภูมะเขือ…แต่ไม่ว่าจะเดินนานสักแค่ไหน สุดท้ายก็กลับมายังจุดเดิมอยู่ดี

              เขาพยายามร้องเรียกหาใครสักคน…แต่ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงเขาเลยแม้แต่คนเดียว

              ยกเว้นบางครั้ง…มนุษย์ที่ยังมีชีวิต มีคนเล่าว่าเคยเห็นชายในชุดทหารเก่า ๆ ยืนอยู่กลางหมอกควัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า และดวงตาที่เหงาหงอยเหมือนกำลังรอคอยใครสักคน

              บางคืน เขาจะเดินลาดตระเวนเหมือนว่ายังมีชีวิต คอยมองลงไปยังชายแดน ราวกับยังปฏิบัติหน้าที่ไม่เสร็จ

              บางคืน เขานั่งอยู่บนเนินก้อนหิน เงียบ ๆ เหมือนคนที่กำลังคิดถึงบ้าน

              และบางคืน…เขาแทบจะร้องไห้

              เสียงนั้นไม่ดัง แต่เต็มไปด้วยความอัดอั้น เหมือนวิญญาณที่ไม่อาจจะหลุดพ้นจากความทรงจำครั้งสุดท้าย

               ทั้งนี้ก็มีชาวบ้านบางคนเชื่อว่า ดารายังไม่ไปไหน เพราะเขายัง “รอคำสั่งปลดประจำการ” จากกัมพูชา มีบางคนเชื่อว่า เขากำลังรอใครสักคนจากบ้าน…ที่ไม่มีวันมาถึง และบางคนก็บอกว่า เขาแค่ยังไม่รู้ว่า ตัวเองได้ตายไปแล้ว

              จนกระทั่งคืนหนึ่ง…ได้มีทหารไทยนายหนึ่งได้ขึ้นไปบนยอดภูมะเขือโดยไม่รู้เรื่องเล่าทั้งหมด เขาไปกางเต็นท์เพื่อประจำการในหน้าที่ แต่ในช่วงกลางดึก เขากลับได้ยินเสียงฝีเท้าปริศนา

              เขาหันหลังกลับไป…ก็เห็นชายในชุดทหารยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร

              ดวงตาของทหารคนนั้นมองตรงมาที่เขา ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่เป็นความ…เหนื่อยล้า

              “ข้ากลับบ้านได้หรือยัง…” เสียงนั้นค่อนข้างเบา…แต่ได้ยินชัดเจน

               ทหารหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก ขนลุกไปทั้งตัว เขาไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป เพราะคำถามนั้น…ไม่มีใครตอบได้

               พอรุ่งเช้า ทหารนายดังกล่าวก็รีบลงจากภูมะเขือ และไม่เคยกลับไปอีกเลย

              แต่ก่อนที่เขาจะจากมานั้น เขาได้หันกลับไปมองยอดภูมะเขืออีกครั้ง หมอกยังคงปกคลุมอยู่เหมือนเดิม

              และบางที…ในหมอกนั้น ดาราอาจยังคงยืนอยู่ที่เดิม รอ…คำสั่งที่ไม่มีวันมาถึง