เปิดโผ 9 ชาติทำงานสั้นที่สุดในโลก ปี 2025 เฉลี่ยเพียง 25.9 ชม./สัปดาห์ แต่คุณภาพชีวิตพุ่ง โมเดลใหม่ “ทำน้อยแต่ได้มาก” สะเทือนวัฒนธรรมบ้างาน

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านรายงานหนึ่งเกี่ยวกับชั่วโมงการทำงานของประชากรทั่วโลกในปี 2025 แล้วต้องยอมรับว่าเป็นข้อมูลที่ชวนให้คิดไม่น้อย เพราะสวนทางกับความเชื่อดั้งเดิมที่ว่า “ยิ่งทำงานมาก ยิ่งประสบความสำเร็จ”

รายงานดังกล่าวสะท้อนชัดว่า หลายประเทศที่มีชั่วโมงทำงานเฉลี่ยต่อสัปดาห์น้อยที่สุด กลับสามารถรักษาระดับผลิตภาพและคุณภาพชีวิตของประชาชนไว้ได้อย่างน่าชื่นชม บางแห่งถึงขั้นติดอันดับประเทศที่มีความสุขที่สุดในโลก

ข้อมูลระบุว่า ประเทศที่มีชั่วโมงทำงานเฉลี่ยต่ำที่สุดในปี 2025 คือ เยเมน อยู่ที่เพียง 25.9 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ตัวเลขดังกล่าวแม้จะสะท้อนบริบททางเศรษฐกิจและโครงสร้างแรงงานที่แตกต่างจากประเทศพัฒนาแล้ว แต่ก็ทำให้เห็นว่า รูปแบบการทำงานไม่ได้มีสูตรสำเร็จตายตัว

ตามมาด้วยประเทศยุโรปที่ขึ้นชื่อเรื่องสมดุลชีวิตและการทำงานอย่าง เนเธอร์แลนด์ เฉลี่ย 26.8 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นต้นแบบของระบบทำงานพาร์ตไทม์ที่มีสวัสดิการครอบคลุม โดยเฉพาะในกลุ่มแรงงานหญิง

ถัดมาได้แก่ นอร์เวย์ 27.1 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ประเทศที่มีกฎหมายแรงงานเข้มแข็ง และให้ความสำคัญกับเวลาส่วนตัวไม่แพ้รายได้

อันดับต่อ ๆ มา ได้แก่ ออสเตรีย 28.4 ชั่วโมง, เดนมาร์ก 28.8 ชั่วโมง, และ ฟินแลนด์ 28.8 ชั่วโมง ซึ่งล้วนเป็นประเทศที่ได้รับคำชมเรื่องรัฐสวัสดิการและความไว้วางใจระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง

นอกจากนี้ ยังมี วานูอาตู 29 ชั่วโมง ประเทศหมู่เกาะในแปซิฟิกที่ดำเนินชีวิตเรียบง่ายตามวิถีชุมชน, โมซัมบิก 29 ชั่วโมง และปิดท้ายด้วย สวีเดน 29.3 ชั่วโมง ประเทศที่ถูกยกให้เป็นโมเดลของระบบทำงานสมัยใหม่ ทั้งด้านสวัสดิการครอบครัวและความเท่าเทียมทางเพศ

ประเด็นสำคัญที่รายงานเน้นย้ำคือ “ชั่วโมงทำงานที่สั้นลง ไม่ได้แปลว่าผลิตภาพจะลดลง” ตรงกันข้าม หลายการศึกษาพบว่า เมื่อพนักงานมีเวลาพักผ่อนเพียงพอ มีเวลาให้ครอบครัว และสามารถจัดสมดุลชีวิตได้ดี ประสิทธิภาพในการทำงานกลับเพิ่มขึ้น สุขภาพจิตดีขึ้น และความพึงพอใจในชีวิตสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ

ภายหลังสถานการณ์การระบาดใหญ่ในปี 2020 หลายองค์กรทั่วโลกเริ่มทบทวนแนวคิดการทำงานแบบเดิม ๆ การทำงานยืดหยุ่น การทำงานจากที่บ้าน และการลดชั่วโมงทำงาน กลายเป็นวาระสำคัญที่ไม่อาจมองข้าม เพราะคนรุ่นใหม่ให้คุณค่ากับ “เวลา” ไม่แพ้ “เงินเดือน”

อย่างไรก็ตาม ต้องยอมรับว่า โครงสร้างเศรษฐกิจ วัฒนธรรมแรงงาน และระดับการพัฒนาของแต่ละประเทศแตกต่างกันอย่างมาก ตัวเลขชั่วโมงทำงานจึงไม่สามารถนำมาเทียบตรง ๆ ได้ทั้งหมด แต่สิ่งที่เห็นชัดคือ แนวโน้มโลกกำลังขยับไปสู่โมเดลที่ให้ความสำคัญกับคุณภาพชีวิตมากขึ้น

คำถามที่น่าคิดคือ ประเทศที่ยังยึดติดกับวัฒนธรรมทำงานยาวนานเกินจำเป็น ควรเริ่มตั้งคำถามกับตนเองหรือไม่ ว่าแท้จริงแล้ว “ทำงานมาก” คือคำตอบเดียวของความก้าวหน้า หรือถึงเวลาปรับสมดุลเพื่อสุขภาพและความยั่งยืนในระยะยาว

เพราะท้ายที่สุด ความมั่งคั่งของประเทศอาจไม่ได้วัดจากจำนวนชั่วโมงที่ประชาชนทำงาน แต่คือคุณภาพชีวิต ความสุข และศักยภาพที่งอกงามจากเวลาที่ได้รับการจัดสรรอย่างเหมาะสม