โมโหแค่แวบเดียว แต่ต้องรับบทคนผิด… ทั้งที่คนพังคือฮอร์โมน ไม่ใช่เรา

          สวัสดีค่ะ ชาวโพสจัง! วันนี้ขอเสาะสรรหามาแชร์ประสบการ์ณส่วนตัว มันเป็นเรื่องที่ฉันเพิ่ง “รู้ทันตัวเอง” แบบจริง ๆ จัง ๆ ในรอบหลายปีค่ะ

และมันได้เปลี่ยนมุมมองที่ฉันมีต่อตัวเอง… รวมถึงมุมมองต่อคนอื่นด้วย คือฉันเป็นคนที่เวลา หงุดหงิด–โมโห มันมักจะพรุ่งปรี๊ดดด! 

เบรกอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ และมักโทษตัวเองว่า... เป็นคน "ไม่ดี" รู้สึกผิด เสียงในหัววนซ้ำ "ทำไมวะ ทำไม!" เราถึงคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งที่เราพยายามเต็มที่ที่สุดแล้ว ณ ตอนนั้นเพื่อรักษาบรรยากาศตรงนั้นให้โอเคที่สุด!

แล้วฉันก็โดนตัดสินว่า “ใจร้อนอะ” 

“เป็นคนไม่ดีอะ” 

“อารมณ์ร้ายอะ” “น่ารำคาญ”

หลังจากนั้น อารมณ์ดีขึ้นเย็นลง ก็จะรู้สึกผิดตลอด ที่ต้องเผชิญสิ่งที่บังคับได้ยาก

ครุ่นคิด🤔 ตลอดเราต้องทรมานไปอีกนานแค่ไหน ในสภาวะอารณ์นี้

แต่พอฉันเริ่มศึกษาตัวเองมากขึ้น มันพีคตรงนี้ค่ะ…

ปัญหามันไม่ใช่ ‘นิสัย’ แต่เป็น ‘ร่างกายเราที่กำลังร้องไห้เงียบ ๆ’

ฉันถึงเพิ่งเข้าใจว่าคนเรามี ฮอร์โมนที่ขึ้น–ลง

• สารเคมีในสมองที่แปรปรวน
• ความเครียดที่สะสมโดยไม่รู้ตัว
• ความเหนื่อยที่กดทับจนไม่รู้ว่ามันหนักขนาดไหน
• ภาวะเลือดน้ำตาลตก การนอนไม่พอ การกินไม่ตรงเวลา
• ประจำเดือน วัฏจักรร่างกายของผู้หญิงอีกเป็นสิบอย่าง

ภาระที่เรารับไว้จนกลายเป็น “ระเบิดอารมณ์” อันนี้แหละค่ะ…

ตัวการที่ทำให้เรากลายเป็นคน

“ขาดความเสถียรทางอารมณ์ชั่วคราว” โดยที่เราเองยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ

เพราะแท้จริงแล้ว อารมณ์คือ “เคมี” ไม่ใช่ “นิสัย”

ในสมองของคนเรามีสารพวก

• เซโรโทนิน (Serotonin) – ความสงบ ความมั่นคง
• โดพามีน (Dopamine) – แรงขับใจ ความพอใจ
• นอร์อะดรีนาลีน (Norepinephrine) – ความตื่นตัว ความระวัง
• คอร์ติซอล (Cortisol) – ฮอร์โมนความเครียด

พอสารพวกนี้ ตก ฮวบ รวน แกว่ง อารมณ์เราก็แกว่งตามค่ะ

แล้วมันไม่ได้เตือนก่อนด้วยนะ มันพังแบบ ปุ๊บปั๊บ! แบบที่เราเองก็ควบคุมไม่ทัน เอาไม่อยู่ จนเป็นพิษต่อคนรอบข้าง

และสิ่งที่ผู้หญิงหลายคนเป็นโดยไม่รู้ตัวคือ

• ฮอร์โมนก่อนมีประจำเดือน (PMS)
• ฮอร์โมนช็อตจากความเครียดสะสม
• นอนน้อยจนสารเคมีในสมองพัง
• ขาดสารอาหารบางอย่าง เช่น โอเมก้า-3 วิตามินบี
• กลไกทางสมองล้าแบบเรื้อรัง

เพราะงั้น…

เวลาที่เราหลุด เวลาเราหงุดหงิด เวลาเราโมโหง่าย มันไม่ได้หมายความว่าเรา “เป็นคนไม่ดี” เลย

แต่มันคือร่างกายกำลังพูดว่า

“ฉันเหนื่อย ฉันไม่ไหวแล้ว ช่วยดูแลฉันหน่อย”

แต่คนรอบตัวมักไม่เห็นตรงนี้ และไม่เข้าใจ

เขารู้แค่ว่าเราบ่น ด่า หงุดหงิดโมโห น่าเบื่อ น่ารำคาญ ไม่อยากฟัง หนีไปให้พ้น ๆ

ทั้งที่เราก็ไม่ได้อยากเป็น แต่เวลาอารมณ์พุ่งปรี๊ดดด เราเอาไม่อยู่คุมไม่ได้จริง ๆ และเหนื่อยมากรู้สึกสมองร่างกายทำงานหนักและเครียดมาก

และสิ่งที่เจ็บที่สุดคือ…

เรานี่แหละ ที่ดันเชื่อเขา แล้วก็หันกลับมาทิ่มแทงตัวเองว่า

“ใช่ เราคงเป็นคนไม่ดี น่ารำคาญในสายตาเขาจริง ๆ” ซึมเศร้าไปอีกกก

แต่ความจริงมันไม่ใช่เลยค่ะ

เราไม่ได้แย่… เราแค่

• “เหนื่อยเกินไปโดยที่ไม่รู้ตัว”
• “ร่างกายรวน” 
• “เคมีในตัวกำลังส่งสัญญาณ SOS” สมองและใจเกินจะรับไหวแล้ว!

และพอฉันรู้เรื่องนี้จริง ๆ ฉันเริ่มทำอย่างหนึ่ง… คือ 

• ฉันหยุดโทษตัวเองก่อนเลยค่ะ
• หยุดทำร้ายตัวเอง
• หยุดเอาความหลุดชั่วคราว ไปตีค่าเป็นนิสัยทั้งชีวิต ของตัวเองและคนอื่น
• แล้วฉันก็เริ่มมองตัวเองใหม่ด้วยสายตาแบบ คนที่เข้าใจ

“เราไม่ผิด เราแค่ต้องการการดูแล”

แล้วฉันจะแก้ยังไง?

ไม่ใช่สูตรลับอะไรใหญ่โตเลยค่ะ แค่เริ่มจาก 3 อย่างนี้

1. ฟังร่างกายให้มากกว่าฟังคำคน

• วันนี้เรานอนพอไหม?
• กินหรือยัง?
• กินดีไหม ยังไงเอาอะไรเข้าปากบ้าง?
• เครียดสะสมหนักเกินไปรึเปล่า?
• ร่างกายกำลังล้าลึก ๆ ไหม?

คำตอบพวกนี้มันชัดเจนเสมอ… แค่เราไม่ค่อยฟัง

2. พูดกับตัวเองแบบเพื่อน ไม่ใช่แบบผู้พิพากษา

แทนที่จะคิดว่า

“กูแย่อะ ไม่ดีเลย กูไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ของตัวเองเลย”

ลองเปลี่ยนเป็น

“เฮ้…ร่างกายกำลังเหนื่อยใช่ไหม?”

เสียงนี้ใจเราฟังแล้วอบอุ่นกว่าเยอะค่ะ

3. ขีดเส้นชัดเจนว่าอารมณ์ ≠ ตัวตน

อารมณ์มันมาเป็นคลื่น

แต่มันไม่ใช่ “เรา”

มันเป็นแค่ “สภาวะที่เราเจออยู่ตอนนั้น”

แค่รู้ทันชีวิตก็เบาลงครึ่งหนึ่งแล้ว

สิ่งที่อยากฝากไว้คือแบบนี้ค่ะ…

• บางทีคนที่คุณมองว่า “อารมณ์ร้าย” เขาก็อาจกำลังต่อสู้กับตัวเองอย่างสุดแรง
• บางทีคนที่คุณมองว่า “ใจร้อน”เขาอาจเจ็บปวดจนไม่รู้จะพูดยังไง
• และบางทีคนที่ดู “ไม่ดี” เขาอาจดีมาก ๆ เพียงแต่ระบบในตัวเขากำลังพังอยู่

และถ้าคุณคือหนึ่งในคนที่โดนตัดสินแบบนี้มาตลอด…

ฉันอยากให้คุณรู้ว่า... 

คุณไม่ได้ผิด คุณไม่ได้แย่

คุณแค่มีร่างกายที่กำลังขอให้คุณ'กอด'เขามากขึ้นเท่านั้นเอง

ถ้าคุณถึงตรงนี้แล้วรู้สึกว่า “นี่มันเราชัด ๆ เลย”

แปลว่าคุณเริ่มเข้าใจตัวเองแล้วค่ะ

และนี่แหละ… คือจุดเริ่มต้นของการปลดล็อกความทุกข์ที่ดีที่สุดจริง ๆ ค่ะ